◀ Previous Next ▶ Up ▲


    -- อ่านเล่นๆ เป็นธรรมะ --

    ..

    ขอฝากไว้ให้อ่านกันเล่นๆ
    (เคยเขียนไว้เมื่อสามปีที่แล้ว กลับไปอ่าน
    ก็รู้สึกว่า น่าจะเป็นประโยชน์อยู่บ้าง)

    เป็นนิทานก่อนนอน สอนลูกสอนหลานได้ (ถ้าเข้าใจจริงๆ)



    ชายหนุ่มคนหนึ่ง ได้ออกค้นหาผลไม้วิเศษ ตามตำนานที่เคยฟังมา
    ว่า เมื่อได้กินผลไม้วิเศษนั้นแล้ว จะมีชีวิตเป็นอมตะ ไม่รู้จักตาย
    ค้นหามาหลายปีก็ยังไม่พบ จนได้มาพบชายชราผู้หนึ่งซึ่งกำลัง
    กินมะม่วงอยู่ ท่าทางดูมีความสุขเสียเหลือเกิน
    ชายหนุ่มก็เอ่ยปากถามชายชราผู้นั้นว่า
    ท่านเคยพบผลไม้วิเศษ ที่กินแล้ว จะมีชีวิตเป็นอมตะบ้างหรือไม่?

    ชายชราผู้นั้นก็หัวเราะเสียงดัง ตอบชายหนุ่มไปว่า
    ข้าก็เคยเป็นเหมือนเจ้า ข้าพยายามค้นหาผลไม้วิเศษนั้นมาตั้งแต่
    ข้ายังมีอายุน้อยกว่าเจ้าเสียอีก ข้าได้เที่ยวไปทุกหนทุกแห่ง
    ทุกๆ ตารางนิ้วบนโลกนี้ ข้าไม่เคยเห็นผลไม้ที่ว่านั้นเลย

    แล้ววันหนึ่งข้าก็ค้นพบ วิธีกินมะม่วงให้มีความสุขที่สุด
    ข้าไม่ต้องค้นหาผลไม้วิเศษนั้นอีกแล้ว
    เพราะข้าไม่เห็นว่าผลไม้วิเศษนั้น จะสามารถทำให้ข้า
    มีความสุขได้มากไปกว่าตอนที่ข้ากำลังกินมะม่วงลูกนี้

    ว่าแล้วชายชรา ก็ยื่นมะม่วงอีกลูกไปให้ชายหนุ่มได้กิน

    แต่เพราะใจยังคงเฝ้าคิดถึงแต่ผลไม้วิเศษนั้นอยู่
    เขาจึงไม่สนใจเรียนรู้วิธีกินมะม่วงให้มีความสุขที่สุดนั้น
    ว่าต้องทำอย่างไร แล้วก็ตั้งหน้าตั้งตาค้นหาผลไม้วิเศษต่อไป

    ผ่านมาหลายปีจนชายหนุ่มก็ล่วงเข้าสู่วัยชรา
    เขาสงสัยว่าชายชราผู้นั้นค้นหาผลไม้วิเศษไม่พบจริงๆ
    หรือว่าเขาค้นหาไม่ทั่วกันแน่ เพราะใจยังเชื่อว่า
    ผลไม้วิเศษนั้นต้องมีอยู่ ณ ที่ใดที่หนึ่งแน่ๆ

    ความคิดนี้ไม่ได้ตายไปพร้อมกับชายหนุ่มผู้นั้น
    แต่ยังถ่ายทอดไปสู่รุ่นลูกรุ่นหลาน ในรุ่นต่อๆ มา
    ต่างคนต่างมีความฝันว่า สักวันหนึ่งพวกเขาจะได้พบผลไม้วิเศษนั้น

    เรื่องราวอันน่าสงสาร ไม่รู้ว่าจะจบลงอย่างไร
    แทนที่พวกเขาจะได้เรียนรู้วิธีกินผลมะม่วงอย่างมีความสุขที่สุด
    แต่พวกเขาไม่เคยรับรู้ความรู้สึกนั้นเลย

    ..

    จากคุณ : ไม่เป็นดั่งใจ - [ 2 ต.ค. 51 22:01:28 ]

 
 



กระทู้ยอดนิยม