◀ Previous Next ▶ Up ▲

witpoko.com


    น้ำพริกถ้วยเก่า ในมุมมองใหม่ คุณผู้ชายช่วยตอบให้รู้ว่าเราควรทำอย่างไร เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องร้าย ๆ แบบนี้กับผู้หญิงที่รัก

    ถึงคนที่แต่งงานแล้วและยังไม่ได้แต่ง



    มันอาจจะเตือนใจให้คุณๆหันกลับไปมอง "น้ำพริกถ้วยเก่า" ในมุมใหม่ๆก้อได้นะ

    ===================================================================================================

    ถีงคนที่แต่งงานแล้วและยังไม่ได้แต่ง

        เรื่องนี้เป็นเรื่องที่อ่านแล้วกินใจมาก ลองอ่านและซึมซาบความรู้สึกอย่างช้า ๆ “ เมื่อเธอต้อง
        การหย่าขาดจากชั้นไป.... เธอควรเป็นคนที่จูงมือชั้นออกไป ”

        ในวันแต่งงานของผม  ผมจูงมือภรรยาของผมในอ้อมแขน  รถแต่งงานจอดหน้าที่พักของเรา
        เพื่อนเจ้าบ่าวบอกผมว่า  ผมควรจะอุ้มเธอเข้าไปในบ้าน  ดังนั้นผมจึงทำตาม  เธอเขินอายใน
        อ้อมแขนผม

        ผมช่างเป็นเจ้าบ่าวที่มีความสุขที่สุดในโลก... นี่เป็นเรื่องที่ผ่านมาแล้วสิบปี... ในวันถัดๆ มาทุก
        อย่างก็เหมือนเดิม เรามีลูกด้วยกัน...ผมทำงานอย่างหนักเพื่อที่จะหาเงินมาจุนเจือครอบครัว...

    เมื่อเราเริ่มมีฐานะที่ดีขึ้น... ความห่างของเราก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน...

        ทุก ๆเช้าเราออกจากบ้านไปด้วยกันแล้วก็ถึงบ้านเวลาเดียวกัน  ลูกเราเรียนที่โรงเรียนใกล้บ้าน
        ดูเหมือนความรักของเราช่างน่าอิจฉายิ่งนัก... แต่แล้ว   ความสงบสุขก็เริ่มเปลี่ยนแปลงอย่างมิ
        ได้คาดหมาย....



    เจนเข้ามาในชีวิตของผม .... ผมยืนอยู่ที่ระเบียงบ้าน... เจนเข้ามาสวมกอดผมจากด้านหลัง.. หัว
    ใจผมเต้นแรงด้วยความรัก... ที่นี่...เป็นอพาร์เมนท์ที่ผมซื้อให้เธอ...เธอบอกว่า คุณเป็นผู้ชายที่ผู้หญิง
    ทุกคนถวิลหา... คำพูดของเธอทำให้ผมนึกถึงภรรยาผม... ตอนที่เราแต่งงานกันใหม่ ๆ ..เธอบอกว่า
    วันที่คุณประสบความสำเร็จ  ผู้ชายอย่างคุณจะมีแต่ผู้หญิงวิ่งเข้ามาหา... ผมเริ่มรู้สึกลังเล... ผมรู้ว่า
    ผมกำลังทรยศภรรยาผม... แต่ผมก็ได้ทำลงไปแล้ว.... ผมปลีกตัวออกจากเจน “ วันนี้คุณไปเลือก
    เฟอร์นิเจอร์เองแล้วกันน๊ะ ผมต้องเข้าออฟฟิศ ”   ... แน่นอน... เธอไม่ค่อยพอใจนัก  เพราะผม
    สัญญากับเธอว่าเราจะไปด้วยกัน... ในตอนนั้น...ความรู้สึกถึงการหย่าร้างเริ่มวิ่งเข้ามาในความ
    คิดผม....ทั้งที่จริงๆ แล้วผมไม่เคยมีความคิดนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียว

        แต่ผมก็พบว่าเป็นเรื่องยากที่จะบอกกับภรรยาของผม.... ไม่ว่าผมจะพูดกับเธอดีสักเพียงใด...
        เธอจะต้องเจ็บปวดใจอย่างแน่นอน... จริง ๆ แล้วเธอเป็นภรรยาที่ดีมาก... ทุก ๆ เย็นเธอ
        จะวุ่นวายกับการทำอาหาร..ในขณะที่ผมนั่งอยู่หน้าทีวี  ทานอาหารเสร็จเราก็นั่งดูทีวีด้วยกัน...
        หรือ... ถ้าผมจะเลือกเป็น...นั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์.... มองเรือนร่างอันงดงาม
        ของเจน... ช่างเป็นอะไรที่หน้าฝันถึงเสียจริง

        วันนึงผมพูดทีเล่นทีจริงกับภรรยาของผมว่าจะเธอจะทำยังงัยถ้าเราหย่ากัน... เธอจ้องมองผม
        อย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน...และเธอก็ไม่ได้ตอบว่าอะไร..เธอ        มั่นใจว่าการหย่าเป็น
        เรื่องที่ไกลตัวเธอมาก...  ผมนึกภาพไม่ออกเลยว่าหากเธอรู้ว่าเรื่องที่ผมกำลังพูดอยู่นั้นเป็น
        เรื่องจริง... เธอจะเป็นอย่างไร   วันนึงภรรยาผมมาที่ออฟฟิศ...สวนทางกับเจนที่เพิ่งจะออก
        ไปพอดี... พนักงานทุกคนทำหน้าตาเลิกลัก...  เหมือนกำลังพยายามซ่อนอะไรบางอย่าง
        จากเธอ....  เธอเหมือนจะรับรู้มันได้...   แต่เธอก็ยิ้มน้อย ๆ กับพนักงานทุกคน....แต่ผมก็
        สังเกตุเห็นแววตาที่เจ็บปวดของเธอภายใต้รอยยิ้มนั้น

        ในที่สุด...เจนก็บอกกบผมว่า...หย่ากับเธอน๊ะ..แล้วเราอยู่ด้วยกัน..ผมพยักหน้า.... ผมจะ
        ลังเลอีกต่อไปไม่ได้อีกแล้ว....ผมตัดสินใจบอกภรรยาผมในอาหารค่ำ..ผมมีอะไรจะบอกคุณ...
        เธอนั่งทานอาหารอย่างเงียบ ๆ...ผมสังเกตุเห็นแววตาอันเจ็บปวดของเธอ...มันทำให้ผมพูดใน
        สิ่งที่ผมต้องการพูดไม่ออก...แต่ท้ายที่สุดผมก็พูดออกไป...ผมต้องการหย่า...เธอดูไม่ตกใจกับสิ่ง
        ที่ผมเพิ่งจะพูดออกไปเลย...ผมย้ำกับเธออีกครั้ง...เธอเขวี้ยงตะเกียบในมือทิ้ง...แล้วตะโกน
        ใส่หน้าผมว่า..คุณมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย...เราไม่ได้คุยกันอีกเลยคืนนั้น...        เธอร้องไห้
        อย่างหนัก... ผมรู้ว่าเธออยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตแต่งงานของเรา... แต่ผมเองไม่
        สามารถหาคำตอบให้กับตัวเองได้...เป็นเพราะใจผมได้ให้เจนไปหมดแล้วงั้นเหรอ...ผมคงไม่
        สามารถบอกเธออย่างนั้นได้..มันจะทำให้ผมรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก...



    ผมร่างสัญญาการหย่าร้างขึ้น...ระบุว่า..เธอเป็นเจ้าของบ้าน...ทุก ๆ อย่างในบ้าน ทั้งรถ... หุ้น
    บริษัท 30% ผมยกให้เธอหมด.... เธอเหลือบมองกระดาษที่ผมร่างขึ้น...  แล้วฉีกมันทิ้ง...  มันทำ
    ให้ผมรู้สึกเจ็บปวดมากขึ้น...

    ผู้หญิงที่ผมอยู่ด้วยมาเป็นระยะเวลาสิบปีกลายเป็นคนแปลกหน้ากันภายในหนึ่งวัน...ผมไม่สามารถคืนคำที่
    ผมพูดไปได้...เธอร้องไห้ด้วยความเสียใจอย่างที่สุด...

    สำหรับผมแล้ว...การร้องไห้ของเธอเหมือนเป็นการปลดปล่อยความสับสนของตัวผมเอง... หลังจากที่
    ผมกลุ้มใจกับการตัดสินใจครั้งนี้ของผม..ในที่สุด...มันก็เป็นรูปธรรมขึ้นมาจริง ๆ เสียทีคืนนั้น...ผมกลับ
    ถึงบ้านค่อนข้างดึก... เห็นเธอเขียนอะไรบางอย่างบนโต๊ะ.. ผมหลับไปอย่างรวดเร็วด้วย
    ความเพลีย... ผมตื่นขึ้นมาอีกทีแล้วพบว่า... เธอเขียนเงื่อนไขการหย่าร้างว่าเธอไม่ต้องการสิ่งใด
    จากผม... แต่เธอต้องการให้ผมให้เวลาเธอหนึ่งเดือนเพื่อตั้งตัวสำหรับการหย่า... และในช่วงระยะ
    เวลาหนึ่งเดือนนั้นทุกอย่างต้องดำเนินไปตามปกติ...ด้วยเหตุผลที่ว่าเธอต้องการให้ลูกจบการศึกษาซึ่ง
    กำลังจะมาถึงเสียก่อน..เธอไม่อยากให้ลูกต้องเห็นความล้มเหลวในการแต่งงานของพ่อแม่ก่อนเวลานั้น
    จะมาถึง...

    รัชต์..คุณจำได้มั๊ย...วันที่เราแต่งงานกัน...คุณประคองชั้นไว้ในอ้อมกอดในวันที่เราเข้าเรือนหอ.. ผม
    พยักหน้า.. นั่นเป็นความทรงจำที่ดีที่สุดของชั้น... ชั้นมีเรื่องขอร้อง... ชั้นอยากให้คุณประคองชั้นไว้ใน
    อ้อมกอดจากห้องนอนไปถึงด้านล่างทุกวันนับจากวันนี้ไปจนถึงวันที่เราต้องแยกจากกัน  ผมยอมรับด้วย
    ความเต็มใจ... ผมรู้ดีว่าเธอคิดถึงวันดีๆ เหล่านั้น...และเธอต้องการให้ชีวิตการแต่งงานเธอจบลง
    ด้วยความทรงจำที่ดี

        ผมบอกเจนถึงเงื่อนไขที่ภรรยาผมตั้งขึ้นในการหย่าร้าง...เธอหัวเราะถึงความไร้สาระ
        ของเงือนไข....ภรรยาผมบอกกับผมว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม...  เธอจะต้องยอมรับผล
        ของการหย่าร้างให้ได้... คำพูดของเธอทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวดเป็นอย่างยิ่ง....



    เราไม่ได้ถูกต้องตัวกันเลยนับแต่วันที่ผมขอเธอหย่า...ความจริงเหมือนจะเป็นคนแปลกหน้าต่อกันด้วย
    ซ้ำไป...พอถึงวันที่ผมประคองเธอลงจากห้องวันแรก... มันจึงทำให้ผมทำตัวไม่ถูก... ลูกชายเราตบ
    มือแล้วพูดด้วยความดีใจว่า ว้าว... วันนี้พ่ออุ้มแม่ลงจากห้องด้วย....มันทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวด
    มากขึ้น...... เธอบอกว่าอย่าบอกลูกเราถึงเรื่องของเรา... ผมพยักหน้า... ด้วยความรู้สึกผิดอย่าง
    เต็มเปี่ยม... ผมขับรถไปส่งเธอที่ป้ายรถเมล์..แล้วเลยไปออฟฟิศ

    วันถัดมา... ความรู้สึกขัดเขินเริ่มน้อยลงไป... เธอซบบนอกผม... เราใกล้ชิดกันมากจนผมได้กลิ่นน้ำ
    หอมของเธอ... ผมถึงได้ตระหนักว่า.... เธอไม่ใช่เด็กสาวอีกต่อไปแล้ว... เธอเริ่มมีริ้วรอยบนใบ
    หน้ามากขึ้น

    ในวันที่สาม... เธอกระซิบบอกผมว่าสวนกำลังรื้ออยู่ให้เดินระวังด้วย...

    ในวันที่สี่...มันช่างเหมือนกับว่าเราเป็นคู่รักที่หวานชื่นมาก... ภาพของเจนเริ่มเลือนลางไป...

    วันที่ห้าและหก..เธอคอยเตือนผมในเรื่องเล็กๆน้อยๆ เช่นเธอวางเตารีดไว้ที่ไหน.. ผมควรจะระวัง
    อะไรบ้างตอนทำอาหาร... และอื่นๆ อีกมากมาย... ความสนิทสนมของเราเพิ่มมากขึ้นทุกที... ผมไม่
    ได้บอกเจนถึงเรื่องนี้เลย...

        ผมรู้สึกว่าผมอุ้มเธอง่ายขึ้นทุกวันโดยไม่ได้สังเกตถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวเธอเลย... หรือบาง
        ทีคงเป็นเพราะผมแข็งแรงขึ้น... แต่แล้วผมก็พบว่ามันไม่ใช่อย่างที่ผมคิด... เป็นเพราะว่าเธอ
        ผอมลงจนไม่สามารถใส่เสื้อผ้าเดิมได้.. นั่นต่างหากที่ทำให้ผมอุ้มเธอได้ง่ายขึ้น  ผมรู้ดีว่าเธอ
        พยายามซ่อนความขมขื่นเอาไว้...  ลูกของเราร้องขึ้นว่า พ่อได้เวลาอุ้มแม่แล้วน๊ะ... สำหรับ
        ลูกแล้ว... การได้เห็นพ่ออุ้มแม่เป็นภาพที่เขามีความสุขที่สุด.... เธอเอื้อมมือไปกอดลูก
        ไว้แน่น... ผมทนมองภาพนั้นไม่ได้จริง ๆ ผมกลัวว่าผมจะเปลี่ยนใจในวินาทีสุดท้าย



    และแล้ววันสุดท้ายก็มาถึง.... ผมอุ้มเธอไว้ในอ้อมกอด...เท้าผมแทบจะก้าวไม่ออก......เธอบอกกับ
    ผมว่า... ความจริงแล้ว... ชั้นอยากให้คุณอุ้มชั้นไปจนเราแก่เถ้า... ผมกอดเธอแน่น... และผมก็
    ตระหนักว่า.. ชีวิตคู่ของเราขาดการดูแลเอาใจใส่ซึ่งกันและกัน... ผมขึ้นรถทันทีเพื่อจะไปยังจุด
    หมายใหม่.. ผมลังเลเล็กน้อย.. แต่ในที่สุดแล้ว.. ผมก็มาพบเจนจนได้.... เธอเปิดประตูออก...
    ผมบอกเธอว่า เจน..ผมขอโทษ... ผมจะไม่หย่า.... เธอมองหน้าผม แตะหน้าผากผม.. คุณสบายดี
    หรือเปล่า

        เจน... ผมขอโทษ... ผมขอโทษจริง ๆ... ผมจะไม่หย่ากับภรรยาผม... ชีวิตการแต่งงาน
        ของเราน่าเบื่อมันเป็นเพราะผมไม่ได้ให้ความสำคัญกับรายละเอียดเล็กน้อย...ผมขาดการเอาใจ
        ใส่ในตัวเธอ.... มันไม่ได้หมายความว่าเราไม่ได้รักกัน.... ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว.... ว่า
        ตั้งแต่วันที่ผมอุ้มเธอเข้าบ้าน... เธอมีลูกให้ผม... ผมควรจะประคองเธอไปจนแก่... เจนตบ
        หน้าผมอย่างแรงและกระแทกประตูใส่ผม.... ระหว่างทางกลับบ้านผมแวะร้านดอกไม้....
        พนักงานขายดอกไม้ถามว่าจะเขียนว่าอะไร....ผมให้เธอเขียนว่า...












    ผมจะอุ้มคุณทุกเช้าจนกว่าเราจะแก่

    จากคุณ : trotter - [ 21 พ.ย. 49 13:40:57 ]

 
 



กระทู้ยอดนิยม