◀ Previous Next ▶ Up ▲

witpoko.com


    ผมคงอยู่คนเดียวในโลกแล้วหละ

    รอบกายเต็มไปด้วยผู้คน แต่เชื่อไหมครับว่าไม่มีแม้สักคนที่จะเข้าใจ และ ห่วงใย ผม

    ผมเองก็ไม่ใช้คนดีเลิศ 100%อะไร ใครเดือดร้อนก็ช่วยเหลือ ใครได้ดีก็ร่วมดีใจ แต่ทำไม รอบกายผมช่างว่างเปล่าเวิ้งว้างเช่นนี้ไม่ว่าจะเป็นที่บ้าน ที่ทำงานและเพื่อนฝูงแต่จะว่าไปก็ไม่แปลกหรอกครับสำหรับชายทีใช้ชีวิตคนเดียวมาตลอดอย่างผม หากยังนึกภาพไม่ออกว่าคนเดียวแค่ไหนก็นึกง่ายๆ เวลาไปไหน ดูหนังกินข้าว เดินห้างซื้อของก็ต้องไปคนเดียวแทบทุกครั้ง เวลามีเรื่องดีใจหรือเสียใจ คนเดียวที่ผมจะส่งผ่านความรู้สึกและร่วมทุกข์ร่วมสุขก็มีแต่ ตัวผมเองเท่านั้น..สภาพแบบนี้เกิดขึ้นมาถึงปีนี้ก็ประมาณ 7-8 ปีแล้ว ตั้งแต่สมัยผมเรียนอยู่มัธยม

    ที่บ้านผม ไม่มีเข้าใจ พอ่ แม่ คอยซ้ำเติมตลอดเวลาหากทำผิด เพราะท่านอยากจะให้ผมเดินตามทางที่ท่านขีดไว้ (แต่ผมมักไม่ทำ) พี่น้องต่างๆมีแฟนติดแฟนติดเพื่อนงอมแงม แฟนป่วยทีไปดูแลประคบประหงมถึงบ้านแต่ที่พอ่แม่ป่วย...เฮ้ออย่าให้ผมพูดเลย
    ส่วนเพื่อนๆผมก็ไมมีหรอกครับ อาจะเป็นเพราะสังคมที่ผมอยู่ผมมีอายุน้อยกว่าคนเหล่านั้นมากบางครัง้เป็นรอบส่วนเพื่อนที่เรียนด้วยกันมาก็วันๆเอาแต่กินเหล้าเคล้านารีไปวันๆ ไม่มีสาระอะไรในชีวิตผมจึงหลีกปลีกตัวออกมา

    หลายครั้งเวลาที่ผมทำอะไรประสบความสำเร็จมีแต่ตัวผมเท่านั้นที่ร่วมดีใจ แต่ท่วาฟ้าช่างไม่ยุติธรรมเพราะเวลาผม พลาด! หรือล้มเหลว ส้นเท้าทั่วสารทิศจะมาร่วมบดขยี้ผมพร้อมกันกันอย่างไม่ได้นัดหมาย

    หลายครั้งผมเคยคิดว่าผมบ้าแทบเสียสติไปแล้ว หลายครั้งที่คิดว่าบางทีผมอาจจะจิตไม่ปกติทำให้ไม่มีใครเข้าใจ

    ผมชักมองเห้นอนาคตลางๆแล้วว่าวันหนึ่งผมคงเป็นชายแก่ๆหลังงุ้มเดินไปไหนมาไหนคนเดียว (หลายครั้งที่ผมกินข้าวในร้านคนเดียว โต๊ะตรงข้ามมักจะเป็นลุงๆผมหงอกมาทานข้าวคนดียวเสมอ ก็แปลกไม่รู้ทำไมผมต้องมาเจอลุงประเภทนี้บ่อยๆ) ใครที่กะเป็นโสดตลอดไปไม่แต่งงานบ้างครับ อยากทราบว่าอายุตอนบั้นปลายลำบากไหมช่วยสั่งสอนผมด้วยเถอะครับผมจะได้เตรียมตัวเตรียมใจไว้

    ขอบคุณที่สละเวลาอ่านนะครับ ผมแค่อยากจะระบายให้
    เพื่อนที่ผมไม่รู้จักได้ฟัง เพราะบางทีอาจจะจริงใจและอบอุ่นกว่าคนที่ผมรู้จักอยู่ในปัจจุบันก็ได้ครับ

    จากคุณ : เงาของการมีอยู่ - [ 12 มิ.ย. 50 01:07:58 A:58.9.185.218 X: TicketID:101352 ]

 
 



กระทู้ยอดนิยม