อัสวัด:ราชันย์แห่งความมืด ตอนที่๓๑:Hrida and The Half Blood Prince(เนื้อหาตอนนี้มีความรุนแรงโปรดใชิวิจารณญานในการชม)

"ผมอยู่นี่"

เสียงนุ่มดังขึ้นด้านหลัง  ท่ามกลางความชุลมุน ของกลิ่นควันไฟและเสียงปะทุอื้ออึง

ฬิดาหันกลับไป

อาเหม็ดหันไปเห็นร่างสูง  เขาแทบจะคุกเข่าลงกราบพระผู้เป็นเจ้าเสียเดี๋ยวนั่น.  

หญิงสาวร้องไห้อย่างดีใจ  สุดชีวิต  

"ฝ่าบาท…."

เจ้าชายซาเลมถลาเข้าสวมกอดฬิดา   พระองค์ก็ใจหายเช่นกัน  

เจ้าชายซาเลมเดินเหม่อออกมาจากกระทรวงกลาโหม  แต่คิดได้ว่าถึงวันที่ควรตัดไหมแผล
ที่แขนจึงเดินไปที่โรงพยาบาลตามลำพังเพื่อใช้ความคิดไปเงียบๆ  บรรดานายแพทย์
ก็ตกใจที่พระองค์เสด็จมาเพียงลำพังเป็นการส่วนพระองค์ขนาดนี้  พระองค์ทำแผลเสร็จ
เลยชวนบรรดานายแพทย์ร่วมเสวยกระยาหารค่ำเสียที่โรงพยาบาลและคุยเรื่อยเปื่อยถึง
วิธีการตรวจครรภ์นานจนกระทั่งดึก  ทำเอาบรรดาหมอทั้งหลายตกใจกันยกใหญ่ว่
าพระองค์มาแปลก  เมื่อเวลาผ่านไปหลายชั่วโมงจึงพอสรุปได้ว่า  สิ่งที่พระองค์คิดไว้นั้น
มันไม่เหลือทางใดอีกแล้ว  นอกจากต้องยอมรับความจริงว่าไม่มีเงื่อนไขใดที่จะทำให้
ศาลศาสนายอมรับฬิดาเป็นชายาของพระองค์อีกแล้ว      

พระองค์จึงตัดสินใจจะกลับ  และเรียกรถยนต์ที่ประทับที่จอดไว้ในกระทรวงให้วนมารับ
พระองค์ที่โรงพยาบาล  ไม่ห่างไกลจากกระทรวงเท่าไหร่นัก    
ไม่นึกเลยว่าเสียงระเบิดดังขึ้นหลังจากที่พระองค์โทรศัพท์มาบอกให้ดาวิชนำรถยนต์มารับ
พระองค์ชั่วไม่กี่อึดใจ  

เมื่อเสียงดังมาจากหน้ากระทรวงกลาโหม  พระองค์จึงรีบวิ่งมาดูเหตุการณ์  
ถึงเห็นสภาพรถยนต์ที่ประทับป่นเป็นจุณอยู่ต่อหน้า  และเห็นสภาพฬิดากรีดร้องหาพระองค์
อยู่หน้ากองเพลิง   หากเธอไม่ถูกรั้งไว้คงจะวิ่งเข้าไปค้นพระศพในเปลวไฟนั่น  

เหมือนพระองค์เป็นวิญญาณเดินออกมาและเห็นผู้คนที่รัก  กำลังเรียกหาพระองค์ใน
เวลาที่วิญญาณหลุดออกจากร่างมาแล้ว จ้องดูเธอและทุกๆคน  
แม้ไม่อยู่ในกองเพลิง  ก็เหมือนหัวใจมันถูกเผาผลาญด้วยความสูญเสียทั้งหมด

พระองค์ยิ่งใจหายยิ่งเมื่อทราบว่า  ดาวิชตกเป็นเหยื่อระเบิดครั้งนี้

พันตรีอาเหม็ดรีบกันเอาเจ้าชายซาเลมเสด็จออกจากพื้นที่เกิดเหตุให้เร็วที่สุด  เพื่อถวายการอารักขา
 
"กลับไปก่อนเถอะพะยะค่ะ   ทางนี้ให้พวกทหารมันสอบกันเอง"

เปลวไฟมันลามเลียรถที่ประทับจนดูราวกับปีศาจร้าย  เช่นเดียวกับในพระทัยของพระองค์  
ฝีมือของคนจากชีคอัลจูนาย-ดิ แน่นอนที่จะกล้าลงมือวางระเบิดรถยนต์ได้อย่างนี้  
คนของชีคอาจจะไม่ลงมือกระทำในอัคไบยาห์เพราะมีพระองค์ประทับอยู่

แต่คนของชีคที่ยังอยู่กับเจ้าหญิงนาเดีย นั้นสิ   มันสามารถลงมือกระทำได้อุกอาจเพียงนี้    

"นะหมัด  พาฬิดากลับตึกขาว…"

ร่างสูงเดินสะบัดชายผ้าคลุมไปที่รถทหาร   ฬิดาร้องเรียกพระองค์ลั่น   เธอไม่ต้องการ
จากพระองค์อีกแล้วไม่ว่าจะเป็นเวลานี้หรือเวลาไหน  

"ไม่ฝ่าบาท  ฉันไปด้วย"

"ไม่ใช่ที่ที่คุณจะไป   นะหมัด พาฬิดากลับ"

เจ้าชายซาเลมสั่งเสียงเข้ม    พันตรีนะหมัดจึงรีบมาพาเธอออกไป  ฬิดายืนนิ่งงัน  
พระองค์จะจากไปอีกแล้วหรือ   ทั้งที่เหตุร้ายมันเพิ่งจะผ่านเข้ามา  น้ำตาเธอไหลอาบแก้ม
จนปากคอสั่น   เวลาที่เห็นพระองค์จากไปเช่นนี้  ทำไมมันช่างน่ากลัวเหลือเกิน  กลัวว่า
จะไม่ได้เห็นร่างนั้นกลับมาอีกครั้ง  

เจ้าชายซาเลมขับรถออกไปในความมืด  พันตรีอาเหม็ดขบกรามแน่นคาดเดาจุดหมายของ
พระองค์ได้  ก่อนจะรีบบึ่งรถอีกคันตามไปติดๆ

--------------------------------------------------------------------------------------------

เจ้าหญิงนาเดียดูอวบท้วนเมื่อครรภ์เติบโตขึ้น    เจ้าชายซาเลม อัสวัดยืนจ้องดูพระนาง
จากบันไดตึกด้านล่าง  ก่อนก้าวเข้าไปด้านในช้าๆ  

เจ้าชายซาเลมนึกถึงสิ่งที่เจ้าหญิงนาเดียกระทำมาตลอดเจ็ดปี  มองดูพักตร์อวบอ้วน
บวมเป่งของคนที่กำลังจะเป็นมารดา   ทารกในครรภ์ของพระนางอย่างไรเสียก็เป็นอัคไบยาห์
 เมื่อพระองค์ได้ทำพิธีหย่าขาดแล้ว  เจ้าหญิงนาเดียก็หมดสิ้นฐานะเป็นพระชายาของพระองค์  
หากยังถูกขอร้องให้พำนักในวังหลวงตามบัญชาของเจ้าชายซาเลมต่อไป  

ผู้หญิงที่พระองค์รังเกียจที่สุดในอัคไบยาห์   หลอกใช้พระนามของพระองค์มาตลอดเจ็ดปีเต็ม  
พระองค์ไม่มีวันปล่อยนางออกไปนอกสายตา  และยังตามทำร้ายพระองค์ไม่รู้จักจบสิ้น
       
"…ทำไมมาเสียดึกเชียว"  

"จะมาให้เห็นว่าสิ่งที่เจ้าทำ  มันไม่เป็นผลนะสิ  นาเดีย"  

เจ้าหญิงนาเดียหัวเราะร่วน  ปรายตาไปทางด้านหลังพันตรีอาเหม็ดวิ่งกระหืดกระหอบ
ตามเจ้าชายชุดดำเข้ามาในตำหนัก  

"ทำไมไม่ตายเสียที   เจ้าชายซาเลมมีกี่ชีวิตกันแน่  "

"พอจะมีสำนึกบ้างหรือยัง  กับทุกสิ่งที่เจ้าได้ทำลงไป   นาเดีย"

"เจ้าชายซาเลมผู้ยิ่งใหญ่    ที่จะพ่ายแพ้ไม่เป็น   ไงเล่า   เพียงแค่ข้า  ผู้หญิงตัวคน
เดียวก็ทำเอาพระองค์วิ่งจนหัวปั่นไปทั่วอัคไบยาห์      เจ็ดปีที่ผ่านไป  ข้าไม่เสียดาย
เลยสักนิดที่ข้าเกือบจะไดทุกอย่างมาครองแล้ว   คนอย่างเจ้าชายชุดดำสมควรตายไป
จากอัคไบย่ห์  ไม่ต้องมาเป็นเสี้ยนหนามของข้าอีกต่อไป   "

นาเดียหัวเราะเสียงแหลมเล็ก  

"นาเดีย  ถ้าไม่ใช่เจ้า  ข้าก็คงไม่หูตาสว่าง  ว่าโลกนี้ยังมีหลายสิ่งหลายอย่างที่เจ้าชายชุดดำ
คิดไม่ถึงและคาดเดาไม่ถูก"

" พ่ายต่อชะตากรรมของตัวแล้วละสิ    เจ้าชายซาเลมที่พระองค์ไม่ตายก็เพราะเขา
ต้องการให้พระองค์ทุกข์ทรมานแบบตายทั้งเป็น    เจ้าชายชุดดำผู้ยิ่งใหญ่  คนเลือด
ผสมอย่างท่านไม่มีวันได้เป็นใหญ่ในอัคไบยาห์"

ตอกย้ำเสียยิ่งว่าความเจ็บช้ำใจ   เจ้าชายซาเลมขยับองค์ถอยออกมา  สับสนแต่ว่า
ถ้อยคำของนางเหมือนไม่ได้โต้ตอบพระองค์   หากมีแต่ถ้อยคำที่ตอกย้ำทำร้ายพระองค์  
เกิดอะไรขึ้นกับนาเดีย  ก็นางเป็นคนส่งคนไปลอบสังหารพระองค์เมื่อสักครู่นี้

จากคุณ : โตมิโต กูโชว์ดะ - [ 26 ธ.ค. 47 10:16:06 ]

 
 

*** Advertisement ***


ความคิดเห็นที่ 1

อาเหม็ดรีบเข้ามารั้งร่างสูงไว้ อธิบายอย่างรวดเร็ว  

"ฝ่าบาท…เจ้าหญิงนาเดียทรงจิตวิปลาสไปแล้ว  อย่าได้ฟังนางเลย"

วิปลาสหรือ เจ้าหญิงนาเดียกล่าวถูกทุกคำ   พระองค์ไม่มีวันได้อำนาจสูงสุดของอัคไบยาห์
เพราะเป็นคนเลือดผสม    นางวิปลาสจนส่งคนไปฆ่าพระองค์ซ้ำอีกเช่นนั้นหรือ

"จริงหรือ"

"จริงฝ่าบาท…ตั้งแต่วันที่ฝ่าบาทกลับมา  พระนางตกใจจนกลายเป็นควบคุมตัวเอง
ไม่ได้อย่างนี้  ดูคุ้มดีคุ้มร้าย  ….ที่เกิดเหตุขึ้นคงเป็นเพราะคนของชีคอัลจูนาย-ดิ  
ที่เฝ้าดูแลเจ้าหญิงนาเดียที่นี่  อาจได้รับคำสั่งโดยไม่รู้ว่าเจ้าหญิงนาเดีย ทรงวิปลาส
เลยไปลงมือกระทำเช่นนั้น  "

"นี่ข้าเกือบตาย  เพราะฝีมือคนวิปลาสเป็นตัวการหรือ     แล้วทำไมไม่แจ้งให้ชีคอัลจูนาย
รู้ว่าลูกสาวเขา..ผิดปกติ"

"แจ้งไปแล้วฝ่าบาท…ชีค…ไม่ได้ให้ความสนใจนางเลย"

เจ้าชายซาเลมถึงกับสะท้อนใจ   แม้แต่บุตรสาวแท้ๆชีคอัลจูนาย-ดิก็สามารถตัดเยื่อใย
ได้เพียงนี้  เพื่อแลกกับผลประโยชน์จากเจ้าชายชุดดำ   ชีครู้ดีว่าพระองค์ต้องประกาศ
หย่าจากนาเดีย   ชีคเลยไม่สนใจนาเดียอีกต่อไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เพื่อให้เจ้าชายชุดดำ
วางพระทัยว่าชีคจะไม่รบกวนเส้นทางข้างหน้าของเจ้าชายชุดดำอีก  เพื่อผลประโยชน์ในอนาคต  

คนที่ร้ายกาจ  คิดแต่ผลประโยชน์จนไม่คำนึงถึงสิ่งใด  พระองค์ก็ย่อมทำลายความสัมพันธ์
นั้นไม่ได้  ตราบใด ที่ต่างฝ่ายต่างยังหาผลประโยชน์ซึ่งกันและกัน  

ชีคอัลจูนาย-ดิกับพระองค์ ช่างเป็นความสัมพันธ์ที่หวานอมขมกลืนในฐานะมนุษย์ด้วยกันเสียจริง
         
เจ้าหญิงนาเดียนั่งเหม่อทอดอารมณ์อย่างไม่รับรู้ถึงสิ่งรอบข้างที่เจ้าชายซาเลมคนที่นาง
แสนรังเกียจยืนอยู่แทบประชิดตัว    นางไม่รับรู้สิ่งใดๆจากโลกภายนอกนี้อีกแล้ว  

สิ่งที่นางพูดเมื่อครู่  ก็เป็นเพราะสติวิปลาสไปเอง  ไม่ใช่เพราะนางรู้ว่ากำลังตอบโต้อยู่กับพระองค์  

ชะตากรรมของนาเดียที่ต้องถูกทอดทิ้งไว้ในตำหนักในราวกับนักโทษจนกว่าจะถึงวันคลอด  
และจะถูกส่งกลับอเล็กซานเดรียหลังจากนั้นเมื่อประกาศการหย่าเป็นทางการ    

แต่หวนกลับมาดูพระองค์สิ   กำลังเผชิญหน้ากับชะตากรรมที่ส่งบทลงโทษอย่างรุนแรงอยู่    
ในเมื่อพยายามฝืนดิ้นรนมาเพียงนี้และสูญเสียอำนาจบารมีไปทั้งหมด  และกำลังจะสูญเสีย
หัวใจที่ได้มอบไว้กับเธอคนนั้น เช่นกัน      

อนิจจา…นาเดีย…

ความวิปโยคทำลายสติเจ้าจนวิปลาสเจ้าไปสิ้นแล้ว  บิดาก็ไม่ใส่ใจเจ้าอีก  

แล้วหากข้าต้องสูญเสียหมดสิ้นเช่นเจ้า   ข้าจะวิปลาสถึงเพียงนั้นหรือไม่  เพียงใด  

-----------------------------------------------------------------------------------

ฬิดานั่งร้องไห้อยู่กลางห้องโถง  รอดูภาพร่างสูงนั้นก้าวพ้นประตูตึกขาวอย่างจดจ่อ
แทบจะทุกลมหายใจ      

เจ้าชายซาเลมก้าวเข้าตึกมา  หญิงสาวก็โผเข้าสวมกอดอย่างไม่อายสายตาหัวหน้า
นายทหารราชองครักษ์ที่มารอรับเสด็จของพระองค์กันพร้อมพรรค

"ไม่เป็นอะไรนะ พะยะคะ"

พันตรีนะหมัดถาม  

พระองค์พยักหน้าแทนคำตอบ   รายละเอียด พวกนายทหารคงจะไปซักถามเอาจาก
พันตรีอาเหม็ดที่ตามเสด็จพระองค์อีกที  

แต่ร่างแบบบางที่อยู่ในอ้อมแขนนี้สิ  ร่ำไห้ราวกับต้องจากพระองค์ไปจริงๆ  
จนทุกคนในตึกยังนึกใจหายไปภาพเบื้องหน้า  

สองคนที่ผูกพันกันเพียงนี้  หากต้องจากกันไปจริงๆ  จะมีชีวิตอยู่ตามลำพังได้อย่างไร
ในวันคืนที่ปราศจากกันและกัน                  

แก้ไขเมื่อ 26 ธ.ค. 47 15:03:09

จากคุณ : โตมิโต กูโชว์ดะ - [ 26 ธ.ค. 47 10:17:55 ]

 
 

ความคิดเห็นที่ 2

"ฝ่าบาทอย่าทำอย่างนี้อีก"  ฬิดาออกเสียงเด็ดขาดเมื่อตึกขาวกลับอยู่ในความสงบ
หลังจากทุกคนลากลับไป  

"ผมทำอะไรหรือ…"

"ที่เสด็จไปไหนไม่ยอมบอกใคร….ทำให้ทุกคนใจหายหมด    ที่หาพระองค์ไม่เจอตอน
ที่เกิดเรื่องวุ่นๆขึ้น   มันน่ากลัวมากนะเพค่ะ"

"เหรอ"

"….นายทหารติดตามก็มีเป็นร้อยคน  ไม่ยอมให้ติดตาม   สถานการณ์พระองค์เวลานี้
ก็ไม่ใช่ว่าจะเดินไปไหนมาไหนคนเดียวได้ทั่วเมือง   พระองค์ไม่ใช่ปุถุชนธรรมดา
ระมัดระวังองค์หน่อยสิเพคะ   อย่างน้อย  ก็เอาโทรศัพท์หรือวิทยุติดตัวไปบ้าง
จะได้รู้ว่าพระองค์อยู่ที่ไหน…เป็นอะไร……"

เธอบ่นยาวเหยียดด้วยความห่วงใย  ทั้งน้ำตายังไหลอาบแก้ม  เมื่อนึกถึงภาพ
เหตุการณ์เมื่อกลางดึก  

หากร่างดิ้นรนอยู่กลางกองไฟเป็นพระองค์  เธอคงไม่สามารถยืนอยู่เช่นนี้ได้
ฬิดาจับชายเสื้อคลุมสีดำนั้นไว้แน่นทั้งสองมือ   ร้องไห้อย่างไม่อาย  

จะได้สัมผัสเสื้อคลุมนี้อีกกี่ครั้ง เมื่อรู้ดีว่า  ศาลศาสนาเขาจะไม่รับรองด้วยเหตุผลบ้าๆพวกนั้น    
แล้วต้องจากร่างนี้และจะไม่มีวันเวลาที่ได้ใกล้ชิดเช่นนี้อีกต่อไป

เสียงถอนหายใจเบาๆของเจ้าชายซาเลม  ก่อนโอบร่างแบบบางนั้น เข้ามาแนบชิด
หัวใจที่เหนื่อยล้าเหลือจะทานทน

"เราต้องยอมรับความจริง"              

ในเมื่อเวลานี้พระองค์หาทางออกเกี่ยวกับการแต่งตั้งเธอขึ้นเป็นชายาไม่ได้    
ไม่เหลือทางไหนนอกจากเผชิญหน้าพวกศาลศาสนาวันเสาร์  อย่างยอมรับความจริง
ที่มันจะเกิดขึ้น  ทุกอย่าง   ตลอดจนการส่งฬิดากลับไป

พระองค์ซบหน้าลงกับไหล่แบบบางนั้นอย่างเหนื่อยอ่อน  
อ่อนล้าเต็มทนกับทุกเรื่องที่โหมประดัง    

มีแค่เพียงที่ตรงนี้  พื้นที่หัวไหล่เล็กๆอันแสนอบอุ่นของเธอ  ที่พระองค์จะได้ถอนหาย
ใจอย่างโล่งอกและอุ่นใจ แต่จากนี้ไป  เธอจะอยู่กับพระองค์ได้อีกนานเช่นนี้เท่าใดกัน
 
หลังจากวันเสาร์ผ่านพ้น   เธอต้องจากไป

ไปจากอัคไบยาห์  ไปจากพระองค์  

หมดสิ้นความหวังทุกสิ่ง  เพื่อรั้งเธอไว้กับตน

หญิงสาวประคองพักตร์สวยนั้นจากไหล่ตน    ดวงตาที่เคยเจิดจ้าแลดูหม่นหมองและอับแสง  
หลายเรื่องที่ซัดกระหน่ำมาหาพระองค์ยังต้านทานรับได้     แต่เพียงเรื่องของเธอเรื่องเดียว  
ก็ทำเอาภูเขาลูกใหญ่นี้ถึงกับสั่นสะเทือนไหวเพียงนี้เชียวหรือ

แล้วเธอจะจากพระองค์ได้อย่างไร   ร่างนี้ที่เธอบอกกับตัวเองว่าทั้งรักทั้งโหยหา
แทบจะทุกลมหายใจ  


จากคุณ : โตมิโต กูโชว์ดะ - [ 26 ธ.ค. 47 10:18:38 ]
 
 

ความคิดเห็นที่ 3

"ไม่เพคะ  ความจริงของพระองค์ตอนนี้คือฬิดายังอยู่กับพระองค์ ไม่ได้ไปไหน
…และจะไม่มีวันจากพระองค์ไปไหน   เมื่อครู่นี้ฉันรู้แล้วว่า  ฉันคงอยู่ไม่ได้
ถ้าไม่มีพระองค์อยู่กับฉันอย่างนี้อีก."

เธอแทบกลั้นใจตายกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่   มันยิ่งทำให้เธอรู้ว่า  วันที่ต้องเห็น
พระองค์จากเธอไปนั้น  มันทุกข์ทรมานเพียงใด    และอย่าให้มันถึงวันคืนเช่นนั้นเลย
เธอคงอยู่ไม่ได้ในวันคืนที่ปราศจากพระองค์      

เพราะชายคนนี้มิใช่หรือ  ที่เธอทิ้งทุกอย่างไว้ด้านนอกเพื่อจะบอกคำว่ารัก แก่เขาทุกคืนวัน  

เพราะชายคนนี้มิใช่หรือที่ทำให้เธอรู้สึกคุณค่าของตัวเองที่จะมีลมหายใจอยู่บนผืนทราย
ระอุของที่นี่  

หากข้ามพ้นคืนนี้ไป  แล้วต้องจากกันไกลโดยไม่มีวันกลับจะไม่มีสิ่งใดที่จะเหลือให้เธอเสียใจอีก

".เวลานี้เรายังอยู่ด้วยกัน   เพราะกลางทะเลทรายวันนั้น  ตอนที่ฉันวิ่งกลับมา
ฉันบอกกับตัวเองแล้ว  ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น  ฉันก็จะอยู่กับพระองค์  

ฉันรักพระองค์เพค่ะ   รัก จนไม่อยากสูญเสียพระองค์ไปอีก  ฉันตัดสินใจแล้ว  

ไม่ว่าเขาจะอนุญาตให้เราอยู่ด้วยกันหรือไม่  ฉันจะไม่ยอมไปไหนเด็ดขาด    

ฉันเป็นผู้หญิงของพระองค์แล้วและจะเป็นอย่างนี้ตลอดไป "

ดวงตาเธอคลอหน่วย สายน้ำตาวาววับ

"ถ้าหากนักบวชพวกนั้นไม่ยอมให้ฉันอยู่  ฉันก็จะให้ผู้พันอาเหม็ดเขาขุดหลุมใต้ดิน
ให้ฉันซ่อนตัวอยู่ที่ตึกขาวนี่   ให้ฉันอยู่ใกล้ๆฝ่าบาท อย่างนี้  ไม่ต้องให้ใครมารับรู้รับเห็น"

สายตาที่มองตอบเธออิ่มเอิบไปกับทุกคำที่ออกมาจากก้นบึ้งหัวใจของหญิงสาว    
จิตใจของพระองค์ลอยละล่องไปกับริมฝีปากคู่อิ่มที่เอ่ยขยับอยู่เบื้องหน้า  
นำความอบอุ่นอ่อนหวานมารายล้อมร่างพระองค์    สายตาคู่นั้นผสานดวงตาของเธอ
ที่จ้องมองดูพระองค์อย่างหลงใหล    

"ฬิดา…."

เสียงนุ่มเรียกเธอสะท้อนเข้าไปถึงข้างใน   เหมือนชื่อที่เรียกขานเธอมานับล้านๆครั้งจากหัวใจ  
เรียกความรู้สึกตื้นตันและโหยหาจากเธอ  เผยออกมาเผชิญหน้าซึ่งกันและกัน  

"….ฉันรักพระองค์เหลือเกินเพคะ"  

สายตาพระองค์จ้องดูเธอด้วยอย่างเว้าวอนต่อทุกสิ่งที่กำลังเรียกหาเธออย่างถวิลหวาน

"…เลิกพูดเถอะจ๊ะ.."

เจ้าชายซาเลมประทับริมฝีปากลงบนปากนุ่มละมุนของฬิดา  

เป็นจุมพิตที่เร่าร้อนที่สุดในชีวิตของเจ้าชายซาเลม  

รสสัมผัสที่โหยหามานานแสนนาน  ระเบิดเขื่อนอารมณ์ที่ต่างฝ่ายปิดกั้นซึ่งกันและกัน
มานานนมให้ล้นทะลัก    หญิงสาวตอบรับจุมพิตที่เร่าร้อนนั้นด้วยความรู้สึกเต็มเปี่ยม
พร้อมที่จะหล่อหลอมตัวเองให้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกับพระองค์



แสงแดดอ่อนๆยามบ่าย  เล็ดลอดชายผ้าม่านหน้าต่าง เข้ามาพร้อมสายลมเอื่อย  
ทาบทับแผ่นหลังเปลือยหญิงสาวที่ยังเต็มไปด้วยริ้วรอยแผลเป็นจากแส้ม้า  
แม้เนื้อแผลจะประสานสนิท  แต่คงเป็นรอยจารึกร่างหญิงสาวผู้นี้ไปตลอดชีวิต  
รอยจารึกที่เกิดจากความเจ็บปวดและหวาดผวาบนแผ่นดินร้อนระอุ    

แตกต่างจากรอยจารึกที่เธอได้มอบให้ในค่ำคืนที่ผ่านมา  ที่เธอโอบล้อมพระองค์
ด้วยความเร่าร้อนที่สะอาดพิสุทธิ์  แสนละเมียดละไม   จนแทบลืมหายใจไปกับทุกทุก
รายละเอียดความดื่มด่ำที่รับจากเธอ  

ความปรารถนาที่พระองค์รอคอย   เผาผลาญความรุ่มร้อนในอารมณ์ที่คิดว่าเมื่อ
ผ่านพ้นไปแล้วมันควรบรรเทามอดดับสงบลงเช่นเคยมา   หากคราวนี้หลังคลื่นใหญ่
ลูกแรกซัดผ่านพ้น  กลับกลายเป็นยิ่งเพิ่มความรัญจวนใจให้ทวีความรุนแรง  
อยากนำพากระแสคลื่นมันโหมซัดกระหน่ำให้ล้ำลึกยิ่งขึ้น   จนต้องวนเวียนเรียกร้อง
จากตัวเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างคลั่งไคล้  จนไม่รับรู้วันเวลาเนิ่นนานที่หลบซ่อนตัวอยู่กับ
ความอิ่มเอม  



จากคุณ : โตมิโต กูโชว์ดะ - [ 26 ธ.ค. 47 10:19:34 ]
 
 

ความคิดเห็นที่ 4

เจ้าชายซาเลมลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง  พลางหันไปมองรอบห้องหาร่างหญิงสาว
ที่นอนอยู่ข้างกาย  พระทัยหายวาบเมื่อมองไม่เห็นร่างแบบบางนั้น
ฬิดายืนมองดูหน้าต่างข้างนอกตรงท้ายห้อง  นัยน์ตาเหม่อลอย    

พระองค์ถอนพระทัยโล่งอก  ก่อนจะรีบวิ่งไปคว้ากอดร่างนั้นอย่างใจหาย

หญิงสาวสะดุ้งที่ถูกร่างสูงใหญ่สวมกอดอย่างรวดเร็วเช่นนั้น  

"อย่าทำอย่างนี้อีก  ผมไม่ชอบรู้ไหม"  เจ้าชายตรัสเสียงตระหนก

"…ค่ะ?…"

ฬิดาร้องอย่างงุนงงกับท่าทางโล่งพระทัยของเจ้าชายซาเลม  
   
"……..ที่ผมตื่นขึ้นมา  แล้วมองไม่เห็นคุณ   "

ฬิดาลูบพักตร์นั้นอย่างทะนุถนอม  เธอเองก็ใจหายไปกับคำพูด ของพระองค์  

ความสุขกับความห่วงใยแสนอบอุ่นที่พระองค์มอบให้  มันจะมีไปอีกกี่วัน  กี่ชั่วโมง  
หรือนาที  สำหรับตัวเธอ  ที่จะได้สัมผัสพระองค์ใกล้ชิดเช่นนี้      

"เราจะทำสำเร็จไหมเพค่ะ   เขาจะให้เราอยู่ด้วยกันหรือเปล่า  ถ้าเป็นไปได้
ฝ่าบาทเอาหมอมาตรวจฉันเลยก็ได้"

ฬิดารู้สึกถึงความสิ้นหวังของตัวเอง

วันเวลาแห่งความสุขเมื่อมันมาถึง  ยิ่งเรียกร้องโหยหากันและกัน จนแทบอยาก
จะคว้าวันเวลารอบตัวให้หยุดนิ่งลง  และมีเพียงลำพังเช่นนี้จนชั่วนิรันดร์  
ไม่ต้องรับรู้ความเป็นจริงของโลกภายนอกที่จะมาพรากความสุขนั้นให้จากไป  

น้ำตาเธอไหลริน  

"โธ่ ฬิดา  ของผม "  

พระองค์จุมพิตซับน้ำตาของเธออย่างอ่อนโยน  อ้อยอิ่ง  เป็นการจุดชนวนให้คลื่นลม
ละมุนหอบพัดร่างทั้งสองคนอีกคราว                        

--------------------------------------------------------------------------

ตลอดสองวัน  ตึกขาวเงียบราวกับไร้ผู้คน   อาเหม็ดรับโทรศัพท์ผู้คนที่สอบถามถึง
กำหนดนัดหมายที่รอเข้าเฝ้าเจ้าชายซาเลมนับร้อยๆสาย  จนต้องปิดมือถือตัวเองไป
นะหมัดวิทยุมาถามเป็นระยะๆต่างก็รู้กันดีอยู่  น่าจะทรงติดต่อลงมาบ้างตั้งแต่คืนนั้น  
นี่เล่นเงียบหายไปเป็นนาน  

บรรดานายทหารราชองครักษ์เลยพากันมาเฝ้าเย็นวันรุ่งขึ้น  
อย่างน้อยเสียงพวกเขา  ก็คงจะเรียกฝ่าบาทให้เสด็จออกมาให้เห็นกันบ้าง  
   
เสียงประตูชั้นบน เปิดออกมา  เจ้าชายซาเลมออกชำเลืองเนตรดู บรรดานายทหารราช
องครักษ์ที่นั่งเรียงรายกันสลอนอยู่เต็มหน้าห้องโถง

สีพักตร์อุ่นในแววตาที่ยังเต็มไปด้วยความสุขเช่นนั้น  หาได้ยากยิ่ง  

พวกนายทหารยังเรียงรายยืนอมยิ้มกับพระองค์ที่ทรงเดินลงมาพร้อมกับร่างแบบบาง
หญิงสาวยังเหนียมอายขวยเขินที่ต้องปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนราวกับเจ้าสาวที่เพิ่งเดิน
ออกจากห้องหอเป็นคืนแรก    

"….วันนี้….ตื่นเสียเย็นเลยนะฝ่าบาท"

"มาอะไรกันมากมาย" พระองค์ทักเบาๆ กับสีหน้าล้อเลียนของพวกสอดรู้สอดเห็นทั้งหลาย

"เห็นหายเงียบไปหลายวัน   พวกเรานึกห่วง…เลยเรียกมาตรวจสถานการณ์กันนะพะยะคะ"

อาเหม็ดกลั้นยิ้มกับสีหน้าเบิกบานของพระองค์  นับเป็นครั้งแรกที่พวกเขาเคยเห็นตั้งแต่
รับใช้พระองค์มาตลอดเจ็ดปี    

หญิงสาวนั้นแทบจะยืนไม่ติดด้วยความเขินอายต่อสายตานายทหารราชองครักษ์
ที่จับจ้องดูท่าทางสองคนนั้นอย่างรู้กัน โดยไม่ต้องมีคำอธิบายใดๆ  

แต่ร่างสูงนั้นก็ไม่ยอมคลายมือปล่อยจากเธอ    

"ไม่ต้องรายงานนะ  ว่าเห็นสถานการณ์รุนแรงอะไรไปบ้าง"

ฬิดาแอบหยิกร่างนั้นเบาๆ  ดูพูดเข้า  

พระองค์เลยตวาดไล่ บรรดานายทหารช่างสังเกตการทั้งหลายเสีย

"ไปเถอะ....ทีเรื่องงานไม่เห็นจะมาพร้อมหน้าพร้อมตาอย่างนี้บ้าง..........ไอ้พวกชอบ
สอดรู้สอดเห็นไม่เป็นเรื่อง"

"…แล้วยังไง ฝ่าบาทเรียกเราด้วยแล้วกัน…พวกเราเป็นห่วงสุขภาพฝ่าบาทนะพะยะคะ"

  พระองค์ยืนจ้องดูพวกนายทหารอีกครั้ง   ไล่ไปแล้วยังเซ้าซี้ล้อเลียนอยู่อีก
คราวนี้สายตาเอาเรื่อง        

เลยถึงเวลาที่พวกเขาควรจะสิ่งกลับออกจากตึกขาว   ชนิดตัวใครตัวมัน

วันเวลาความสุขของพระองค์มาถึงเสียที  

รอยยิ้มความสุขแม้เพียงเล็กน้อย  ก็ทำให้นายทหารราชองครักษ์ที่ลุ้นพระองค์มาตลอดเวลา
มีความสุขใจไปด้วย     ที่มีผู้นำความอิ่มเอิบมาให้เจ้าชายของพวกเขาได้รู้จักกับคำว่า
ความสุขท่ามกลางความสูญเสียที่ดาหน้าเข้ามาหาพระองค์  เกือบทุกทิศ  

แม้จะไม่รู้ว่า สิ่งที่เป็นความสุขครั้งนี้ของเจ้าชายของพวกเขา  จะรั้งอยู่กับพระองค์ได้
อีกนานสักเท่าไหร่  


***************************************************************************

                   


จากคุณ : โตมิโต กูโชว์ดะ - [ 26 ธ.ค. 47 10:20:01 ]
 
 

ความคิดเห็นที่ 5

แฮ่ม
ชื่อตอนเท่ห์ไหมค่ะ  ตอนที่แล้วคุณ Scottie ว่าน้อยไป เลยลงให้แล้ว ค่ะ
ก็หวานดีนะค่ะ  โล่งอกคนเขียนได้เสียที

ต่อจากตอนเดิมค่ะ
ตอนที่ ๒๐ http://www.pantip.com/cafe/writer/topic/W3162676/W3162676.html

ตอนที่ ๒๑ http://www.pantip.com/cafe/writer/topic/W3162722/W3162722.html

ตอนที่ ๒๒ http://www.pantip.com/cafe/writer/topic/W3162744/W3162744.html

ตอนที่ ๒๓ http://www.pantip.com/cafe/writer/topic/W3168359/W3168359.html

ตอนที่ ๒๔ http://www.pantip.com/cafe/writer/topic/W3171524/W3171524.html

ตอนที่ ๒๕ http://www.pantip.com/cafe/writer/topic/W3175935/W3175935.html

ตอนที่ ๒๖ http://www.pantip.com/cafe/writer/topic/W3181673/W3181673.html

ตอนที่ ๒๗ http://www.pantip.com/cafe/writer/topic/W3186349/W3186349.html

ตอนที่ ๒๘ (ของจริง)
http://www.pantip.com/cafe/writer/topic/W3194614/W3194614.html

ตอนที่ ๒๙(ของจริง)
http://www.pantip.com/cafe/writer/topic/W3196979/W3196979.html

ตอนที่ ๓๐
http://www.pantip.com/cafe/writer/topic/W3196995/W3196995.html



จากคุณ : โตมิโต กูโชว์ดะ - [ 26 ธ.ค. 47 10:26:41 ]
 
 

ความคิดเห็นที่ 6

ขอบ่นหน่อยค่ะ
ไปแปะเวบอื่นอย่างที่เพื่อนๆแนะนำ  
ปรากฏว่าพ่ายกลับมาหน้าตาแหก  
เพราะไม่มีคนอ่านเลยค่ะ
คนให้ความเห็นก็น้อย มีแต่ดีค่ะ ต่อนะค่ะ
อบอุ่นไม่เท่าที่นี่
เพราะคนเขียนนะอยากปรับให้ดี
ก็รับฟังหมดไม่ว่าจะติจะด่าจะว่ากล่าวยังไง
แต่ไม่มีคนคอมเม้นต์เลยเนี่ยมันยิ่งกว่าไม่มีกำลังใจนะค่ะ
(ไปรูสำนึกตอนอยู่เวบอื่นค่ะ)

เข้าใจค่ะ  ว่าเรื่องนี้ ไม่ตีตลาดแน่นอน  
เพราะปวารนาตัวเองแต่แรกแล้ว ว่าเขียนสะใจตัวเอง

ตอนนี้สมใจอยากเลยค่ะ
เขียนเองอ่านเอง  เหอ เหอ เหอ

จะได้พิมพ์ไหมเนี่ย...เฮ้อ  เตรียมตังค์ไว้พิมพ์แจกงานศพแล้วค่ะ



คุณปาล์มขา  
ที่ว่าลดให้ 20 เปอร์เซนต์นะคลีนิคอยู่ไหนค่ะ  จะไปหา (เอาจริงนะ)  แฟรงเก้น


แล้วเจอกันค่ะ

แก้ไขเมื่อ 26 ธ.ค. 47 10:56:07

จากคุณ : โตมิโต กูโชว์ดะ - [ 26 ธ.ค. 47 10:33:40 ]

 
 

ความคิดเห็นที่ 7

I like your story mak mak.  I've been reading for a while.  Sorry that I didn't leave any comment before, cause I can't type thai.  Anyway, it is very interesting and I like the prince.  I'm looking forward for the next chapter na ka.

จากคุณ : Pantana - [ 26 ธ.ค. 47 13:18:23 A:172.200.164.84 X: ]
 
 

ความคิดเห็นที่ 8

โห รุนแรงมากกกกกกกกกกกกกก รับไม่ได้ (เขาเรียกประชดค่ะ อิอิ)

จากคุณ : scottie - [ 26 ธ.ค. 47 19:22:03 ]
 
 

ความคิดเห็นที่ 9

I can not use Thai typing,too.  I'm LUCKY from JAMSAI,dirtect report to you. Your writing is so fast. It make me take the notebook to clinic and read all free time.

จากคุณ : LUCKY - [ 26 ธ.ค. 47 19:31:34 A:202.80.225.72 X: ]
 
 

ความคิดเห็นที่ 10

อ้าวตอนใหม่มาแล้วเหรอ เพิ่งไปส่ง คคห. ในตอนที่แล้วเมื่อกี้เอง

จากคุณ : ลูนาติก - [ 26 ธ.ค. 47 20:17:45 ]
 
 

ความคิดเห็นที่ 11

หวัดดีค๊าบบบบ...หุๆๆ..
ตามมาจากเว็บแจ่มใสนะคับป๋ม..เหอๆๆ
ขอโทษนะฮะที่ไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไรมาก...
นอกจากชมว่าสนุก ให้ลงต่อเร็วๆ แล้วก็โหวตคะแนน...- -"
เฮอๆๆ คือว่าไม่รู้จะวิจารณ์อะไรดี เพราะไม่มีประสบการณ์อ่าค่ะ...ก็ได้แต่ให้กำลังอย่างเดียว...^^"แหะๆๆๆ
++++
อ่าฮ้า....ดีใจจังที่ซาเลมกับฬิดาได้หวานแหววกันซะที...โฮะๆๆ...ฮ้า...แต่เป็นห่วงเรื่องการยอมรับฬิดาของศาลศาสนาจังเลยนาฮับ...- -"


จากคุณ : อักษรพเนจร - [ 26 ธ.ค. 47 21:17:09 A:202.129.44.34 X: ]
 
 

ความคิดเห็นที่ 12

^^ อารมณ์ดีขึ้นมาเชียวนะ เจ้าชายซาเลม

ว่าแต่สงสัยมานานแล้วล่ะค่ะ ชื่อของฬิดาเนี่ยอ่านว่า ริ-ดา หรือว่า ฮริ-ดา หรือว่ายังไงค่ะ?? เห็นชื่อตอนเขียน Hrida ก็ไม่แน่ใจอีกว่าอ่านว่ายังไง -_-"(ง่า...แบบว่าโง่) แล้วชื่อมีความหมายอะไรเป็นพิเศษรึเปล่าเอ่ย??

จะรออ่านต่อนะค่ะ เป็นกำลังใจให้ ^v^/


จากคุณ : Janvier - [ 26 ธ.ค. 47 21:43:20 A:61.91.143.227 X: ]
 
 

ความคิดเห็นที่ 13

ชอบอ่ะ ลงต่อไวๆ

จากคุณ : si - [ 26 ธ.ค. 47 22:10:19 A:203.146.82.113 X: ]
 
 

ความคิดเห็นที่ 14

มันรุนแรงตรงไหนคุณโต
แบบว่ารักรุนแรงเหลือเกินคงไม่ใช่มั๊ง
เพราะดูท่าเจ้าชายจะไม่ใช่ซาดิสต์ที่ต้องตบจูบให้ดังสนั่นก่อนจะหวานแหว๋วนา

แอบขำที่เจ้าชายซาเลมเขินตอนถูกแซว
แต่แหม ครั้งแรกก็ถึงบ่ายเลยหรือคะ
สงสารฬิดาน่ะ เจ้าชายท่านทรงหักโหมเหลือเกิ๊น =^^=
สงสัยน่าจะท้องงวดนี้ล่ะค่า

แหะ แหะ ที่ทำงานปาล์มน่ะ
อยู่แถวๆจังหวัดบ้านเกิดท่านนายกทักษิณค่ะ
ในมหาวิทยาลัยของรัฐที่นั่น
คุณโตสะดวกมาหรือเปล่าล่ะ แถมทริปท่องเที่ยวด้วยนะคะ
สนใจจิ้มหน้าเหลืองส่งเมลล์คุยกันได้ค่ะ

ปล.ปาล์มกำลังตัดสินใจจะเอานิยายไปลองแปะที่อื่นดูบ้าง
ฟังกรณีคุณโตแล้วเริ่มหวาดหวั่นขวัญเสียวิญญาณกระเจิงอ่ะ
แถมตอนไปแปะ มีเข้ามาคอมเมนต์กับแว่บมาดูจึ๋งนึง
น้อยจนใจหายยยยยยยยยยย T^T

แก้ไขเมื่อ 27 ธ.ค. 47 23:43:46

แก้ไขเมื่อ 27 ธ.ค. 47 21:48:35

 
 


จากคุณ : ปาล์ม. - [ 26 ธ.ค. 47 22:25:36 ]
 
 

ความคิดเห็นที่ 15

สงสัยแผนจะสำเร็จก็เพราะอย่างนี้ละมั้ง
อืมม์ โรงงานน้ำตาลถล่มนี่...รุนแรงจริงๆ :)


จากคุณ : ปิยะรักษ์ - [ 27 ธ.ค. 47 13:04:38 A:210.246.79.225 X: ]
 
 

ความคิดเห็นที่ 16

เห็นชื่อตอนแล้วเกือบไม่อ่านนะเนี่ย  กลัวความรุนแรง อิ อิ
แต่แล้ว โอ้... มีหวานก็ไม่บอก
เขียนบรรยายบทรักได้นุ่มนวลมากค่ะ
เขียนมาอีกนะคะ แม้โรงน้ำตาลจะถล่มก็ไม่กลัวค่ะ  โฮะ โฮะ


จากคุณ : Anata - [ 27 ธ.ค. 47 17:07:42 A:172.17.20.187 X:61.19.199.143 ]
 
 

ความคิดเห็นที่ 17

ตามมาอ่านจากแจ่มใสค่ะ.....
เป็นกำลังใจให้ในการเขียนต่อไปนะค่ะ....
ป.ล.ชอบงานเขียนของโตมิโตมากๆๆๆๆแบบว่าถูกใจสุดๆค่ะ


จากคุณ : นักบาสฯขอบสนาม - [ 27 ธ.ค. 47 17:20:37 A:203.113.45.228 X:203.150.217.117 ]
 
 

ความคิดเห็นที่ 18

ตามมาจากเวปแจ่มใส ค่ะ  เราเป็นประเภทชอบอ่านมากกว่า ไม่ค่อยชอบออกความคิดเห็นเท่าไหร่  ยังไงก้อช่วยพิมพ์ลงมาเรื่อย ๆ นะค่ะ  เพราะว่าชอบนิยายแนวนี้มากค่ะ หาอ่านในยาก  ก้ออยากโกรธกันเลยที่ไม่ได้แสดงความคิดเห็นเท่าไหร่

จากคุณ : บอมส์จ้า - [ 27 ธ.ค. 47 18:36:07 A:202.182.8.10 X: ]
 
 

ความคิดเห็นที่ 19

โอ้เย้....หลังจากรอคอยมาเนิ่นนาน...เอาอีก  เอาอีก...เยอะๆนะคะ

แต่แหม...ถึงจะรออ่านฉบับเขียนใหม่...แต่รับรองว่าของเดิมก้อจะคอยติดตามตลอดจนจบเลยฮับพ้ม ^-^


จากคุณ : Rarin - [ 27 ธ.ค. 47 19:22:49 A:161.200.24.37 X:161.200.255.162 ]
 
 

ความคิดเห็นที่ 20

มาแปะ  แล้วเดี๋ยวตามอ่านทีหลังนะค่ะ

จากคุณ : MiKi - [ 27 ธ.ค. 47 22:01:40 A:10.90.5.172 X:202.28.181.7 ]
 
 

ความคิดเห็นที่ 21

ตามมาจากเว็ปแจ่มใสอีกคนค่ะ อยากบอกว่าชอบอ่านแนวนี้มากเพราะไม่หวานแหววจนเกินไป   คุณโตมิโตมีสำนวนการเรียบเรียงคำพูดสละสลวยมากๆเลยค่ะ  อยากหาอ่านมานานแล้วในแนวของโรมานซ์การเมืองเนี่ย  ติดใจมากๆๆอยากให้เอามาลงเร็วๆและก็เยอะๆเลยค่ะ  จะรออ่านนะคะ
ปล.ชื่อเรื่องเพราะและโดนใจมากค่ะ ( อยากอ่านอีกเร็วๆจัง)
           


จากคุณ : mionie - [ 27 ธ.ค. 47 23:09:01 A:203.113.32.14 X:203.150.217.119 ]
 
 

ความคิดเห็นที่ 22

ผมไปเสนอทางช่วยเจ้าชายซาเล็ม ในตอนที่แล้วนะ ถ้าไง

คุณโตลองแวะไปดู ถ้าถูกใจเอาไปใช้ได้เลย ไม่สงวน

ลิขสิทธิ์


จากคุณ : ลูนาติก - [ 28 ธ.ค. 47 08:19:36 ]
 
 

ความคิดเห็นที่ 23

ขอโทษนะค่ะ  หวานจนรุนแรงเกินไปหรือไงค่ะ  ไฉนจึงจั่วหัวเรื่องไว้เช่นนั้น  เล่นซะคนอ่านลุ้นใหญ่เลย(ฮิ ๆ ) แต่ขอบอกค่ะ ว่าอ่านตอนนี้รู้สึกสงสารทั้งพระเอก นางเอก และนาเดียจัง  

จากคุณ : jiw - [ 28 ธ.ค. 47 11:53:26 A:61.90.109.72 X: ]
 
 

ความคิดเห็นที่ 24

โล่งอกไปที

ที่ไม่มีคนนับแฮตทริค


เฮ้อ


จากคุณ : โตมิโต กูโชว์ดะ - [ 29 ธ.ค. 47 14:58:26 ]
 
 

ความคิดเห็นที่ 25

ทำไมมาพูดแล้วจากไปแบบนี้อย่ามาแค่เสียงต้องเอามาแปะแล้วสิ....ครั้งแรกนะเนี่ยที่มาโพสเพราะเปนคนชอบอ่านมากกว่าชอบตอบ...จะบอกว่า....ชอบบบบบบบบบบบที่สู๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด จะติดตามต่อไปเรื่อยค่ะ

จากคุณ : jjj - [ 29 ธ.ค. 47 19:50:55 A:202.183.144.120 X: ]
 
 

ความคิดเห็นที่ 26

ตามมาจากแจ่มใสค่ะ  งั้นก็จะเกาะติดอยู่พันทิปต่อไปค่ะ ก็รู้สึกไม่เหงาดีที่มีเพื่อนมาอ่านกันเยอะ ๆ

เนื้อหาดีค่ะ   แต่น่าจะพูดถึงตัวละครอื่นๆ  ให้มากกว่านี้เช่น
กษัตริย์องค์ใหม่เป็นยังไง  หลังจากได้รับตำแหน่ง  หรือพิธีเผาศพแบบอาหรับ(ไม่รู้จะมีไหม)  ถ้ามี่ข้อมูลก็อยากให้ลงค่ะ  นอกจากจะได้อ่านเอามันแล้วยังได้สาระด้วย
ชอบค่ะ
ติดตามอยู่  มาลงให้จบเร็ว ๆ นะคะ


จากคุณ : ภูเขา - [ 30 ธ.ค. 47 14:48:28 A:10.4.1.83 X:202.28.27.3 ]
 
 

ความคิดเห็นที่ 27

มาอ่านจนครบทุกตอนแย้วววว....วว....

ชอบเรื่องนี้สุดๆๆ  หนุกมากๆๆ  ติดมากๆๆๆ  คลั่งมากๆๆๆๆ ค่ะ

รีบเอาตอนต่อปายมาลงไวๆๆๆๆๆนะคะ  

จาลงแดงแย้ววว......เอามาลงเยอะๆๆด้วยนะคะ  ม่ายง้านโกรธ  แหะๆๆๆ

ร๊ากซ์เจ้าชายซาเลมสุดที่ร๊ากซ์ - น่าร๊ากซ์ เสมอ.......^o^


จากคุณ : ~HoNeY_CoOLz~ - [ วันสิ้นปี 19:22:40 A:203.113.61.200 X:203.150.217.118 ]
 
 

ความคิดเห็นที่ 28

แหะ แหะ  ปะต่อแล้วค่ะ  
http://www.pantip.com/cafe/writer/topic/W3205442/W3205442.html


จากคุณ : โตมิโต กูโชว์ดะ - [ วันสิ้นปี 19:49:47 ]
 
 



กระทู้ยอดนิยม

คลิกเพื่ออ่านกติกามารยาท
คลิกเพื่ออ่านHelp & FAQ
ความคิดเห็น : คลิกที่นี่เพื่อใช้งาน icon
ชื่อ : ตรวจสอบสถานะของ member ที่นี่
ไฟล์ประกอบ : (ไม่เกิน 150 K / Member เท่านั้น / Preview ไม่ได้)
(gif, jpg, png, mid, wav, mp3, wma, swf)
Photo2Mobile : ยินดีให้นำไฟล์ประกอบนี้ (เฉพาะ gif, jpg, png) ไปให้บริการส่งรูปเข้ามือถือจอสี
(เพื่อป้องกันการถูกฟ้องละเมิดลิขสิทธิ์ การอนุญาตควรมาจากเจ้าของรูปโดยแท้จริง)
ยินดี ไม่ยินดี
  : ไม่อนุญาตให้แสดงผลผ่านระบบมือถือ/
 
(ส่งไฟล์ประกอบ Preview ไม่ได้) PANTIP Toys
 
 

ข้อความหรือรูปภาพที่ปรากฏในกระทู้ที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการตั้งกระทู้และถูกส่งขึ้นกระดานข่าวโดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่ง PANTIP.COM มิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น หากท่านพบเห็นข้อความ หรือรูปภาพในกระทู้ที่ไม่เหมาะสม กรุณาแจ้งทีมงานทราบ เพื่อดำเนินการต่อไป