◀ Previous Next ▶ Up ▲


    ....สมรภูมิ

    ปลดเขี้ยวเล็บ
    เปลือยกายอยู่กลางห่าฝนแห่งศาสตรา



    คมอาวุธบินผ่าน แย่งแทะกินเลือดเนื้อฉันเหมือนฝูงแร้ง


    เขาห้ามไม่ให้ฉันใช้อาวุธ
    เขาเปลื้องผ้า เปลืองเเส้อเกราะของฉัน

    เขายืนในชุดรบ พร้อมอาวุธคมกล้าในมือ
    ยืนเรียกร้องความยุติธรรมในสนามรบ



    .....

    เด้กน้อยไม่มีแรงจับอาวุธขึ้นป้องกันตัว
    ถือไว้เพียงดอกไม้สีขาวในมือ ที่แดงฉานไปด้วยเลือดของตัวเค้าเอง



    ฉันไม่ร้ว่าที่นี่กำลังทำอะไรกัน
    ฉันไม่รู้ว่าใครบ้างที่ไม่ได้อย่ฝ่ายเดียวกับคนพวกนั้นที่เรียกร้องหาความยุติธรรม



    ...ฉันเป็นศัตรูของพวกเขา
    ...เขาเห็นฉันเป็นสิ่งที่ต้องทำลาย


    เขาเห็นฉันเป็นอสูรกายที่ไม่จำเป็นต้องปราณี
    เขาเห็นพวกฉันเป็นอะไรที่ฆ่าขยี้เอาได้โดยไม่ต้องใส่ใจถึงศักดิ์ศรีความเป็นนักรบของเขา




    ความพินาศของฉัน ของเพื่อนพ้องฉัน
    สำคัญกว่าคำประนามที่พวกเขาจะต้องโดนตัวของเขาเองประนามในวันที่เขาใกล้สิ้นใจ




    สิ่งที่ฉันเป็น ฉันทำ
    ทำให้โลกเกลียดฉันมากขึ้นทุกๆวัน


    ฉันเป็นศัตรูของโลก.....



    โลกเกลียดฉันมากขึ้นทุกวัน....
    โลกฆ่าฉันทุกๆนาที....


    ฉันเป็นศัตรูของโลก
    โลกและฉันกำลังทำสงครามกัน

    ฉันเปลือยกาย ไม่มีเขี้ยวเล็บ
    โลกผู้ร้องหาความยุติธรรมอาวุธครบมือ





    ฉันยืนให้อาวุธพวกเค้ารุมกินเนื้อฉัน
    ฉันยืนรอดูว่าจะมีใครสักคนในพวกเขาไหม


    ที่จะถอดชุดเกราะ และปลดอาวุธในมือ


    มารบกับฉันที่กำลังจะตายด้วยคมอาวุธของพวกเขา

    ...ฉันรออยู่
    ...บางครั้งฉันก็เหมือนจะเห็นใครบางคน


    แต่สุดท้ายเขาก็คิดว่า ฆ่าคนอย่างฉันไม่ต้องปราณี ไม่ต้องสนใจอะไร


    เพราะฉันเป็นศัตรูของโลกที่พวกเขาอยู่
    ศัตรูของโลก สำคัญกว่าความพินาศของจิตวิญญาณของเขา





    ...เขาคิดยังงั้นเหรอ?......







    โลกจะเกลียดฉัน ก็จงทำไป


    ...ฉันเดียวดาย
    ...แต่ไม่เหงา

    แก้ไขเมื่อ 21 ธ.ค. 49 02:07:09

    แก้ไขเมื่อ 21 ธ.ค. 49 01:38:32

    จากคุณ : เดียวดาย9อักษร - [ 21 ธ.ค. 49 01:35:19 ]

 
 



กระทู้ยอดนิยม