◀ Previous Next ▶ Up ▲

witpoko.com


    อัฐธาตุที่แหลกละเอียดของหลวงปู่แหวน

    ในปี 2544 ข้าพเจ้ามีบุญได้ไปกราบบุคคลผู้หนึ่งซึ่งได้ปฏิบัติธรรมมานานและมีจริยวัตรน่าเลื่อมใส  และมีโอกาสได้รับหนังสือจากท่านชื่อว่า " ขอกราบคาราวะในชาติสุดท้าย " โดยท่านเขียนขึ้นมาเอง  จากการที่ท่านได้เดินทางไปกราบพระสามีจิปฏิปันโนสงฆ์ ในปี 2531 กระผมจึงขออนุญาตนำบทความตอนหนึ่งมาลงให้ผู้ที่สนใจและเป็นแนวทางปฏิบัติแด่กัลยาณมิตรทั้งหลายในห้องศาสนานี้  บทความตอนหนึ่งว่า
        พระสามีจิปฏิปันโนสงฆ์องค์แรกที่ผมและธิดาในธรรมพร้อมกับบุรุษอีก 1 คน  ไปกราบคาราวะถวายเครื่อง
    สักการะคือ  พระคุณเจ้าปัญญาปทีโปภิกขุ  แห่ง วัด อรัญญวิเวก อ.แม่แตง จว.เชียงใหม่  เมื่อพระคุณเจ้าและกระผมได้วิสสาสะกันใน 2 วาระนี้  โอกาสหนึ่งผมได้เรียนถามท่านว่า " โยมทราบว่าท่านเป็นชาวจังหวัดสกลนคร  มาอยู่ที่เชียงใหม่นานแล้ว  เมื่อไหร่จะกลับไปอยู่ที่สกลนครต่อไป "  " เชียงใหม่กับสกลนครคำสมมติ " พระคุณเจ้าเอ่ยตอบและพูดต่อไปว่า " อยู่ที่ไหนก็เหมือนกัน  โลกนี้มันก็อยู่แค่นี้เอง เราอยู่ที่ไหนมันก็มีแค่นี้  ไม่ได้มีอะไรเพิ่มขึ้นหรือลดลง " พระเถระกล่าวในตอนท้าย ผมได้ปรารภกับท่านถึง อัฐธาตุหลวงปู่แหวนผู้ล่วงลับไปแล้ว  เรียนถามว่า " ได้มาเก็บไว้บ้างหรือหาไม่ " พระคุณเจ้าเล่าให้ฟังว่า " ในงานพระราชทานเพลิงศพหลวงปู่แหวน สุจิณโณ เมื่อวันเสาร์ที่ 17 มกราคม 2530  ณ เมรุ วัดดอยแม่ปั๋ง  อ.พร้าว จว.เชียงใหม่ที่ผ่านมานั้น อาตมาไม่ได้อัฐธาตุของหลวงปู่แหวนมาเลย แต่ก็น่าประหลาดอยากจะเล่าให้ฟังคือ  เมื่อกลับมาที่วัดตอนเย็นวันเสาร์ที่ 17 มกราคมนั้น มีโยมจาก จว.สมุทรสาคร มานั่งสนทาธรรมอยู่ 2 คน  ขณะที่นั่งคุยกันนั้น  ได้มีวัตุชิ้นเล็ก ๆ ชนิดหนึ่ง มีสีขาวหล่นมาจากเพดานห้อง  ตกลงมาบนปกหนังสือที่ตั้งวางข้าง ๆ อาตมาได้ยินเสียงดังแป๊ะ เห็นวางอยู่บนปกหนังสือนั้น  ทีแรกก็ไม่ได้สนใจว่าเป็นอะไร  จึงได้คุยกับโยมต่อไปตามปกติ  ครู่ต่อมาได้หล่นลงมาอีกเม็ดหนึ่ง ขนาดเท่ากัน  รูปพรณสัณฐานสีขาวอย่างเดียวกัน  อาตมานึกว่าเป็นก้อนเศษฝุ่นหล่นลงมา  จึงหยิบขึ้นมาดูทั้งสองเม็ด  เอามือมาขยี้ ๆ ดู  กระทบนิ้วมือแข็งผิดปกติขยี้ไม่แตก  จึงพินิจดูให้แน่ใจ  ก็เห็นว่าเป็นอัฐธาตุ คงจะเป็นของหลวงปู่แหวนท่านมาโปรด  แล้วเอาให้โยมสองคนที่มาสนทนาไปพินิจพิจารณาดู เขาก็ว่าเป็นพระธาตุแน่ อาตมาจึงหากล่องมาบรรจุนำเก็บไว้ในห้องบนกุฏิ  คืนวันนั้นขณะที่อาตมาทำความเพียรอยู่ได้เห็นหลวงปู่แหวนท่านมาดุว่า " อ้าว  คุณนี่นึกว่าปล่อยวางหมดแล้ว  ยังติดอยู่ในกระดูกอีกหรือ เดี๋ยวจะทำลายกระดูกให้แหลกละเอียดเดี๋ยวนี้ " ครั้นแล้วเมื่ออาตมานำอัฐธาตุมาดูพบว่าอัฐธาตุได้แหลกละเอียดกระจายออกจากกัน  เล็กกว่าเม็ดกรวดเม็ดทราย   ซึ่งอาตมาได้เก็บไว้ดูจนถึงบัดนี้ " โยมอยากขอดู " เมื่อพระคุณเจ้าเล่าจบ ก็ได้ไปหยิบกล่องบรรจุอัฐธาตุที่แหลกละเอียดนั้นมาให้ดู  ใสเหมือนแก้วแตกละเอียดฉันใดก็ฉันนั้น  
    บทความดังกล่าวเป็นของ ท่านดิลกโสภณ เขียนเมื่อวันที่ 16 มีนาคม 2544 ท่านเป็นฆราวาสปัจจุบันท่านได้ละสังขารไปแล้วและพบว่ากระดูกของท่านใสดั่งแก้วเป็นผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ

    จากคุณ : สาวกภูมิ - [ 20 ส.ค. 48 17:43:07 ]

 
 



กระทู้ยอดนิยม