Pantip-Cafe | Pantip-TechExchange | PantipMarket.com | Chat | PanTown.com | BlogGang.com | Torakhong.org | GameRoom




    คนมีวุฒิแค่ม.6 อย่าคิดดูถูกตัวเองนะครับ มันก็แค่ความคิดคนละด้าน

    เนื่องจากผมถูกผู้คนต่างๆ เพื่อนฝูง หรือแม้กระทั่ง พ่อแม่ของตัวเองดูถูกว่า ไม่มีปัญญารับปริญญา ความรู้สึกมันช่างเจ็บปวดมากนัก โดยเฉพาะ บุคคลที่ส่งเสียเรามา พูด ดูถูกเรา สาหัสจริงๆ แต่จะเชื่อหรือไม่ความคิดของผมกลับมองอีกขั้วเลยของคนทั่วไป คือผมคิดว่าคนที่จบม6.มาควรหางานทำก่อนเพื่อหาตัวเองให้เจอก่อน แล้วจึงไปเรียนต่อคณะที่เป็นตัวเองถึงแม้ว่าจะเสียเวลาเป็น 10 ปีก็ตาม (ดีกว่าฝืนเรียนที่ไม่ใช่ตัวเองมา 4 ปี แล้วไปทำงานที่ฝืนตัวเองอีกมันเป็นความรู้สึกที่อึดอัดมากในการทำงานที่ตัวเองไม่ชอบ) อย่าดูถูกงานบ๋อย พนักงานระดับล่าง พนักงานต้อนรับ หรือตำแหน่งต่างๆที่วุฒิม.6 ทำได้ เราจะได้เรียนรู้สิ่งต่างๆจากบุคลที่มีตำแหน่งสูงกว่า เนื่องจากผมเสียเวลาที่มหาลัยมากว่า 2 ปี ยังหาตัวเองไม่เจอเลย แต่ผมทำงานมากว่า 1 ปีก็ค้นพบตัวเองแล้ว เมื่อผมเรียนปี1 คณะวิทย์คอม ผมเรียนได้เพียง ปีเดียว แล้วออกมาทำงานเนื่องจากคณะที่เรียนไม่ใช่ตัวผมอย่างสิ้นเชิง ทำงานมา 1 ปี แล้วไปเรียนต่ออีก 1 ปี คณะ วิศว อุตสาหการ แล้วออกมาทำงานอีก ด้วยเหตุผลเดิม ถึงตอนนี้ผมรู้แล้วว่าตัวผมคืออะไร ผมมีความสุขกับงานลักษณะไหน มันเหลือเชื่อมากผมรู้ตัวเองตอนทำงานเป็นลูกจ้างส่งของ ลำบากมาก เหนื่อกายแทบขาดใจ แต่สมองได้ใช้ไม่ถึง 1 ใน 10 ผมได้เรียนรู้ว่า การเป็นลูกจ้างไม่มีวันที่เรามุ่งสู่ตัวเองเป็น เป็นผู้ประกอบการผมเจอตัวผมที่จะไปแล้ว แต่กิจการประเภทไหนละ ถึงตอนนี้ผมมาเปิดกิจการของตัวเองเพื่อค้นหาตัวเองให้เจอ (ค้นหาตัวเองนั้นเป็นสิ่งที่วกวน และสับสนมาก ต้องมีสติและความอดทนมากๆไม่งั้นล้มเลิกไปหลายทีแล้ว)กว่าจะจัดตั้งจดทะเบียนบริษัทได้ เกือบเลิกไปหลายที มันยากที่สุดตอนหาหุ้นส่วนให้ได้ 7 คน ผ่านการจัดตั้งบริษัทมา(HOME OFFICE) ไม่มีการจ้างลูกจ้าง ผมทำงานคนเดียวทั้งหมด ตั้งแต่ พนักงานรับโทรศัพท์ คนส่งของ เซลส์ บัญชี ทำภาษี ออกแบบงาน(Solid Work ผู้ช่วยผม) วางแผนจัดส่ง จัดซื้อ คงคลัง วางแผนการตลาด วางบิล เก็บเช็ค ทำWebsite แม้กระทั่งพนักงานทำความสะอาด (หมายเหตุ*ถ้าผมออกไปพบลูกค้าหรือส่งของ โทรศัพท์สามารถบ้านสามารถโอนสายเข้ามือถือเราได้ ใครที่มีโทรศัพท์บ้านและไม่อยากการพลาดลองใช้ดูครับ)
    การเปิดบริษัทจะทำให้คุณรู้ว่าเบากายยิ่งนัก แต่สมองและหัวใจแทบไม่มีการหยุดพักแม้กระทั่งเวลานอน ทำงานแทบจะไม่มีเหงื่อ แต่ทำไมร่างกายมันสิ้นเรี่ยวแรงมากในแต่ละวัน แต่สิ่งที่แปลกหัวใจผมกลับบอกว่า เรามีความสุขยิ่งนัก ผ่านไป 1 ปี แบบกระท่อนกระแท่น เรื่มจ้างงาน ทำให้มีเวลาคิดวิเคราะห์เรื่องต่างๆที่ผ่านมาใน 1 ปี เรื่มปรับกลยุทธ์ เนื่องจากอยู่กับธุรกิจนี้มา 1 ปีเต็ม เรื่มมองเห็นภาพรวมต่างๆของตลาด จ้างลูกจ้างมาเพื่มขึ้น ตอนนี้ผมแค่อ่านหนังสือหาความรู้ต่างๆ เนื่องจากบริษัทเดินได้แล้วจากที่ตั้งไข่มานาน จึงตัดสินใจเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ปี1. ***คณะการจัดการ จนถึงปัจจุบัน ตอนนี้ ปี 4 แล้ว เหลือเชื่อมากที่การศึกษาจากมหาวิทยาลัยช่วยผมได้มาก ได้เข้าใจหลักการต่างๆ แนวทาง ข้อเท็จ และอะไรอีกมากมายในการเรียน สนุกมากจริงๆแต่ส่วนใหญ่ผมมักโดนแซวเรื่องอายุ (ผมเข้าปี 1 ตอน อายุ 24)

    ถึงตอนนี้ ผมมีรายได้จากบริษัท ประมาณ 350,000/เดือน
    เนื่องจากปริษัทยังไปได้ไม่ไกลนัก ***บริษัทเกือบปิด ลูกค้าโกง กว่าจะผ่านมาได้ใช้เวลาเกือบ 2 ปี***

    ตอนนี้ผมมีเวลาว่าง
    -ผมเล่นแบตทุกวันเสาร์ อังคาร พฤ. ช่วงเย็น 18.00-20.00
    -ไดร์กอล์ฟทุกวันอาทิตย์ กับครอบครัว แล้วก็กินข้าวนอกบ้านกัน

    ที่เล่ามาทั้งหมดเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงกับตัวผมครับ ตอนนี้กำลังทำสิ่งที่ฝันไว้คือ สร้างบ้านหลังใหม่ให้กับครอบครัว
    ซื้อที่ดินไว้แล้ว 2 ไร่ รอถมดิน เนื่องจาก พ่อ แม่ ชอบปลูกต้นไม้

    แล้ววันนึงไม่นานมานี้ผมกลับไปหาหัวหน้าผมตอนทำงานส่งของ คนนี้เหมือนเป็นอาจารย์ ผมนับถือมากๆ สังสรรกันตามประสา ก่อนกลับเค้ากล่าวกับผมว่า เวลาเราเดินอยู่ที่มืดเราพยายามหาแสงสว่างเดินชนสิ่งกีดขวางที่มองไม่เห็นมากมายนัก เมื่อพบแสงสว่างแล้ว เมื่อตาเราสามารถมองเห็นแล้ว ให้ซื้อไฟฉายแล้วก็ถ่านไว้ให้มากๆ เผื่อวันนึงมันกลับมืดลง เจ้าจะได้ไม่ต้องเดินคลำทาง ใช้ไฟฉายส่องมันไปหาแสวงสว่างอีกครั้ง ผมกราบที่เท้าเค้าทันทีแล้วน้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว แล้วน้ำตามันก็ไหลทวีมากขึ้นกว่าเดิมเมื่อเค้าบอกกับผมว่า "พี่เคยอยู่ในความมืดมานาน พยายามหาแสงสว่างจนพบ แต่ก็มัวดีใจที่เราสามารถมองเห็นสิ่งสวยงามได้ เพลิดเพลินกับมัน จนวันนึงแสงสว่างได้ดับไปทุกสิ่งทุกอย่างมันมืดยาวนานกว่าครั้งแรกมากนัก ได้แต่รอให้ตาหายมัวแล้วเดินหาแสงสว่างต่อไป"


    ทุกอย่างเป็นสิ่งที่คนๆนึงได้เลือกทางเดินของตัวเอง มันอาจจะเป็นทางเดินที่ผิดพลาดไป อย่างน้อยเราก็ได้เดินไปตามทาง ที่สักวันมันจะพบกับปลายทาง

    จากคุณ : ม6 - [ 29 มี.ค. 50 10:56:14 A:124.120.130.108 X: TicketID:024959 ]


 
 


>

หน้าหลัก แจ้งลบ bookmark ส่งต่อกระทู้ พิมพ์ โหวตกระทู้ เก็บเข้าคลังกระทู้ กระทู้ก่อนหน้า กระทู้ถัดไป

[กติกามารยาท] [Help & FAQ
ความคิดเห็น : คลิกที่นี่เพื่อใช้งาน icon
ชื่อ : ตรวจสอบสถานะของ member ที่นี่

คลิกเพื่อเลือก : โพสไฟล์ประกอบ / วาดภาพประกอบ / โพสคลิปวิดีโอ
ไฟล์ประกอบ : (ไม่เกิน 150 K / Member เท่านั้น / Preview ไม่ได้)
(gif, jpg, png, mid, wav, mp3, wma, swf)
แตกประเด็น : ต้องการแตกประเด็นจากกระทู้เดิมคลิกที่นี่

  : ไม่อนุญาตให้แสดงผลผ่านระบบมือถือ
 
(ส่งไฟล์ประกอบ และวาดภาพประกอบ Preview ไม่ได้)  
 
 

ข้อความหรือรูปภาพที่ปรากฏในกระทู้ที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการตั้งกระทู้และถูกส่งขึ้นกระดานข่าวโดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่ง PANTIP.COM มิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น หากท่านพบเห็นข้อความ หรือรูปภาพในกระทู้ที่ไม่เหมาะสม กรุณาแจ้งทีมงานทราบ เพื่อดำเนินการต่อไป



Pantip-Cafe | Pantip-TechExchange | PantipMarket.com | Chat | PanTown.com | BlogGang.com | Torakhong.org | GameRoom