◀ Previous Next ▶ Up ▲

witpoko.com


    เรื่องมีอยู่ว่า........ ตอนจบ

    .....หลังจากนั้นผมก็เริ่มเบื่อจากการทำงาน เลยหันมาเปิดร้านดอกไม้ใกล้กับป้ายรถเมล์ เพื่อว่าสักวัน ผมจะได้พบเธออีกครั้ง ด้วยความคิดที่ว่าถ้าใจของเราผูกกันสักวันคงได้เจอ.... เขาจะออกมายืนตรงป้ายรถเมล์ทุกวันก่อนร้านของเขาจะปิด... ทุกวันเป็นเวลานานร่วมสองปี เขาก็คงทำอยู่อย่างนั้น จนวันหนึ่งมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้านผู้หญิงคนนั้นอยากให้จัดดอกไม้สักช่อหนึ่ง พร้อมบอกกับเขาด้วยช่วยส่งไปที่ โรงพยาบาลหน่อย แต่อยากให้คุณไปส่งเองพร้อมกับดอกไม้ และอยากให้คุณจัดให้ด้วย... ผมก็อึ้งเล็กๆๆ แต่ไม่รู้ทำอย่างไรเพราะเธอจ่ายผมหนักเหลือเกิน แล้วอีกโรงพยาบาลก็ไม่ไกลมาก ผมเลยตกลง เธอบอกผมอีกว่าสนุกไหมค่ะทำงานที่นี่ แล้วทำไมต้องทำที่นี่ตรงนี้ด้วยละ มีความหลังอะไรหรือเปล่า ผมเองก็ซื่อๆๆไม่ได้คิดอะไรก็ตอบไปตามความเป็นจริง เธอก็ยิ้มแล้วก็บอกผมว่า คุณจะไปใส่ใจอะไรมากแค่สี่อาทิตย์ ผมก็โกรธเล็กๆๆแต่ก็ย้อนกลับไปแบบกวนว่า มันก็ดีกว่าหลายสิบปีที่เกิดมาแล้วไม่เคยได้รู้สึกอะไรอย่างนี้เลย เธอทำท่าโกรธและก้แอบขำผมเล็กๆๆ แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ผมก็เลยแกล้งเธอโดย charge เธอสัก 1000 บาท สำหรับดอกไม้และค่าขนส่ง ผมต้องพบกับความแปลกใจที่ว่า ทำไมเธอไม่ต่อเลยสักคำ ดูเธอแล้วก็ไม่น่าเป็นคนร่ำรวยอะไร แต่งตัวเสื้อยืดกางเกงยีน ผมเห็นดั้งนั้นบอกลดราคาให้ ไม่ค่อยอย่าเอาเปรียบใครมาก ก็เลยหรือ 700 บาท พร้อมบอกเธอว่าผมลดให้ ฐานโทษกวนได้ดี เธอก็บอกว่าขอบใจแล้วก็ยิ้มให้ผม แล้วเธอก็บอกว่าอย่าลืมไปส่งให้ด้วยนะค่ะ พอถึงวันนั้น ผมก็ไปส่งตามสถานที่ดั่งกล่าว ตอนแรกผมกะว่าผมจะว่างไว้ให้พยาบาลเอาไปส่งให้หน่อย แต่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นก็เลยเข้าไปดูว่า ผู้ป่วยคนนั้นเป็นอะไร.... พอผมเข้าไปเห็นผมอยากจะเข้าไปกอดผู้ป่วยคนนั้น เธอคือเล็กที่ผมตามหามาตั้งนาน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เธอยังนอนหลับอยู่ ผมเข้าไปใกล้ๆ แล้วก็ว่างดอกไม้ลง สักพักก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามา เธอคือคนสั่งดอกไม้ที่ร้านผมนั้นเอง เธอบอกว่าเธอเป็นน้องของเล็ก เธอตามหาผมมานานจากไดอารี่เธอพี่สาวเธอเขียนไว้พร้อมดอกไม้ที่ยังเก็บไว้ตรงหัวนอนเสมอ พี่สาวเธอเป็นโรคเนิ้องอกในสมอง ตอนนี้รักษาหายแล้วแต่ขาดเพียงแค่ความทรงจำยังไม่กลับคืนมา เนื่องจากเนื้องอกในสมองไปกดทับเส้นประสาททำให้ ความทรงจำหายไปหมด เธอจำอะไรไม่ได้เลยนอกจากดอกไม้แล้วก็ผู้ชายคนหนึ่ง... ในไดอารี่ของเธอ เธอก็ส่งไดอารี่มาให้ผม ผมอ่านไปผมก็พบว่าเธอไม่เคยไปไหนเลย แต่เธอไม่อยากให้ผมมารับรู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอทุกครั้งที่เขียนชื่อผมในไดอารี่ของเธอจะมี ^_^ เสมอต่อท้าย พร้อมบอกว่าฉันไม่เคยลืมที่จะยิ้มทุกครั้ง หลังจากคิดถึงเธอ.... ผมอ่านไดอารี่จนจบพร้อมกับบอกเล็กว่า ผมไม่เคยลืมช่วงเวลาสี่อาทิตย์เหมือนกัน ผมยังเก็บไว้ในความทรงจำผมเสมอ ทุกครั้งที่ผมท้อแท้ พอผมนึกถึงหน้าคุณมันทำให้ผม รู้สึกดีทุกครั้งและมีแรงจะดำเนินชีวิตต่อไป.... ผมเดินเข้าไปหาเธออย่างช้าแล้วบอกผมรักคุณมากนะ เธอก็ตื่นขึ้นแต่เธอไม่ได้พูดอะไร เธอก็ถามผมว่าคุณเป็นใครหรือ ผมตอบไปว่าผมเป็นคนส่งดอกไม้ เธอก็บอกว่าคุณจัดดอกไม้ได้สวยมากเลยนะค่ะ ฉันชอบช่วยมาส่งอีกได้ไหมค่ะ เอาแบบเดิม ผมบอกว่าได้ส่งให้หรีด้วยครับ ผมจะเอามาให้ทุกวันเลยครับ ร้านของผมอยู่แถวนี้เอง ถ้าหายดีแล้วอย่าลืมแวะไปร้านผมด้วยนะครับ ผมมีอะไรอยากให้คุณดู ทุกครั้งเวลาผมไปหาเธอ ผมก็จะเอาดอกไม้และขนมหรือไม่อาหารเที่ยงไปนั่งทานกับเธอ วันละสองสามชั่วโมง ผมรู้สึกดีใจมากเวลาผมได้ใกล้ชิดเธอ จนวันที่เธอจะได้ออกโรงพยาบาล ผมก็มาหาเธอตามปกติ แต่ผมแปลกใจที่ผมไม่เห็นเธออยู่ในห้อง ไม่รู้เธอไปไหน แต่คิดว่าน้องสาวคงมา Check out ออกจากโรงพยาบาลไปแล้ว ผมก็เดินไปข้างพบว่าเธอเดินอยู่กับน้องสาวเธอจริง น้องสาวเธอถามผมว่าทำไมพี่มาช้าจังเกือบไปซะแล้วนะ ผมบอกว่าผมไปเปลี่ยนชุดมาพร้อมกับดอกไม้ที่ผมเคยให้เธอครั้งสุดท้าย น้องสาวเธอก็ยิ้มบอกว่า คุณนี่น่ารักไม่น่าพี่สาวเธอไม่ลืมผม.... เล้กก็เอ่ยขึ้นมาลืมอะไรหรือ ฉันจำอะไรไม่ได้เลย แต่อยากได้ดอกไม้ที่ผมถือมาให้มาก เธอเข้าโอบเอาไปจากมือผม มันทำให้ผมรู้สึกดีมาก... อีกสองอาทิตย์จะเป็นวันวานเลนไทน์ ผมกะว่าจะชวนเธอไปเที่ยว แล้ววันนั้นก็มาถึงผมมารับเธอแต่เช้าที่หน้าบ้านเธอ น้องสาวเธอก็ออกมาส่ง ผมแต่งตัวธรรมดาเหมือนเดิม แต่เธอแต่งตัวสวยมาก ผมเอาดอกไม้ให้เธอ พร้อมกับคำพูดหวานๆ ที่ไม่ค่อยชอบพูดเท่าไหร่ว่า... วันนี้คุณสวยจริงๆๆ เธอก็อาย ผมเดินกับเธอไปเรื่อยแต่บ้านของเธอ เพราะวันนั้นอากาศดีมาก จนไปถึงปากซอยบ้านของเธอ ดูเธอสนุกมากเพราะผมไม่ให้เธอเหงาเลย ผมชวนเธอคุยตลอดทางพร้อมแต่งเรื่องราวระหว่างผมกับเธอขึ้นมาให้เธอฟัง ดูเธอชอบมันมาก พร้อมบอกว่าเมื่อไหร่ฉันจะได้เจอคนแบบนี้บ้างนะ ฉันรู้เหมือนเป็นความทรงจำลางๆๆในหัวของฉัน แต้ไม่รู้เป็นอะไร ทุกครั้งคุณมาพร้อมดอกไม้ มันทำให้ฉันยิ้มเสมอ ฉันก็รู้สึกดีทุกครั้งที่ฉันได้พบคุณ... มันทำให้ผมรู้สึกดีมากผมแอบยิ้มเล็กๆๆ แต่ไม่ได้แสดงสีหน้าแต่อย่างไร ผมพาเธอไปเที่ยวหลายแห่งมาก จนเราเหนื่อยผมก็พาเธอมาหาอะไรกินที่ร้านของผม ซึ่งผมก็แอบทำ surpise เล็ๆๆไว้ให้กับเธอ... พอเข้ามาถึงเธอถึงกับตกใจในสิ่งที่ผมทำให้เธอ มันเป็นดอกไม้ที่เธอชอบ และลูกโปร่งรูปหัวใจมากมาย เธอบอกว่าเธอชอบมาก ผมก็ดีใจที่เธอชอบ เธอก็มาจับมือผมบอกว่าคุณรู้สึกไหม มือฉันอุ่นทุกครั้งเวลาเจอคุณนะ ผมนี่แทบอยากร้องไห้ด้วยความดีใจ แต่ผมก้เก็บมันไว้ในใจ... เธอเดินไปเรื่อยๆๆพร้อมบอกว่า ฉันอยากมาที่นี่ทุกวันได้ไหม มันทำให้ฉันระลึกถึงในอดีต แล้วเธอก็เอ่ยชื่อผมขึ้น..... เธอบอกว่าเธอจำผมได้ตั้งแต่แรกเห็นแต่เธออยากเก็บมันไว้ไม่อยากให้ผมเจ็บอีก เธอบอกว่าเธอรักผมมาก ผมได้ดึงความทรงจำของเธอกลับมาหมดตั้งแต่ที่ผมได้จับมือของเธอ.... เธอบอกผมว่าผมยังอยากเป็นแฟนคนขี้ลืมอย่างเธออีกไหม ผมตอบโดยไม่คิดเลยว่า.... คงไม่มีเวลาไหนที่ผมอยากอยู่คนเดียวอีกต่อไป ถ้าคุณอยู่ตรงนี้กับผม... เธอเข้ามากอดผมพร้อมคำพูดสั้นว่า แต่ฉันอยู่กับคุณไม่ได้นานนะ เธอต้องเข้าผ่าตัดใหญ่อีกหนึ่งครั้ง... ไม่เป็นไร กว่าจะถึงวันนั้น ผมจะอยู่กับเธอเสมอไม่ว่าเวลาไหน...... ผมรักคุณนะครับ... ตั้งแต่วันนั้นเธอก็มาร้านผมเรื่อยๆๆ แล้วผมก็ไปส่งเธอกลับบ้านตลอด จนวันที่เธอผ่าตัดผมก็ไปหาเธอ เธอบอกเธอไม่กลัวการผ่าตัดหรอก แต่อยากให้ผมอยู่ใกล้ เพราะเธอได้รับสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตเวลาที่มีแค่ ที่เริ่มจาก สี่อาทิตย์ ถ้าเธอหายเธอจะไปที่ร้านผมอีก... ผมก็ร้องไห้ บอกเธอว่าผมจะเอาร้านผมมาไว้ที่โรงพยาบาลเอง ผมก็จัดดอกไม้ชุดใหญ่มาไว้ใกล้ๆๆเธอ หลังจากนั้นเธอต้องเข้าห้องผ่าตัด ผมบอกกับเธอว่าผมจะรอจนกว่าเธอจะออกมา.... และผมจะเป็นคนแรกที่คุณเห็น..... ผมรออยู่ร่วม 10 ชม. แล้วหมอก็เดินออกมาพร้อมคำพูดว่า... เราไม่อาจช่วยเธอไว้ได้ เนื้องอกในสมองใหญ่เกินไปแม้สภาพร่างกายเธอจะแข็งแรงมาก และจิตใจเธอเข้มแข็งมาก แต่ไม่ก็ไม่สามรถช่วยเธอไว้ได้ อีกสองวันเธอคงจะไป ผมเก็บความรู้สึกเอา แล้วผมเดินเข้าไปหาเธอ มองเธอ เธอยังยิ้มอยู่เลย.... ผมนั่งอยู่ข้างรอจนเธอตื่น.... พร้อมกับบอกเธอว่า เป็นไงบ้างครับเจ็บไหม... ผมอยู่ตรงนี้แล้ว ผมเอาดอกไม้มาฝากพร้อมกับจับมือของเธอ คุณหลับให้สบายนะครับ ผมจะอยู่อย่างรอจนกว่าคุณจะตื่นอีกครั้ง.... สิ้นเสียงของผมเธอก็หลับตาลงพร้อมกับชีพจรที่ลดลงอย่างช้า แต่ใบหน้ายังมีรอยยิ้มอยู่เสมอ..... แล้วเธอจากไปยังไม่มีวันกลับ......... ผมยังคิดถึงเธอเสมอจนถึงทุกวันนี้ และผมก็ยังจัดร้านเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนเลย พร้อมกับลูกโปร่งรูปหัวใจ..... ที่ลอยอยู่เต็มร้านของผม.... ผมคิดถึงคุณนะ ...... เล็ก...... ความอบอุ่นและความคิดที่เธอมีให้ผมเสมอ...........


    จบแล้วครับ หวังว่าคงชอบกัน.........ใครว่างแต่งชื่อเรื่องให้ผมด้วยนะ

    จากคุณ : [email protected] - [ 22 ต.ค. 46 11:41:39 A:203.152.28.60 X: ]

 
 



กระทู้ยอดนิยม