◀ Previous Next ▶ Up ▲

witpoko.com


    ปัญหาที่เกิดจากความศรัทธาที่แตกต่างกัน

    กระทู้นี้อาจจะขัดแย้งอย่างชัดเจนกับความเชื่อของอีกหลายๆ คนในโลกนี้ นี่ไม่ใช่คำถามแบบ "ลองของ" แต่เป็นเรื่องที่.... ต้องการ "แก้ปัญหา" ที่เกิดขึ้นจริงๆ

    ดิฉันเป็นพุทธศาสนิกชนตามทะเบียนบ้าน และปฏิบัติตนตามวิถีชาวพุทธทั่วไป...แต่ก็มีวิถีชีวิตตามแบบฉบับของปุถุชนทั่วไปเช่นกัน ดิฉันเชื่อมั่นว่าตัวเองรู้จักตัวเองดี... คือ เป็นคนมีอัตตาสูง เชื่อในสิ่งที่อยากเชื่อ ศรัทธาทั้งหมดต้องเกิดจากความเลื่อมใสที่มาจากภายใต้ความรู้สึกจริงๆ และมีความเชื่อโน้มเอียงไปในแนววิถีปฏิบัติที่ไม่ใช่พุทธศาสนิกชน นั่นคือ เชื่อในสิ่งที่สามารถ มองเห็นและสัมผัสได้เท่านั้น ไม่เชื่อในปาฏิหาริย์ แต่เชื่อว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้นถูกกำหนดมาแล้วให้เป็นไป... อะไรที่จะเกิด มันต้องเกิด ไม่มีการแก้ไขเปลี่ยนแปลงได้ และทุกคนในโลกนี้ เกิดมาก็ถูกกำหนดด้วย "ชะตากรรม" ของตนมาแล้วทั้งนั้น

    บังเอิญหรือที่เด็กชายคนหนึ่งกำลังจะโดดตึกฆ่าตัวตาย เขาดิ่งตัวจากชั้น 9 ของอาคาร ถัดลงมา 3 ชั้น ลูกปืนเจาะพุงเขาเข้าพอดิบพอดี ซึ่งถ้าเขาหล่นตัวเองลงไปถึงชั้นที่ 5 เขาจะรอด เพราะมีตาข่ายที่ช่างซ่อมผนังทำไว้กันตก และที่แย่ไปกว่านั้นคือ ลูกปืนที่ถูกยิงออกมานั้นคือลูกปืนจากแม่ของเขาเองที่ยิงขู่สามี หล่อนไม่รู้ว่าปืนนั้นมีลูก และสาเหตุของการฆ่าตัวตายของเด็กชาย คือ การทะเลาะเบาะแว้งของพ่อกับแม่เป็นกิจวัตร???? ฉันเชื่อว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้น เพราะมันต้องเกิด เพราะเด็กคนนั้น “ถึงที่” เพราะถนนสายชีวิตของเขาสิ้นสุดลงพอดี…ที่ใครๆ ว่า “ต่ออายุ-สะเดาะเคราะห์” แล้วจะทำให้อายุยืนขึ้น…พนันก็ได้ว่าไม่มีใครรอดหรอกถ้าถึงวาระที่ “ถูกกำหนด” ให้ต้องตาย ไม่รู้ว่าใครเป็นคนกำหนดสิ่งเหล่านี้ให้กับชีวิตคน… แต่ที่แน่ๆ คือ ทุกคนไม่มีใครรู้ “วันพรุ่งนี้ของชีวิตตัวเอง”

    ทำไมฉันจึงเชื่อว่าปาฏิหาริย์ไม่มีจริง? นั่นเพราะฉันไม่เคยเห็นปาฏิหาริย์ ฉันไม่เคยเห็นอะไรที่อยู่นอกเหนือไปจากกฎธรรมชาติและไม่เห็นอะไรที่มันแปลกไปกว่าที่จะเกิดขึ้นได้จริงในโลกนี้…ทุกสิ่งถูกกำหนดไว้แล้ว… ด้วย “เวลาชีวิต” ของแต่ละคน… ถ้าฉันตายไป ไม่ได้หมายความว่าโลกจะหยุดหมุน ถ้าใครตายไป โลกก็ยังหมุนเหมือนเก่า และเรื่องราวทุกอย่างก็จะยังดำเนินไปอย่างที่ต้องเป็น… ตามวิถีของมัน…ฉันไม่อยากรู้ว่าวันหน้าของฉันจะเป็นอย่างไร ในอีกสิบปีข้างหน้าเพราะมันเกินที่ฉันจะคิดและคาด แต่มันต้องมีอะไรสักอย่างแน่ๆ ซึ่งมันถูกกำหนดมาแล้วว่าต้องเป็นอย่างนั้น…

    นี่เป็นตัวอย่าง "ความเชื่อ" ของดิฉัน และแน่นอน อยู่มาวันหนึ่งดิฉันได้รู้จักกับบุคคลผู้หนึ่งมีความศรัทธาแรงกล้าใน พุทธศาสนา...ดิฉันเป็น ปุถุชน ที่อยู่ในทางโลก ร้อยเปอร์เซ็น แถมมีความเชื่อโน้มเอียงที่เรียกได้ว่า "นอกรีต" จากพุทธ เลยก็ว่าได้ ขณะที่เขาเชื่อมั่นใน การเวียนว่ายตายเกิดและศรัทธาอย่างแรงกล้าในพุทธศาสนา... และเมื่อความศรัทธาที่เราแตกต่างกันนี่เองทำให้มิตรภาพเกิดความขัดแย้ง... ดิฉันเชื่อว่า การช่วยเพื่อนมนุษย์ ที่ประสบภัยสินามิ คือการไปช่วยเขาสร้างบ้าน แต่บุคคลนั้นบอกว่า "พระพุทธเจ้ายังสละสมบัติ ไปนอนกลางดินกินกลางทรายเลย" และเขาก็ยังบอกอีกว่า "ศีลมันให้ผลข้ามชาติ" นั่นแปลว่า บำเพ็ญศีลภาวนาให้เฉยๆ ก็ได้... นี่ก็เป็นความขัดแย้งหนึ่งที่เนื่องมาจาก "ความเชื่อที่แตกต่างกัน"


    ดิฉันเชื่อว่าความศรัทธาที่มากเกินไปนั้นจะทำร้ายคน ทำไม ถึงมี "สงครามศาสนา" เกิดขึ้น นั่นเพราะ ทุกคนเชื่อ ในสิ่งที่ตัวเองเชื่อเท่านั้น... ทั้งยังไม่ยอมรับในความเชื่อของคนอื่นอีกด้วย....

    ดิฉันไม่เคยคิดจะเป็นคริสเตียน เพราะไม่ชอบวิธีการเผยแผ่ของเขา

    ดิฉันไม่ชอบวิถีพุทธ เพราะ ศรัทธาของคนพุทธ ทำให้เกิดความลำเอียง

    ตลอดเวลาที่ผ่านมา ดิฉันก็เชื่อแบบนี้ตลอดมา แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตของดิฉันเดินไปในทางลบ ดิฉันไม่ได้ผิดศีล 5 เว้นสุรา ที่มาเป็นบางครั้ง แต่ไม่ได้ทำให้ถึงต้องไปมีเรื่องมีราว (ถ้ามองให้ลึกคือดิฉันสนับสนุนการทำบาป ดิฉันก็บาปแล้ว)

    อยากถามว่า วิธีคิดของดิฉันมันผิดหรือ? ถ้ามันผิด (ทั้งกฎหมายและศีลธรรม) ดิฉันก็พร้อมที่จะทำให้มันถูก... แต่

    คำถามที่อยากจะเรียนถามมากที่สุดคือ
    ดิฉันจะปฏิบัติตัวอย่างไรกับบุคคลที่มีความเชื่อและศรัทธาอย่างแรงกล้าในพุทธศาสนาโดยที่ดิฉันไม่ต้องเปลี่ยนความเชื่อของตัวเอง? (ในเมื่อทุกครั้งที่สนทนากันเราจะมีเรื่องขัดแย้งกันเพราะศาสนา ทุกคราวไป... อ่อ และดิฉันก็ไม่อยากเสียมิตรที่ดีไป เพื่อความเชื่อที่ต่างกัน)

    จากคุณ : ดาริกามณี - [ 13 มี.ค. 48 19:54:59 A:210.86.146.212 X: TicketID:018136 ]

 
 



กระทู้ยอดนิยม