◀ Previous Next ▶ Up ▲



 
เรื่องนี้มันจบลงแล้ว หรือว่ากำลังเริ่มต้นใหม่กันแน่นะ vote  

หลายๆท่านที่ได้อ่านเรื่องชีวิตคู่ของเรามาบ้างพอสมควรแล้ว
กระทู้นี้ตั้งมาเพื่อเล่าถึงตอนที่สามีเรามาขออนุญาตเราไปบ้านพ่อ-แม่เมียน้อยกันนะคะ เมื่อเสาร์-อาทิตย์ที่ผ่านมาสามีเราไปบ้านพ่อ-แม่เมียน้อยเค้าค่ะออกไปเช้าวันเสาร์ ตอนเที่ยงเราโทรไปหาสามีเรา เค้ารับสาย เราถามว่าเป็นยังงัยบ้าง เค้าตอบมาว่ายังคุยกันอยู่ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของเมียน้อยเค้าดังขึ้นมา สามีเราเลยบอกว่าแล้วค่อยคุยกัน เราเลยบอกกลับไปว่าตอนเย็นๆจะโทรไปหาอีก....ตอนประมาณ 5 โมงเย็นเราโทรกลับไปอีก เค้าตอบกลับมาว่าทุกอย่างจบลงด้วยดี เลิกกันแล้ว แต่ขอนอนค้างบ้านนั้น 1 คืน เราวางสายแล้วส่งขอความเข้าเครื่องสามีเราไปว่า " ขอบคุณมากค่ะที่ทุกอย่างจบลงด้วยดี และเราจะกลับมาเหมือนเดิม หนูจะรอพี่อยู่ที่บ้านนะ รักพี่มากค่ะ " เราโทรกลับไปอีกทีตอน 4 ทุ่มกว่าๆสามีเราบอกว่านั่งกินเหล้ากันอยู่ เราก็บอกว่างั้นพรุ่งนี้รีบกลับนะเพราะเรารออยู่ ประมาณตี 2 กว่าสามีเราส่งข้อความเข้ามือถือเราว่า " หลับฝันดีนะที่รัก ต่อไปพี่จะไม่ทิ้ง ( ชือเรา ) ไปไหนอีก พี่จะเป็นพี่คนเดิม เชื่อพี่ อีกไม่นาน " พอตอนเช้าสามีเราก็ส่งข้อความมาอีกว่า " ตื่นแล้วนะกำลังเดินทางกลับเย็นๆเจอกัน " ตอนนั้นเวลาประมาณ 10 โมงเช้าเอง เราเลยโทรกลับไปว่าแค่กบินฯเองขับรถชั่วโมงเดียวก็ถึงแล้วทำไมต้องมาถึงบ้านเย็นๆด้วย สามีเราตอบกลับมาว่าจะไม่ให้แวะกินข้าวกินปลากันบ้างเหรอ เราก็จบบทสนทนานั้นไปค่ะ สามีเรากลับมาถึงบ้าน 4 โมงเย็น เท่าที่เราสังเกตุตาเค้าบวมเหมือนร้องไห้มาเลย และในรถก็มีร่องรอยของผู้โดยสารด้วย เราคิดว่าคืนที่ผ่านมาสามีเราคงไปนอนค้างกับเมียน้อยเค้า และอยู่ด้วยกันยืดเยื้อมาจนบ่ายวันอาทิตย์ อาจจะเป็นการสั่งลาหรือเปล่าไม่ทราบ หลังจากนั้นมาทุกอย่างปกติมากค่ะ สามีเราทำเหมือนกับว่าไม่เคยเกิดเรื่องนี้ขึ้น จะมีบ้างที่แอบเศร้า หรือร้องเพลงเศร้า เหมือนคนอกหักเลย และมีแชทบีบีตลอด เราบังเอิญไปเห็นข้อความที่เค้าส่งให้เมียน้อยเค้าเมื่อวันอาทิตย์ว่า " ลาก่อนเช่นกัน เจอกันในความทรงจำที่ดีนะ ตลอดไป " สำหรับเราตอนนี้คิดว่าเค้าคงจะห่างๆกันไปสักพัก เพราะสามีเราไม่มีโอกาสไปหาเลย ถึงมีโอกาสก็น้อยมากๆ คิดว่าฝ่ายหญิงคงทนรับสภาพไม่ได้ และเราเองก็เข้มงวดเรื่องเงินมากขึ้น สามีเราขอให้เราเลิกคุมกำเนิดแล้วมีลูกด้วยกัน เราก็เลิกคุม ตอนนี้มันเหมือนเรากำลังเริ่มต้นรู้จักกันใหม่ค่ะ เริ่มจากชั้นไม่ไว้ใจคุณนะ และถ้าคุณทำผิดเรื่องนี้อีกคุณจะเสียครอบครัวคุณไป ถ้าตอนนั้นบังเอิญชั้นมีลูกก็หมายความว่าคุณก็จะสูญเสียลูกไปด้วย ทรัพย์สมบัติทุกอย่างที่ช่วยกันหา ช่วยกันสร้างชั้นแฟร์พอที่จะเทขายทั้งหมดแล้วหารครึ่ง...บรรยากาศโดยรวมในตอนนี้มันอึดอัดค่ะ เหมือนเราเองจะระแวงไปซะหมด ทั้งๆที่สามีเราก็อยู่กับเราตลอดเวลา เพื่อนเราที่รู้เรื่องก็บอกว่าให้เวลาสามีเราบ้างจะให้เลิกกันปุ๊ปก็ลืมปั๊ปเนี่ยคงเป็นไปไม่ได้ เพราะถ้าได้คบหากันเป็นปีๆแล้วคงต้องมีใจให้กันแหละ ในเมื่อเค้าเลือกเราแล้วก็จงให้โอกาสเค้าพิสูจน์ตัวเอง โดยส่วนตัวเราก็ไม่ถึงกับสบายใจนะแต่ก็ได้พยายามแล้ว และจะให้โอกาสทั้งตัวเราเองได้สำรวจตัวเองว่าขาดตกบพร่องตรงไหน ไม่ดีตรงไหน เราจะได้ปรับปรุงตัวเอง ให้โอกาสเค้าได้พิสูจน์ตัวเองว่าสำนึกได้แล้วว่าทำอะไรลงไป ขอโอกาสแก้ตัว และเราคิดว่าตัวเราเองก็ไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว ทุกท่านที่อ่านมาถึงตรงนี้อาจจะคิดว่าเรามีความสุขดีแล้ว แต่เปล่าเลยค่ะ เรานอนหลับไปพร้อมกับความหวาดระแวง และตื่นมาพร้อมกับความหวาดระแวง และไม่รู้เลยว่าเราจะจัดการยังงัยกับมัน มันคงเป็นบทพิสูจน์ชีวิตคู่บทต่อไปของเราแน่ๆเลย...

จากคุณ : kanokporn
เขียนเมื่อ : 23 เม.ย. 53 15:57:36 A:58.8.220.228 X: TicketID:260637





กระทู้ยอดนิยม