◀ Previous Next ▶ Up ▲

witpoko.com


    ...อีกเรื่องดีดีที่.......ไม่แบ่งปัน........ไม่ได้จ้า.......ลองอ่านดูนะคะ....


    ..อีกเรื่องดีดีที่.......ไม่แบ่งปัน........ไม่ได้จ้า.......ลองอ่านดูนะคะ....


    ในตอนค่ำฉันโยนหนังสือสองสามเล่มลงบนโต๊ะอย่างเบื่อหน่าย

    เวลาอีกไม่กี่เดือนก็ถึงฤดูสอบ

    ที่เขาจะคัดเลือกพวกเราหนึ่งในจำนวนผู้สมัคร เป็นแสนๆ คน

    ให้เข้าไปเรียนในที่โก้ๆ ที่ชื่อว่า

    มหาวิทยาลัยไม่รู้เหมือนกันว่าเรื่องราวอย่างนี้มันเริ่มต้นขึ้นที่ไหน

    ฉันเพียงแต่รู้สึกเหมือนว่า

    มีคนเอารั้วยาวๆสองแถวมากั้นในทุ่งกว้างให้เป็นทางเดินแคบๆ

    แล้วก็ต้อนพวกเราให้เข้าไปเบียดเสียดกันเดินตามทางเดินแคบๆนั้น

    และเมื่อถึงปลายทาง เขาก็เปิดประตูรับเราไม่หมดทุกคน

    คนที่ได้มีโอกาสเข้าไปก็เป็นเรื่องที่ดี

    ส่วนคนที่ไม่ได้ผ่านเข้าไป แน่ล่ะ...มันก็คงแย่มากทีเดียว จริงอยู่

    แม้จะมีทางเลือกอื่นสำหรับบางคน

    ที่จะตัดสินใจมุด หรือปีนรั้วออกไปข้างนอกเพื่อหาทางเดินที่ดีกว่า

    ฉันเองก็อยากเป็นอย่างนั้นบ้างแต่

    ฉันยังไม่เก่งและกล้าพอ

    ฉันเอาคางเกยขอบโต๊ะไล่ปลายนิ้วไปตามสันหนังสือที่ตั้งเรียงรายเป็นแถวยาว

    รอให้อ่าน ต้องลองสู้ดูสิ...สักครั้ง

    แต่อีกใจหนึ่งก็คอยบอกว่าเดี๋ยว...ยังขี้เกียจอยู่

    ขอนอนก่อน ขอดูที.วี.ก่อน ขอไปเที่ยวก่อน ฯลฯ

    เวลาเป็นปีที่เขาเตรียมไว้ให้เราเตรียมตัวจึง ผ่านไป

    อย่างไม่เป็นชิ้นเป็นอัน เพราะความเฉื่อยชาของฉันเองอากาศกำลังดี

    ฉันทิ้งตัวลงบนเตียงนอนที่คลุมด้วย

    ผ้าห่มผ้าขนหนูลายนกนางนวลสีเขียว

    เห็นหนังสือกองโตที่ยังค้างคารอให้ฉันไปอ่าน

    พัดลมขายาวส่งเสียงครางเบาๆแล้วฉันก็หลับไป

    พบตัวเองอีกทีที่หน้าอาคารหลังใหญ่ ดูเหมือนจะสร้าง

    ด้วยหินอ่อนลักษณะคล้ายธนาคารมีบันไดหินสีขาวเป็นมันวับเรียงรายเป็นชั้นๆ

    สุดบันไดขั้นสุดท้ายมีประตู

    กระจกติดฟิล์มกรองแสงเข้ม

    มีป้ายแผ่นหนึ่งแขวนไว้ตรงประตูเขียนข้อความว่า “มีเวลาขาย ”

    ฉันไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะความอยากรู้อยากเห็นหรือเพราะอะไรกันแน่ที่ทำให้ขาทั้งสองข้างก้าวขึ้น

    ไปบนอาคารหินอ่อนแห่งนั้นเมื่อเอื้อมมือผลักประตูกระจกเข้าไป

    ไอเย็นของเครื่องปรับอากาศก็ปะทะร่างกาย

    สถานที่นั้นดูโอ่โถงและสวยงามดูราวกับห้องรับรองชั้นดี

    มีโต๊ะไม้สีเข้มตัวยาวซึ่งกองแฟ้มเ อกสารเรียงรายอยู่บนนั้น

    ชายหนุ่มคนที่นั่งประจำโต๊ะเอ่ยทักทายฉันท่าทางเขาอบอุ่นและเป็นมิตร ”

    สวัสดีครับ

    ” ค่ะ ” ฉันตอบรับคำเขาเบาๆ ” ผมคิดว่า

    คุณคงจะไม่ได้มาซื้อเวลาท่าทางคุณยังเป็นเด็กอยู่เลย

    อายุคงยังไม่เกิน 20> ” ฉันไม่ได้มาซื้อเวลาหรอกค่ะ ”

    ฉันตอบไปทั้งๆที่ยังไม่แน่ใจว่าสินค้าหรือบริการอะไรกันแน่ที่เขากำลังขายอยู่ ”

    เพียงแต่ว่าฉันอยากมาดู...ผู้คนแล้วก็การซื้อขายของคุณเท่านั้น ”

    ” ตามสบายเลยครับ> ” เขายิ้มอย่างมีไมตรี “เชิญนั่ง”เขาผายมือไปทางโซฟาชุดที่ตั้งอยู่ชิดผนังด้านหนึ่ง

    ฉันจึงถอยไปทรุดตัวลงนั่ง ลูกค้าคนแรกที่ฉันพบในอาคารขายเวลา

    คือชายร่างเล็กผอมเกร็งผมขาวโพลน

    ใบหน้าซีดเหลือง เขาพยุงตัวให้ก้าวผ่านบันไดทีละขั้นๆอย่างลำบากยากเย็น

    จนกระทั่งผลักประตูมาหยุดยืน

    ตรงหน้าชายขายเวลา ” ผมมาขอซื้อเวลาที่ผ่านไป...ห้าปี
    ”น้ำเสียงเขาแหบแห้งและสั่นพร่าอย่างคนที่กำลัง

    ป่วยหนัก หมอบอกว่าผมมาหาหมอช้าไปห้าปี

    ไม่อย่างนั้นแล้วโรคก็คงมีวิธีรักษาให้หายได้ ”

    คนต่อมาเป็นชายหนุ่มหน้าตาดี

    แต่งตัวสะอาดสะอ้านเพียงแต่ว่าดูหม่นหมองและหมดหวัง...

    ” ขอซื้อเวลา สามเดือน ” เขาพูดกับชายขายเวลา “คุณรู้ไหม

    ผู้หญิงที่ผมรักเธอไปเมืองนอกเมื่อสามเดือนก่อน

    เราคบกันมาเป็นปี แต่ผมก็ยังไม่เคยบอกรักเธอ ทั้งๆที่รักเธอมาก

    เธอไปโดยไม่รู้อะไรเลย ”ชายขายเวลามีทีท่า ว่าเห็นใจ

    ฉันคิดว่าเขาเป็นนักขายเวลาที่มีความอดทนมากทีเดียวทีจะต้องพบลูกค้าที่ล้วนแล้วแต่มีปัญหาต่างๆกันไป

    พร้อมๆกับนึกเสียดายแทนผู้ชายคนนี้ที่เขาผ่านเวลาร่วมปีไปโดยเปล่าประโยชน์

    แล้วเพิ่งจะมาเห็นคุณค่าของเวลาเหล่านั้น.

    ..เมื่อมันได้ผ่านไปแล้ว

    ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มคนนั้นจะก้าวพ้นประตูออกไป

    หญิงสาวคนหนึ่งก็เดินสวนเข้ามาหล่อนสวมชุด

    ไว้ทุกข์สีดำ ใบหน้ายังเปื้อนคราบน้ำตาดวงตายังมีรอยบอบช้ำ ”อยากได้เวลาค่ะ

    สักสองปี ปีเดียวหรือเพียงครึ่งปีก็ได้

    ”หล่อนพูดด้วยน้ำเสียงที่เศร้าโศก ”

    ผมคิดว่าคุณคงมีปัญหาเกี่ยวกับเวลาในอดีตเหมือนคนอื่นๆ ” ชายขายเวลากล่าวขึ้น

    ” ค่ะ ” หล่อนรับคำเสียงแผ่ว

    “คุณแม่ของดิฉันเพิ่งเสียเมื่อสองวันก่อน

    ท่านดีกับดิฉันมากเลี้ยงดูอย่างเอาอกเอาใจแต่

    ดิฉันยังไม่ทันทำอะไรให้แม่ชื่นใจเลย มีแต่ตั้งแง่ตั้งงอนท่านก็มาด่วนจากไป ”

    ”คุณเลยอยากซื้อเวลาที่ผ่านไปเพื่อทำดีกับคุณแม่ของคุณ ”

    ฉันนึกเวทนาหล่อนเวทนาที่หล่อนมาคิดอะไรอะไรได้ก็เมื่อ

    สายไปถ้าหากหล่อนได้ทำอะไรไปตั้งนานแล้ว

    ก็คงไม่ต้องมานึกเสียดายตอนนี้วูบหนึ่งจึงนึกย้อนกลับมาที่ตัวเอง

    คนต่อมาเป็นเด็กหนุ่ม

    ใบหน้าของเขายังอ่อนเยาว์แต่พกริ้วรอยความกังวลไว้เต็มเปี่ยม

    ”ต้องการเวลาเท่าไหร่ดีครับ ”ชายขายเวลาถามขึ้นก่อน ” สองปี ”

    เขายิ้มอย่างอ่อนเพลีย “ผมอยากกลับไปเลือก

    แผนการเรียนใหม่ ผมพลาดไปตอนนั้น

    บางทีผมอาจเริ่มต้นใหม่ด้วยดีจะได้เรียนวิชาที่ชอบแทนวิชาที่น่าเบื่อตอนนี้”

    แล้วเขาก็จากไป

    เมื่อได้สิ่งที่ต้องการแล้วฉันเห็นชายขายเวลาหลับตาลงในขณะที่กำลังเว้นว่างจากลูกค้า

    แต่เมื่อฉันขยับตัวเขาก็ลืมตาขึ้นแล้วหันมายิ้มให้ฉัน
    ดวงตาเขาอบอุ่น...

    เป็นเวลานานเท่าไรก็ไม่ทราบที่ฉันนั่งมอง

    ผู้คนเดินผ่านไปมาล้วนแล้วแต่มีท่าทีวิตกกังวล ผิดหวัง เสียดาย

    เสียใจแล้วก็มาซื้อเวลาไปเพราะว่าพวกเขาได้

    พลาดสิ่งที่น่าจะทำในอดีตแล้วชายขายเวลาก็ปิดแฟ้มพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมาทางฉัน

    สักครู่จึงเดินมาทรุดตัวนั่ง

    เก้าอี้โซฟาข้างๆ ” จะปิดร้านแล้วหรือคะ ” ฉันถาม

    ”ครับ...ได้เวลาแล้ว ”

    ” ขอบคุณมากนะคะสำหรับวันนี้ ฉันเห็นจะกลับเสียที”

    ฉันว่าแม้จะไม่แน่ใจว่าฉันจะกลับไปไหน...อย่างไร...

    "เชิญครับ ขอให้คุณโชคดีจงใช้เวลาของทุกวินาทีที่ผ่านไปอย่างคุ้มค่า

    ผมหวังว่า...คงจะไม่ได้เห็นคุณมาที่นี่

    เพื่อซื้อเวลา เขากล่าวในที่สุด... ” ขอบคุณมากค่ะ

    ฉันจะไม่ลืมคุณ...และที่นี่ ”

    ฉันลุกขึ้นยืนทันใดนั้นไฟก็ดับวูบฉันตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่แปลกใหม่

    เอื้อมมือไปรูดผ้าม่านหน้าต่างสีครีม

    พบว่าท้องฟ้ายังไม่สว่างดีและไก่ก็ยังไม่ขัน

    ฉันลุกขึ้นมาเก็บที่นอนและกระโดดเข้าห้องน้ำอย่างสดชื่นแล้ว
    ถึงกลับเข้านั่งที่โต๊ะเขียนหนังสือตัวเดิมซึ่งฉันไม่เคยจริงจัง

    ด้วยมานานแล้วคิดอยากจะฮัมเพลงไปด้วยซ้ำ

    ถ้าไม่ติดอยู่ว่าจะทำลายสมาธิในการอ่านหนังสือ วูบหนึ่ง...

    ฉันรู้สึกดีใจที่ฉันยังมีเวลาเหลืออยู่ยังไม่สายเกินไป

    ที่จะเริ่มลงมือทำอะไรๆอย่างมีความหวังไม่เหมือนกับ

    ผู้คนเหล่านั้น...ที่ฉันพบที่...อาคารขายเวลา



    (เพื่อนส่งมาให้อ่านค่ะ....ขอบคุณที่สละเวลาเข้ามาอ่านนะคะ)



    จากคุณ : สุเกียง - [ 2 ธ.ค. 46 14:53:42 ]

 
 



กระทู้ยอดนิยม