◀ Previous Next ▶ Up ▲

witpoko.com


    เจ็บ...ไม่รู้จักจำ

    นี่เป็นเรื่องที่งี่เง่าที่สุดเรื่องหนึ่งที่อยากเล่าสู่กันฟัง

    เมื่อปีก่อน ฉันเคยถูกผู้ชายทำให้ท้อง ฉันประคับประคองลูกไว้ได้เพียง 5 เดือนก็แท้ง แล้วเขาก็ทิ้งฉันไป นับจากวันนั้น...ฉันตั้งใจไว้ว่า ฉันจะไม่เปิดใจให้ผู้ชายคนไหนอีก ฉันเกลียดผู้ชาย... แล้วฉันก็ทำอย่างนั้นจริงๆ คบแต่เพื่อนผู้หญิงกับกะเทย ผู้ชายคนไหนที่ทำท่าจะเข้ามาใกล้ ฉันก็จะหนีทุกครั้ง

    เวลาผ่านไปเกือบปี ฉันรักษาตัวเองในถ้ำ อยู่คนเดียว ทำงานไปวันๆ ไปพบจิตแพทย์ กินยาแก้โรคซึมเศร้า พอใจกับชีวิตเรียบง่าย บอกตัวเองว่าไม่เหงา จนกระทั่งวันหนึ่ง...

    มันเป็นเรื่องบังเอิญที่ฉันไม่อยากให้เกิดขึ้นเลย ฉันพยายามบำบัดตัวเองด้วยศิลปะ และศิลปะก็ทำให้ฉันพบกับผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งเขาไม่อยู่ในสายตาฉันเลยตั้งแต่วันแรกที่เจอ ฉันอยู่ในโลกของฉันเอง เขาไม่มีทางเจาะเกราะที่ป้องกันตัวเองของฉันเข้ามาได้ เราต่างคนต่างไป ต่างคนต่างอยู่ จนโชคชะตา (ที่ฉันอยากเรียกว่าความซวย) พาฉันกับเขามาพบกันอีก

    เขาขอร้องให้ฉันนั่งรถไปกับเขา ขับตามคนอื่นๆ ในทริปเดียวกัน ฉันอยากจะบอกทุกคนที่คะยั้นคะยอฉันวันนั้นว่า ไม่อยากไปกับเขาเลย ไม่รู้ทำไม ไม่รู้จะคุยอะไร ฉันคิดว่าเขาน่าเบื่อ น่ารำคาญ แต่สุดท้ายด้วยความเกรงใจ เพราะความเป็นผู้ใหญ่ของเขา ฉันก็เลยนั่งรถไปกับเขา ระหว่างทาง เรื่องเลวร้ายของฉันก็ถูกเปิดเผยให้เขาฟัง

    เขาพยายามปลอบใจฉัน สอนธรรมะ แต่อยากบอกว่าฉันรำคาญมากกว่า เบื่อตัวเองที่ดันน้ำตาไหลต่อหน้าคนอื่น ใครก็ไม่รู้ ไม่รู้จัก ไม่อยากรู้จักเลยด้วยซ้ำ

    หลังจากวันนั้น เขาติดต่อมา อยากให้ฉันช่วยเหลืองานเขา ฉันก็ยินดีช่วยเหลือ เพราะเห็นว่าเขาเป็นผู้ใหญ่ สิ่งที่เขาพูดมา สิ่งที่เขาพยายามทำดีกับฉัน สิ่งที่เขาพยายามทำให้ฉันไว้วางใจ บอกให้ฉันอย่ากลัวเขา มันน่าจะบอกได้ว่าเขาเป็นคนดีระดับหนึ่ง แม้จะไม่ไว้ใจทั้งหมด ก็ไม่น่าที่จะต้องกลัว แต่ฉันคิดผิด

    สุดท้ายเขาก็ไม่ต่างจากผู้ชายเห็นแก่ตัวคนอื่นๆ เขาเอาจุดอ่อนของฉัน คือ ความอ่อนแอ ความเหงา ความเจ็บปวดที่ฉันเคยเจอ มาทำร้ายฉันซ้ำอีก แล้วเขาก็หลบหน้า ทำเหมือนไม่อยากเจอ ไม่อยากพูดกับฉันอีกต่อไป

    เขาบอกกับฉันในวันสุดท้ายที่เราเจอกันว่า ไม่อยากให้ฉันเกลียดตัวเอง เพราะถ้าฉันเกลียดตัวเอง เขาก็ยิ่งเกลียดตัวเองมากกว่า เพราะทุกอย่างเขาเป็นคนเริ่ม เขาพยายามควบคุมมัน แต่ทำไม่ได้ ฉันบอกเขาว่าไม่เป็นไร ทุกวันนี้ฉันก็เหมือนหายใจทิ้งไปวันๆ อยู่แล้ว แต่รู้ไหม ในใจฉันเกลียดตัวเอง เจ็บใจตัวเองมากแค่ไหน

    ตอนนี้ฉันกำลังกลัว อาการที่เหมือนครั้งที่แล้วที่ฉันไม่รู้ว่าตัวเองตั้งท้อง กลัวจนเหมือนจะเป็นบ้า ภาวนาอย่าให้ตัวเองท้องเลย เพราะไม่อยากให้เด็กคนหนึ่งเกิดมาจากความมักง่ายของคนสองคน ไม่ใช่ความรัก

    ฉันไม่ติดต่อเขาอีกนับจากวันนั้น ไม่รับรู้เรื่องราวของกันและกัน และเขาก็คงคิดเหมือนกับฉันว่า เรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างเรา มันเหมือนกอผักตบที่ลอยผ่านหน้าบ้านริมน้ำของเขาไป ไม่มีค่า ไม่มีความหมายอะไรเลย

    มัน...จบตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มต้น

    และฉันจะไม่เปิดโอกาสให้มันเริ่มต้นขึ้นมาอีก เกลียดตัวเองที่โง่ซ้ำซากอย่างนี้

    จากคุณ : Totojan - [ 12 เม.ย. 51 00:22:21 A:124.120.73.187 X: ]

 
 



กระทู้ยอดนิยม