◀ Previous Next ▶ Up ▲

witpoko.com


    ในฐานะแม่ ขอคำแนะนำค่ะ เรื่องจิตใจของลูก และ โต๋ ศักดิ์สิทธิ์ เวชสุภาพร

    ไม่รู้จะเริ่มยังไงเหมือนกันค่ะ
    คงต้องเริ่มตั้งแต่แรกเลย
    ดิฉันพาลูกชายและลูกสาวไปเรียนเปียโน ใครว่าที่ไหนดีก็พาไปค่ะ ส่วนมากจะเป็นแบบเรียนตัวต่อตัว (อยู่ต่างจังหวัดนะคะ) แพงก็ยอม ไกลก็ยอม
    แต่ลูกทั้งสองคน ไม่ค่อยอยากเรียนเลย ต้องบังคับกันไป เพราะดิฉันเชื่อว่าดนตรีจะช่วยให้ลูกมีจิตใจอ่อนโยนและมีสมาธิ
    เราทะเลาะกันบ่อยๆเวลาเรียกขึ้นรถ ลูกมักจะพูดว่า "ทำไมต้องบังคับ ไม่เล่นเกมส์ก็ได้ แต่ไม่ต้องเรียน เรียนแล้วได้อะไร" เป็นแบบนี้ก็บั่นทอนกำลังใจคนเป็นแม่นะคะ ก็เลยเรียนบ้างหยุดบ้างมาตลอด
       จนวันหนึ่งเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป....
    ดิฉันฟังวิทยุและได้รู้ว่า โต๋จะมาแสดงคอนเสิร์ตการกุศลที่จังหวัดเรา
    อีกนั่นแหละ  ดิฉันต้องบังคับลูกทั้งสองคนไปดู ทิ้งไอ้ตัวเล็กให้คุณพ่อป้อนข้าวอยู่บ้าน ด้วยความหวังลึกๆในใจและแผนการที่แอบวางไว้
    หลังจากไปดูคอนเสิร์ตได้สองสามวัน ก็บอกลูกว่าทนไม่ได้ที่จะให้ลูกเล่นเกมส์ทุกวันหลังเลิกเรียน (คุณลูกพยายามทำการบ้านให้เสร็จที่โรงเรียนทุกวันเลยค่ะเพื่อกลับมาบ้านปุ๊บได้เล่นเกมส์เลย)
    ดิฉันมีสองทางเลือกให้ลูกคือว่ายน้ำกับเปียโน
    ลูกสองคนนั่งอยู่เบาะหลังในรถตอบพร้อมกันว่าเปียโน!!
    แม่ตาลุกด้วยความดีใจอยู่หลังพวงมาลัย
    แผนแม่เริ่มได้ผล!!
    จากนั้นก็บอกคุณพ่อๆรีบพาไปซื้อเปียโนไฟฟ้าและเราก็หาครูมาสอนที่บ้าน โดยสัญญาว่าถ้าลูกๆเก่งและคิดเล่นจริงจังจะซื้อเปียโนดีๆให้
    คนที่เอาจริงมากคือลูกสาว ต่อมาเลยให้ไปเรียนที่สยามกลการ ลูกชายก็เอาจริงแต่ยังห่วงเกมส์ (ลูกสาวเลิกเล่นเกมส์เองเลยค่ะ)
    ดิฉันสนับสนุนทุกอย่าง ซื้อหนังสือที่มีโต๋ ซีดีหาซื้อทุกอย่าง แม้แต่ไปร้านทำผมเจอหนังสือเก่าสามปีที่แล้วมีสัมภาษณ์โต๋ก็ขอซื้อมาให้ลูก เพราะเห็นว่าโต๋สอนเด็กๆดีมาก (ชอบที่มีเด็กผู้หญิงมาขอถ่ายรูปและให้โต๋โอบบ่าหรืออะไรประมาณนี้แล้วโต๋ปฏิเสธ เด็กเลยว่า "เหมือนไม่สนิทกันเลย" โต๋ก็บอกประมาณว่า"ก็เราไม่สนิทกันจริงๆนี่ครับ")
    ดิฉันสอนลูกให้ประหยัดนะคะ ของฟุ่มเฟือย หรืออาหารฟาสต์ฟู๊ด ไม่ค่อยซื้อหรอกค่ะแต่ในกรณีอะไรเกี่ยวกับโต๋ แม่หามาถวาย นาฬิกา สายรัดข้อมือ รูปโต๋ติดเต็มบ้าน  แก้วน้ำ สมุดฯลฯถือว่าให้รางวัลลูกที่ซ้อมเปียโนตลอด  นั่งทำการบ้านแป๊ปนึงก็วิ่งไปซ้อม ทานข้าวเสร็จ ก่อนนอน...

        จนเมื่อปีที่แล้วสองพ่อลูกคุยกันไปมาจบที่ลูกสาวจะไปเรียนม.สามที่นิวซีแลนด์
    ก่อนไปแม่เลยพาเข้ากรุงเทพฯไปดูคอนเสิร์ตโต๋ที่พารากอนตอนธันวาคม (ได้ดูจนได้หลังจากลุ้นแทบแย่เพราะโต๋เข้าโรงพยาบาล)
    ได้ลายเซ็นพร้อมกำลังใจ เพราะความใจดีของคุณแม่โต๋ ขอบคุณค่ะ
    ลูกไปต่างประเทศ ดิฉันไปส่งและอยู่ด้วยระยะหนึ่ง
    พบว่าที่นั่น มีเปียโนกันแทบทุกบ้านที่เราไป ลูกซ้อมตลอด
    แม่ชอบโบสถ์ ก็พาลูกเข้าโบสถ์ เจอเปียโนก็ไปขออนุญาตให้ลูกเล่น  

    ผ่านไปถึงเดือนที่ห้าที่ลูกอยู่ต่างแดน
    ออนเอ็มด้วยกันลูกบอกว่า...

    "มะม๊า มะม๊า"แล้วใส่ไอค่อนน้าตาไหล

    "ช่วยด้วย" ตามด้วยไอค่อนน้าตาไหลเป็นสายสีฟ้า

    "ไม่มีโต๋ ไม่มี inspiration.. ทำไงดี"ไอค่อนน้าตาไหลเป็นสายสีฟ้ามาอีก


    ดิฉันน้ำตาไหลไปกับลูก
    เข้าใจเลยว่าลูกไม่อยากเป็นแบบนี้ คือเดี๋ยวนี้ลูกห่างเปียโนทั้งที่ บ้านที่อยู่ก็มีให้เล่น
    หลังเลิกเรียน ที่โรงเรียน ลงเรียนพิเศษเปียโน เรียนได้พักนึงไม่ประทับใจอาจารย์ก็ขอเลิก ไปเรียนขี่ม้าแทน แล้วก็ไปลงเป็นนักกีฬา บ่นๆว่าไม่ได้ซ้อมเปียโนเลย
    แล้วสุดท้ายเราก็ร้องไห้ด้วยกันแบบนั้น

       ขอคำแนะนำหน่อยค่ะ จะช่วยลูกอย่างไรดี

    จากคุณ : ลิมมานนท์ - [ 5 มิ.ย. 51 21:32:38 ]

 
 



กระทู้ยอดนิยม