◀ Previous Next ▶ Up ▲

witpoko.com


    ใครว่าพ่อแม่รักลูกเท่ากัน....

    เคยไหมที่เกิดมาแล้วรู้สึกว่าเป็นคนที่ไม่น่ามีตัวตนอยู่บนโลก รู้สึกว่าตัวเองไร้ประโยชน์ รู้สึกว่าเป็นคนเลวของครอบครัว เรารู้สึกเหมือนเป็นขยะที่ไม่สามารถรีไซเคิลได้ รอแต่วันเผาทำลายให้หมดไปจากโลก

    วันแม่ปีนึงเราเคยให้ของขวัญแม่เป็นเทปเพลงเกี่ยวกับแม่ แม่ก็ไม่เคยให้ความสำคัญเหมือนกับของน้องชายเรา จนลืมไปแล้วในทุกวันนี้ว่าใครให้ แต่พอน้องชายเราเปิดฟังและร้องแม่กลับบอกอย่างภาคภูมิใจว่านี่มันร้องเพราะ ร้องให้แม่ เราเรียนพอใช้ได้มาตลอด เกรดไม่เคยต่ำกว่า 3.6 พอขึ้นมหาวิทยาลัยรัฐบาลแห่งนึง เรียนตกมาเหลือ 2กว่าๆ แม่กลับว่าเรา รู้สึกผิดหวังมาก แต่พอน้องเราเรียนตกบ้าง(ม.ปลาย)เหลือ 3.1 แม่กลับให้กำลังใจ พอเราถามว่าทำไมทีนี้พูดดี แม่กลับบอกว่าเวลาพูดกับน้องต้องพูดอย่างนี้ ต้องรู้ว่าน้องต้องการยังไง แต่ทำไมกับเราถึงไม่เป็นอย่างนี้บ้าง เราก็ต้องการกำลังใจบ้าง ต้องการให้แม่พูดดีๆกับเราบ้าง จนเรารู้สึกไม่อยากเรียนแต่อทั้งที่เราเคยพยายามมุ่งมั่นเนื่องจากให้กำลังใจตัวเองว่าต้องทำให้พ่อแม่ภูมิใจ แต่ทุกวันนี้เราแทบไม่เหลือความรู้สึกนั้นเลย หลังจากวันนี้เราก็ถูกตอกย้ำอีกครั้งว่าเรียนไม่ได้ดี เนื่องมาจากว่าตอนเช้าเราลืมปิดไฟห้องน้ำ พอกลับบ้านมาก็โดนเป็นชุดหาว่าไม่ประหยัด ยาวไปจนเข้าเรื่องเรียน เข้าเรื่องอื่นๆอีกมากมาย จนสุดท้ายเราต้องเดินหนีมาขึ้นห้องนอน เพราะไม่อยากเถียง ทำเหมือนเราจงใจเปิดทิ้งไว้ให้เปลืองค่าไฟงั้นแหละ ทั้งที่เรื่องแค่นี้เรารู้สึกว่าพูดดีๆก็ได้บอกเฉยๆเราก็รับรู้ความผิดนั้นแล้ว ทุกเรื่องที่เราทำผิดพลาด มันคือตราบาปที่ต้องจำไว้จนวันตาย ไม่ว่าจะเป็นเพราะลืม หรือไม่ได้ตั้งใจก็ตาม ผิดแค่ครั้งเดียวจะถูกตอกย้ำตลอดเวลา เวลาทำผิดอะไรหรือทำอะไรที่แม่ไม่พอใจความผิดเก่าๆที่เคยมีจะถูกขุดขึ้นมา จนไม่สารารถลืมได้ทั้งที่อยากลืมจนเรารู้สึกเครียด กดดัน เรื่องเล็กๆน้อยๆก็มักจะถูกด่าว่าแรงๆ ทั้งที่เรารู้สึกว่ามันพูดดีๆก็ได้ ทำไมบ้านอื่นเค้าพูดดีๆสอนลูกได้ บางครั้งแค่ เราตั้งหาฬิกามือถือให้แม่บอกให้เราตั้งปลุกด้วยเราลืม ตอนเช้าเราตื่นมาด้วยเสียงอันดังที่ว่านัง...นี่มันร้ายจริงๆ หรือบางทีแม่ลืมมือถือไว้ใต้หมอน กลับมาว่าเราว่า เด็กเวรนี่ เรามองไม่เห็นถุงเท้าแม่ที่วางไว้เพราะมันไว้ตรงซอกเก้าอี้ไม่ได้เอาขึ้นบ้านให้ก็ถูกว่าไม่มีน้ำใจ แล้วตามมาอีกชุดใหญ่ เราว่าทุกเรื่องมันล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องเล็กน้อยแต่มันกลายเป็นความผิดใหญ่หลวงสำหรับเรามาก กลับน้องเราไม่ว่าจะทำผิดอะไรแม่พร้อมที่จะให้อภัยและตักเตือนด้วยการให้กำลังใจเสมอ ใครว่าพ่อแม่รักลูกเท่ากัน?

    วันนี้แค่ความผิดเปิดไฟทิ้งไว้กับหาของไม่เจอแม่บอกว่าจะให้เราไปอยู่หอ แต่ว่าให้งบจำกัดให้ทำทุกอย่างเอง ซักผ้ารีดผ้าเอง นี่ก็เป็นเรื่องที่เราไม่เข้าใจแม่เลย มีแต่บ้านอื่นเค้าอยากให้ลูกสบาย แต่ที่บ้านแม่ให้คนใช้เช็ดห้องทุกห้องยกเว้นห้องนอนเรา ให้เช็ดเอง เมื่อก่อนส่งผ้าซักปัจจุบันซักเอง ซักให้ได้ทุกคนยกเว้นของเราต้องซักเอง จะว่าให้ฝึกซักก็โอเคซักเป็นแล้ว ทำเป็นแล้วแล้วจะต้องทำๆไมทั้งที่มีทางเลือกอีกตั้งเยอะ (เราทำงานบ้านได้ทุกอย่าง แต่ไม่ค่อยชอบซักผ้า ยิ่งไม่ชอบยิ่งโดนทำมากสุด) วันๆแค่ไปกลับที่เรียนกับบ้านก็แทบไม่ต้องทำอะไรและ เพราะใช้เวลาประมาณ 3 ชม.กว่าๆ เหมือนเดินทางข้ามจังหวัดเลย กลับมาก็เหนื่อยอยากพักผ่อนบ้างก็ต้องทำโน่นทำนี่ พอไม่ทำก็ถูกว่า เราพยายามรับผิดชอบงานทุกอย่างให้ดีที่สุด เพื่อไม่ให้โดนว่า แต่น้องเราไม่ทำกลับไม่เห็นถูกว่าอะไรอย่างมากก็แต่บอกให้ไปทำจนบางงานเราต้องทำแทนด้วยซ้ำ เพื่อนส่วนใหญ่อยู่หอมักติวกันเวลาสอบเราก็ไม่ได้ไปเพราะกว่าไปกว่ากลับก็แทบไม่ได้อ่านอะไรเลย ตื่นก็ต้องตื่นเช้ากว่าชาวบ้าน เวลามีกิจกรรมของคณะเราก็ไม่ได้ทำเพราะมันจะตอนเย็นเราไม่สามารถกลับบ้านเย็นมากได้เลยไม่ค่อยรู้จักใครนอกจากเพื่อนในกลุ่ม

    เราคิดว่าแม่น่าจะผ่านช่วงเวลาเดียวกับเรามาแล้วน่าจะเข้าใจปัญหาที่เรามี ไม่เลย ไม่เคย มีปัญหาเราไม่เคยปรึกษาแม่ได้เลย มันมักจะได้คำตอบที่ไม่ใช่หรือว่าสมัยแม่ไม่เห็นจะต้องทำก็อยู่ได้ จนเรารู้สึกว่ามันเป็นปัญหาช่องว่างระหว่างวัย เราพยายามคิดเอาใจเข้ามาใส่ใจเราพยายามทำความเข้าใจสภาวะที่แม่เป็น และในทุกปัญหาเราก็มักจะเป็นคนรับผิดเอง จนรู้สึกว่าเราจะหยิบจะจับ จะทำอะไรก็ผิดไปหมดเคยมีเพื่อนบอกว่าเราแคร์ครอบครัวมาก เพราะเวลาชวนไปกินอะไรตอนเย็นก็ไม่ไป เพราะเรารู้สึกว่ากินข้าวกับครอบครัวดีกว่า เสาร์-อาทิดย์ก็ไม่อยากออกไปไหน อยู่บ้านเเล้วสุขใจที่สุด แต่ทุกวันนี้เราแทบไม่อยากอยู่บ้านเลย แทบอยากจะเมาเพื่อลืมทุกเรื่อง(แต่ก็ไม่กล้าดื่ม เพราะกลัวผิดศีล) บางทีทุกคนอาจมองว่าปัญหาเรามันเล็กมากเมื่อเทียบกับปัญหาคนอื่น แต่ไม่รู้สิพอมันเกี่ยวโดยงถึงครอบครัวเรารู้สึกมันค่อนข้างใหญ่ จนมันสุมๆๆอยู่หาทางออกไม่ได้ เลยมาเขียนระบายไว้ในนี้พร้อมน้ำตา

    สุดท้ายขอบคุณทุกคนที่อ่านกระทู้ไร้สาระของเด็กคนนึงที่หาที่ระบายออกมากค่ะ

    จากคุณ : my home - [ 8 ธ.ค. 49 17:04:25 A:124.120.84.236 X: TicketID:130360 ]

 
 



กระทู้ยอดนิยม