◀ Previous Next ▶ Up ▲

witpoko.com


    คลีนิคหมอนักขาย ตอนที่ 43 HOW TO WIN CUSTOMERS…..3

    วันจันทร์  ลุงรีบบึ่งรถกลับกรุงเทพฯตั้งแต่ตีห้า  เมืองกาญจน์อยู่ใกล้นิดเดียว  ขับรถร้อยกว่า  ตอนเข้ารถไม่ติด  ราวชั่วโมงกว่าก็ถึงแล้ว

    ลุงรีบโทรฯไปที่ธนาคารแห่งนั้น เมื่อเปิดทำงาน ตอน 8.30 น.

    “ขอพูดสายกับแผนกบัตรเครดิตหน่อยครับ”

    ลุงเริ่มต้นด้วยบรรยากาศที่สบายๆ ถือว่าไม่เห็นเป็นเรื่องหนักหนาอะไร แค่จะสอบถามว่ามันเกิดอะไรขึ้นเท่านั้นเอง

    “ที่นี่ไม่มีแผนกบัตรเครดิต….คุณมีธุระอะไร”

    เสียงห้าวๆ ดังมาตามสายโทรศัพท์  จะว่าเสียงกะเทยก็ไม่เชิง  เพราะลุงรู้ว่าธนาคารนี้เขาไม่รับกะเทยเข้าทำงาน  เพียงแต่เสียงคล้ายผู้หญิง  แต่ดูมันห้าวๆ ชอบกล  และ “ค่ะ”  หรือ “ครับ” ก็หามีไม่  ทำให้เดาไม่ออก

    “คืองี้….ผมได้บัตรเครดิตจากธนาคารของคุณ  สาขาของคุณเป็นผู้ส่งมาให้  และผมไปเบิกเงินไม่ได้…..”

    ยังอธิบายไม่ทันจบ  เธอ (สมมุติว่าเป็น “เธอ” ก็แล้วกัน) ก็ตัดสาย คลิ๊ค..โดยไม่บอกกล่าว   แต่มีเสียงเพลงขึ้นมาแทน  มันทำให้ลุงพอจะเดาได้ว่า  เธอกำลังโอนสายให้อีกคนหนึ่งรับ

    “ธนาคาร…….แผนกสินเชื่อค่ะ”

    อะ…คราวนี้ดีหน่อย  มีค่ะ  มีเคอะ

    “คืองี้ครับ  เมื่อวันอาทิตย์นี้ ผมไปเบิกเอทีเอ็มที่ธนาคารของคุณที่เมืองกาญจน์  แล้วเครื่องมันอมบัตรของผมไปครับ…ไม่ทราบมันเป็นอย่างไรครับ…”

    “คุณกดรหัสถูกหรือเปล่าล๊ะ…”

    เสียงตอบกลับมาทำให้ลุงรู้สึกฉุนนิดๆ  ก็ลุงเป็นถึง “นักคอมพิวเตอร์” มือฉกาจ  อย่าว่าแต่รหัสแค่นี้เลย  ต่อให้เจ้าตัวไวรัสยิ่งใหญ่แค่ไหนลุงก็จัดการกับมันมาแล้วอย่างราบคาบ  ลุงเลยตอบเธอไปอย่างยวนๆ นิดๆ ว่า

    “ผมเป็นนักคอมพิวเตอร์นะครับ…เรื่องรหัสจำไม่ผิดแน่นอนครับ”

    “คุณต้องติดต่อไปที่สาขาที่เครื่องอม เอ้ย..ยึดบัตรคุณไปนะคะ” เธอบอก

    “หมายความว่า ผมจะต้องกลับไปติดต่อที่เมืองกาญน์อย่างงั้นหรือครับ”

    “ใช่แล้วค่ะ…..มีธุระอะไรอีกไหมคะ…..”  เธอทำท่าจะวางหู

    “เดี๋ยวก่อนครับ….แล้วนี้ถ้าเครื่องมันยึดบัตรผมที่เชียงใหม่  ผมมิต้องกลับไปติดต่อที่เชียงใหม่หรือครับ…” ลุงชักเสียงฉุนขึ้น  เพราะ  ฟังแล้วไม่มีเหตุผลเลย  แล้วเราก็ยังพูดไม่ทันจบเนื้อความ  จะวางหูเสียแล้ว  ไม่รู้เธอมีธุระอะไรยุ่งกันหนักหนา

    “ใช่ค่ะ  คุณต้องติดต่อไปที่สาขาเชียงใหม่  ขอบคุณนะคะ”
    เธอพูดเสียงสะบัด  แล้ววางหูกริ๊ก….โดยลุงยังไม่ทันจะได้พูดอะไรต่อ

    เป็นการตัดความที่ลูกค้าจะมาทำความรำคาญใจให้อย่างเด็ดขาดที่สุด

    ลุงงี้ฉุนกึก  นั่งกำหมัด  กัดฟันกรอดๆ  ไอ้อ่า….ลุงสบถ
    นี่หรือ“งานบริการที่เป็นเลิศ”

    แม้แต่การรับโทรศัพท์ เธอก็ทำกันไม่เป็นเสียแล้ว

    “วางหูก่อนลูกค้า”   เป็นสิ่งหนึ่งที่ลุงย้ำนักย้ำหนาว่าควรระวัง ว่าอย่าให้เกิดขึ้น  บางรายลูกค้าเขาอาจจะหยุดพูดไปสักอึดใจ  เขาอาจจะยังพูดไม่จบ  แล้วเดี๋ยวเขาก็จะพูดต่อ  เราจะรีบร้อนไปถึงไหน  รอให้ลูกค้าเขาพูดให้จบ  ให้จบถ้อยกระทงความเสียก่อน  แล้วจึงค่อยวางหู  และ“ต้องให้ฝ่ายลูกค้าเป็นคนวางหูก่อนเสมอไปในทุกกรณี”

    ลุงยั๊ว……แต่จะทำอะไรได้…..นี่ก็เพิ่งกลับมาจากเมืองกาญจน์เมื่อเช้านี้เอง  จะให้ถ่อสังขารไปอีกก็เกินไป

    พอดีนึกขึ้นมาได้  “โทรศัพท์ไง”  มันมีโทรศัพท์นี่หว่า……ว่าแล้วลุงก็เปิดสมุดหน้าเหลือง  พบเบอร์ของธนาคารนั้น สาขากาญจน์บุรี
    ลุงก็รีบโทรไปทันที….คนเราเวลามึนๆ งงๆ  กำลังคิดอะไรไม่ออก  มันก็ลืมของง่ายๆ ไปได้เหมือนกัน

    ลุงโทรศัพท์ไปที่เมืองกาญน์  ขอพูดกับผู้จัดการ  เขาก็โอนให้  ลุงก็เล่าว่า เครื่องเอทีเอ็มมันอมบัตรของลุงไปเมื่อวันอาทิตย์  ขอให้ช่วยเช็คให้หน่อย……เขาก็ให้ถือหูรอ……สักแป๊ปเดียวก็มาบอกว่า

    “เจอแล้วครับ  ของคุณอามอน  ทาวอนมาดใช่ไหมครับ”

    ที่เขาอ่านชื่อลุงเสียงยานๆ อย่างนั้น  เพราะในบัตรมันเขียนชื่อเป็นภาษอังกฤษ  ลุงดีใจ รีบบอกเขาว่า  

    “ใช่แล้ว  ใช่แล้ว…..นี่ผมต้องไปรับที่เมืองกาญจน์ใช่ไหมครับ”

    “ไม่ต้องหรอกครับ  เดี๋ยวผมจะส่งไปให้ที่สาขานนทบุรีเอง  คุณจะได้ไม่ต้องเสียเวลามารับถึงเมืองกาญจน์”    

    คุณลองคิดดูซิครับ  คนมันบทจะใจดี  ก็ดีอิบหาย  ทั้งๆ ที่ทำงานสถาบันเดียวกัน

    “แต่ทางเมืองนนนท์  เขาบอกให้ผมไปเอาเองที่เมืองกาญจน์”
    ลุงยังย้ำคำพูดของสาขานนทบุรีด้วยความไม่แน่ใจ

    “เขาเปลี่ยนกฏใหม่แล้วครับ  ไม่เป็นไรหรอกครับ  ผมจะพูดกับสาขานนทฯเขาเอง  คุณรอสักวันสองวันก็ได้รับบัตรแล้วครับ  เขาจะโทรมาให้คุณเองเมื่อบัตรไปถึงสาขานนท์ครับ   คอยรับบัตรนะครับ…..มีอะไรสงสัยอีกไหมครับ…..ไม่มีแล้วนะครับ….ขอบคุณที่ติดต่อมาครับ”……

    ลุงฟังแล้วก็ยิ้มชื่นใจ  แหม…บริการกันอย่างนี้จึงจะได้ชื่อว่า  บริการทุกระดับประทับจิต  มันต้องอย่างงี้ซิน่า จึงจะถือว่าเป็นธนาคารระดับชาติ   ระดับใหญ่แห่งเอเซีย  ระดับใหญ่กระชับพุง

    ลุงรีบโทรกลับไปหาสาขานนทบุรี  หวังว่า  จะได้เล่าเรื่องที่ลุงตกลงกับสาขาเมืองกาญจน์ว่าเขาจะส่งบัตรไปให้  และลุงไม่ต้องไปรับเอง

    “สาขานนทบุรีหรือครับ  กรุณาต่อแผนกสินเชื่อครับ”

    คราวนี้ลุงต่อไม่ผิดแน่นอน  เพราะที่สาขานนทบุรีเขาไม่มีแผนกบัตรเครดิต  ต้องติดต่อแผนกสินเชื่อ

    “คะ…ว่าไงคะ….”

    “ผมอมรพูดครับ….ที่ติดต่อมาเรื่องบัตรเครดิตนะครับ”

    “อ้อ….จำได้แล้ว  ก็บอกแล้วไงว่าให้คุณติดต่อไปรับบัตรที่เมืองกาญจน์…..แล้วมีปัญหาอะไรอีกหรือ…"

    เสียงห้าวๆ ของแม่คนเดิมมันสะกิดต่อมความรู้สึก “ฉุนกึก” ของลุงขึ้นมาอีกแล้ว

    โอ้…แม่จ้าว….แม่ช่างมีความจำดีแท้…..สมศักดิ์ศรีเป็นผู้บริการชั้นเลิศเสียจริงๆ  พอเราโทรไปปั๊บ  พูดคำสองคำก็จำเรื่องได้ทันที

    “ผมติดต่อไปที่เมืองกาญน์แล้ว  เขาบอกว่าจะส่งบัตรมาที่คุณ  แล้วให้ผมไปรับได้ที่คุณครับ…”

    เสียงของลุงตอนนั้น ก็ไม่เบาเหมือนกัน  มันออกจะกระแทกกระทั้นนิดๆ อย่างเสียอารมณ์

    “แล้วเขาจะส่งบัตรมาทำไม….ตามระเบียบลูกค้าต้องไปเอาเองที่นั่น”…….เสียงเธอบ่นใส่ลุง

    “ไม่ทราบซิครับ   เห็นผู้จัดการเขาบอกว่าจะโทรมาคุยกับสาขาคุณเอง….ได้รับแล้วโทรไปบอกด้วยนะครับ”

    ลุงรีบตัดบท  เพราะไม่อยากพูดอะไรอีกแล้ว

    “ได้..ได้  แล้วจะโทรไปบอก….มีอะไรอีกไหม”

    “ทาาานโทษ  คุณจะโทรไปบอกใครไม่ทราบ”

    ก็เธอไม่เห็นถามเบอร์โทรศัพท์ของลุงสักครั้ง  สมัยนั้นก็ยังไม่มีโทรศัพท์ไฮเทคแบบโชว์เบอร์

    “เบอร์อะไรล่ะ…..”     ยังมีหน้ามาถาม

    “525 2526”

    “พูดกับอมร  ถาวรมาศ….เท่านี้นะ”

    แล้วลุงก็วางหูดังโครม……คงไม่ต้องบอกว่ามันหงุดหงิดแค่ไหน
    เสียอารมณ์แค่ไหน   กับ “การบริการที่เป็นเลิศ” เช่นนี้

    http://lungadd.pantown.com/

    แก้ไขเมื่อ 13 เม.ย. 48 12:12:59

    แก้ไขเมื่อ 12 เม.ย. 48 13:32:25

    จากคุณ : ลุงแอ็ด - [ 12 เม.ย. 48 13:27:47 ]

 
 



กระทู้ยอดนิยม