◀ Previous Next ▶ Up ▲

witpoko.com


    เอาเทพนิยายมาฝากครับ(เทพนิยายจริงๆ)

    ก็ไม่มีอะไรมากครับ เอาเทพนิยายมาฝาก อยากลองเขียนให้อ่านดู.... ครั้งหนึ่ง ผมได้อ่านหนังสือเกี่ยวกับพิธีกรรมประหลาดในห้องสมุดประชาชนของบางซื่อ แล้วก็พบถ้อยคำที่น่าสนใจว่า "ศาสนาโบราณนั้น แท้จริงแล้วไม่ได้ตายไป แต่เปลี่ยนรูปไปตามกาลเวลา เช่นในศาสนาคริสต์มีเทวดาชื่อไมเคิลและกาเบรียล แต่ความจริงแล้วทั้งไมเคิลและกาเบรียลล้วนแต่เป็นเทพเจ้าของชาวเซมิติก พระเมสิอาห์เองก็เป็นเทพเจ้าที่อยู่ร่วมกับเทพเจ้าทั้งหลายของชาวอียิปโบราณ หรือแม้แต่พระนามของพระเจ้าอย่างอัลลาห์ หรือ เยโฮวาห์ก็เคยเป็นพระนามของเทพเจ้ายุคโบราณทั้งนั้น(เยโฮวาห์-เทพแห่งความอุดมสมบูรณ์, อัลลาห์-เทวีแห่งดวงจันทร์)" ทำให้ผมลองศึกษาเทวะวิทธยาด้วยตัวเอง ซึ่งข้อมูลส่วนหนึ่งก็มาจากห้องสมุดหลายๆ แห่ง บ้างก็เอามาจากวารสานอย่างต่วยตูน บ้างก็สอบถามญาติ หรือคนรู้จักที่ศึกษาเรื่องนี้อยู่(เป็นคนต่างชาติ)หรือบางครั้งก็นั่งแปลข้อมูลภาษาอังกฤษด้วยความความสามารถทางภาษาแค่หางอึ่งจนเลือดตาแทบกระเด็น จากวันนั้นฝ่านมา 8 ปี ข้อมูลผมก็ยังขาดๆ หวิ่นๆ เพราะฉะนั้นถ้าพลาดไปก็ขออภัยล่วงหน้านะครับ   แล้วใครรู้ในส่วนที่ผมไม่รู้ หรือรู้ดีกว่าผมก็ช่วยๆ หน่อยนะครับ ผมจะได้กระจ่างบ้าง

    1.- ศึกในครอบครัวที่สั่นสะท้านภพ(ยุคแรกๆ)
    1.1 มหาเทพ VS มหามาร(พี่ VS น้อง)
    เหตุเกิดเมื่อเซมิติกเล่นหนังซ้ำกับอียิป เมื่อเซต(เทพแห่งทะเลทราย) น้องชายผู้ชั่วร้ายริษยาพี่ชายโอซิริส(พระเมสิอาห์-เทพแห่งความสันติสุข)จนพยายามฆ่าถึงสองครั้งสองหน ครั้งแรกหลอกให้นานโลงทองแล้วตอกปิดฝา ครั้งที่สองฆ่าแล้วสับเป็นท่อนๆ เหวี่ยงไปตามทาง............... เซมิติกก็มีเหมือนกัน เมื่อKillarie เทพแห่งทะเลทรายผู้ร้อนระอุและทารุน เกิดบ้าเลือด วางแผนสังหารJehowah(มหาเทพ-เทพแห่งความอุดมสมบูรณ์)พี่ชายฝาแฝดของตนเอง เพราะความน้อยใจที่เยโฮวาห์นั้นสนใจแอทดีน่ามากกว่าตน ก็เลยแค้นใจเอาร่างพี่ชายที่สลบไสล(ทำให้สลบยังไงอะ?)ไปฝังทั้งเป็น ด้วยความที่ทรงเป็นมหาเทพที่ดีพร้อม ทำให้พระบิดา(อะโพคาลิฟ)ช่วย แต่พอออกไปได้ ก็ทำทุกวิถีทางที่จะให้น้องชายไม่ต้องรับโทษ ต่อมา..........ก็มีเรื่องทะเลาะกันอีก สองพระองค์ทะเลาะกันอย่างรุนแรงเรื่องที่เยโฮวาห์มอบลิลิธให้เป็นของขวัญแด่ซามมาเอล(ไม่ใช่ผมนะ) ทำให้จบลงที่น้องเผลอฆ่าพี่ ด้วยความที่กลัวความผิด ก็เลยสับร่างของพี่เป็นชิ้นแล้วกระจายไปตามจุดต่างๆ เพื่ออำพรางคดี งานนี้คิลลาเรียถึงกับถูกเนรเทศจากแดนสวรรค์เลยเชียว
    1.2 พ่อ Vs ลูก Vs แม่
    น่าจะมีหลายคนรู้จักตำนานของกรีซ-โรมันเรื่องที่ลูกขับไล่พ่อลงจากสวรรค์แล้วเป็นพระเจ้าแทน  เซมิติกก็มีเหมือนกัน เมื่อเหล่าลูกทรพีเกิดความไม่พอใจบิดาของตนเพราะพระบิดาทำให้พรแม่ต้องเสียพระทัย จึงบังเกิดประเพณีสังหารเจ้าพ่อนาตาปีขึ้น ลูกๆ รวมหัวกันฆ่าพ่อแล้วโยนลงจากสวรรค์(มิคาเอลเป็นต้นคิดด้วยครับ) ร่างที่ตกกระแทกพื่นก็กลายเป็นพันธุ์พืชนานาชนิด แต่วิญญาณกลับเสด็จหนีไปอยู่ในนรกด้วยความเสียพระทัย  ส่วนพระแม่ พอหายน้อยใจพระบิดาแล้วรู้ว่าพระบิดาสิ้นพระชีพ ก็เสียพระทัยมากจนหนีจากสวรรค์ ทำให้สวรรค์ระส่ำระส่ายมาก ทูลเชิญอย่างไหร่ก็ไม่กลับมา จึงตัดสินใจขอพระราชทานประมุขคนใหม่ และเยโฮวาห์ก็ได้เป็นมหาเทพ เยโฮวาห์ได้ดำเนินการเชิญพระบิดาและพระแม่กลับมาดังเดิม แต่พระบิดาปฏิเสธ พระแม่ก็เลยต้องจัดการเอง
    1.3 พ่อ Vs แม่
    พอสองพระองค์ได้พบกันจริง เรื่องกับไม่ดีดังคาด เพราะพระบิดาดันแค้นใจลูกๆ มากถึงขนาดประกาศว่าจะลากลูกๆ มารับผิดชอบบาปนี้ในนรก(ข้อสังเกต.. ในชินโตก็มีเรื่องคล้ายๆ กัน แต่กลับกันคือ คนที่เป็นคาอิซานาอิพระบิดา ส่วนคนที่ตายเป็นอิซานามิพระมารดา) ทำให้พระบิดาและพระมารดาทะเลาะกันยกใหญ่แล้วก็ต่อสู้กัน จากนั้นเอโลฮิม-พระแม่จึงเรียกLuzipher-พระบิดาว่าฝ่ายตรงข้าม/ซาตาน(เทพนิยายเซมิติกครับ.... ใครเป็นคริสต์อย่าพึ่งโกรธ) คิดว่าเป็นความพยายามที่จะอธิบายว่าทำไมเราต้องตกนรกของคนโบราณ
    อีกประการ ระหว่างศึกษา ผมพบว่าในยุคคัมภีร์โตราห์แรกๆ ซาตานไม่ได้เป็นตัวละครที่น่ารังเกียจเอาซะเลยเหมือนอย่างยุคหลัง และยุคแรทไบร์ อาจจะเพราะตอนนั้นยังไม่แยกตัวจากเซมิติกมากนัก
    ** เรื่องนี้เล่าต่างออกไปอีกในสมัยกลาง โดยไม่ได้บอกว่าซาตานเป็นพ่อ  แต่บอกว่าซาตานนั้นเป็นเงาของเอโลฮิม หลังจากความเชื่อเกี่ยวกับเอโลฮิมเปลี่ยนไป จากที่เคยเป็นสตรีมาตลอดกลายเป็นไม่ใช่และซาตานก็เป็นด้านมืดที่ปราศจากคุณธรรมอย่างสิ้นเชิง นั้นทำให้ซาตานมีอำนาจมาก และแม้แต่มหาเทพเยโฮวาห์ก็ไม่กล้าแตะท้าวเธอเพราะความรู้ถึงสัมพันธ์ที่น่าตะลึงกันอันนี้ ส่วนหลังยุคเซมิติก เช่นฮิบรูและคริสต์นี่คิดว่าเป็นคนละเรื่องกันแล้วครับ น่าจะแค่ยืมชื่อมาใช้มากกว่า
    1.4 แม่ VS ลูก
    เยโฮวาห์ได้รับบัญชาจากพระบิดาและพระแม่(อ้าว.. ตอนนั้นยังอยู่ด้วยกันรึ) ให้สร้างโลก ก็จัดการประสานงานกันกับน้องๆ สร้างทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นมา โดยอเลน อเล็กเซลล์ และเซเวอรี่สร้างมนุษย์ตามฉายาของพระแม่ ชื่อว่าลลิธ แล้วต่อมาลิลิธก็ให้กำเนิดเด็กผู้ชาย ชื่ออาดัม เพราะเขาเกิดจากเลือด(อาดัมแปลว่าเลือด) แต่พอโตขึ้น อาดัมอารมณ์เปลี่ยวและทำมิดีมิร้ายกับแม่ ทำให้เธอเสียใจและหนีไป ทำให้อาดัมเสียใจมาก ถึงขั้นคุกเข่าอ้อนวอนต่อเยโฮวาห์ ขอให้แม่กลับมา แต่เธอก็ไม่กลับ ทั้งคู่จึงมีสัญญาว่าลิลิธจะต้องไม่มายุ่งเกี่ยวกับมนุษย์อีก และนามขจองเธอจะไม่ต้องถูกกล่าวถึงในเรื่องของการสร้างมนุษย์ จากนั้นก็ยกลิลิธให้งูสีเงินนามว่าซามมาเอล
    **ในยุคต่อมาก็เล่าแปลกไปอีก โดยเธอไม่ได้เป็นแม่อาดัม แต่เป็นคู่ของอาดัมที่เยโฮวาห์เสกจากดินพร้อมๆ กัน แต่ก็อันตธานหายไปเพราะเอ่ยพระนามต้องห้ามของเอโลฮิม(ยูรินอมิ) และไม่ได้เป็นของขวัญจากเยโฮวาห์ แต่ซามมาเอลพบและตกหลุมรักเธอขณะเร่ร่อนไปแบบไม่รู้ทิศทาง
    ***ในเทพนิยายของบาบิโลนเล่าเรืองของลิลิธและงูซามมาเอลแปลกไปอีก โดยเล่าว่าเทวีอิสทาร์ได้เห็นต้นแอปเปิลเนื้องามก็อยากได้มาทำเป็นพระแท่น แต่ดันมีนางไม้ชี้ลิลิธและงูซามมาเอลอยู่ ก็เลยตัดไม่ลงเพราะสงสาร ก็ได้แต่นั่งร้องไห้ จนเทพมารูด๊อคสั่งให้เทพองค์หนึ่ง(จำชื่อไม่ได้)ไปจัดการฆ่างูกับนางไม้ซะแล้วเอาไม้มาทำเป็นพระแท่น(โกหกว่าเจรจากับงูและนางไม้ให้ไปอยู่ที่อื่น)

    จากคุณ : ซามมาเอล ซิน - [ 5 มิ.ย. 51 18:19:12 ]

 
 



กระทู้ยอดนิยม