◀ Previous Next ▶ Up ▲

witpoko.com


    ความรักที่เริ่มต้นจากอินเตอร์เน็ต

    เรื่องนี้เริ่มต้นขึ้นเมื่อประมาณ 5 เดือนที่แล้ว
    ตอนช่วงกลางฤดูร้อนพอดี ผมได้มีโอกาส Chat กับผู้หญิงคนหนึ่ง
    ชื่อว่า น.ส. เอ (นามสมมุตินะครับ)
    ช่วงนั้นที่ได้เจอกับเธอ เป็นช่วงที่เธอกำลังมีปัญหากับแฟนเก่าอยู่พอดี
    พอได้คุยไปสักพัก เธอก็มาขอเบอร์โทรที่บ้านผม
    ตอนนั้นก็ออกอาการงงๆ อยู่เหมือนกัน
    ว่าจะขอไปทำไมเหรอ???
    ตอนช่วงที่กำลังตัดสินใจว่าจะให้หรือไม่ให้ดีน๊า???
    ทันใดนั้น เน็ตของเธอก้อหลุด
    ผมก็คิดว่า ในเมื่อเน็ตหลุดก็ไม่ต้องให้เบอร์แล้วกัน
    แต่เธอก้อต่อเน็ตเข้ามาใหม่อีกครั้งมาคุยเรื่องขอเบอร์ต่อ
    แต่แล้วเน็ตก็หลุดอีกครั้ง แล้วเธอก็พยายามต่อมาใหม่
    ทำอย่างนี้อยู่ 4 – 5 ครั้ง
    ผมว่า เป็นคนอื่นเขาคงปล่อยเลยตามเลย ไม่สนใจต่อเข้ามาคุยใหม่แล้วละ
    แต่เธอก็ยังคงพยายามอยู่
    ในที่สุดผมขอยอมแพ้กับความพยายามของเธอจริงๆ เลยนะเนี่ย
    ผมก็เลยให้เบอร์ที่บ้านไป เธอบอกว่าเดี๋ยวจะโทรไปหานะ

    ตอนกลางคืน ประมาณเกือบๆ 5 ทุ่ม เธอก็โทรมาหาผมจริงๆ ด้วย
    ตอนประโยคแรกๆ ที่คุยกันก็ดีๆ อยู่นะ
    หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็เริ่มขึ้นเสียง เหมือนโกรธผมมาแต่ชาติที่แล้วประมาณนั้น
    บอกว่าที่จริงแล้ว ที่ต้องโทรมาหา เพราะว่า ผม Chat กับเธอไม่ค่อยรู้เรื่อง
    ซึ่งตอนหลังที่ได้คุยกัน ผมถึงได้รู้ถึงที่มาของการที่เธออารมณ์บูด
    เพราะว่าเธอมีปัญหากับแฟนเธอ แล้วไม่รู้ว่าจะไปปรึกษากับใครดี
    ด้วยโชคชะตาลิขิตปนกับความซวยหน่อยๆ
    วันนั้นผมเลยกลายเป็นที่รองรับอารมณ์เธอไปเต็มๆ

    ตอนที่คุยกันนั้น ผมค่อนข้างจะเครียดกับสิ่งที่เธอต้องการอยู่เหมือนกัน
    เพราะว่า เธอบอกให้ผมแนะนำตัวให้เธอรู้จัก ถามอะไรมาก็ต้องตอบมาให้หมดด้วย
    แต่เธอจะไม่บอกข้อมูลส่วนตัวของเธอเลย นอกจากชื่อเล่น
    ห้ามถามเรื่องพวกนี้ด้วย เพราะเธอจะไม่ตอบ
    แถมยังบอกอีกว่า ตัวเธอเป็นอย่างนี้แหละ รับได้หรือเปล่า ถ้ารับไม่ได้ก็ไม่ต้องคุยกัน
    โห! อึ้งไปเลยสิครับ ไม่นึกเลยว่าจะต้องเจอกับเหตุการณ์แบบนี้
    ถ้าจะเอาอย่างนั้น ก็ตามใจนะครับ

    ด้วยบรรยากาศเป็นใจ ตกดึกสงัด และความชอบส่วนตัวเกี่ยวกับเรื่องจิตวิญญาณ
    ผมก็เลยเล่าเรื่องผีให้เธอฟัง
    รู้สึกว่าจะเล่าเพลินไปหน่อย เล่าไปถึงตี 2 แน่ะ
    เริ่มรู้สึกว่าดึกเกินไปแล้วนะเนี่ย
    อยากจะวางสาย แต่ก็ดันมีเรื่องอีกแล้วสิครับ
    เธอมาสารภาพตอนหลังว่า เธอนอนคนเดียว
    ได้ยินเรื่องที่ผมเล่าแล้วเธอรู้สึกกลัวมาก
    บอกว่า ผมต้องรับผิดชอบด้วย ต้องอยู่คุยกับเธอจนถึงตอนเช้านะ
    อ้าวววว..... เป็นงั้นไปอีก
    แต่แล้วเหมือนมีระฆังช่วย
    โทรศัพท์ไร้สายที่บ้านแบตหมด สายตัดทันที
    เท่านั้นแหละ เธอตกใจจนตะโกนออกมาเลย
    ซวยแล้วสิครับท่าน ไม่นึกว่าจะตกใจขนาดนี้
    แต่ก็ช่วยไม่ได้นะครับ เพราะว่าแบตมันหมดแล้ว
    ต้องวางสายจริงๆ กว่าจะวางสายได้ก็มีการอิดออดเล็กน้อยด้วย

    หลังจากนั้นเธอก็โทรมาหาผม 5 วันติด
    บอกว่า เดี๋ยวจะติดต่อกันไม่ได้ก็เลยให้ E-mail เธอมาให้ผม
    หลังจากนั้นเธอก็เริ่มหายๆ ไป
    อาทิตย์ต่อมา เธอโทรมาหาผม 2 ครั้ง
    อีกอาทิตย์หนึ่ง โทรมาหาแค่ครั้งเดียว
    หลังจากนั้นก็หายไปเลย 2 อาทิตย์
    มารู้ตอนหลังว่า ช่วงนั้นเป็นช่วงที่เธอจะเลิกกับแฟน

    พอได้รู้จักกันไปช่วงหนึ่ง
    ไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้เกิดขึ้นมาได้ไง อยู่ดีๆ ผมก็นึกไปชอบเธอขึ้นมา
    อาจจะเป็นเพราะ เธอเป็นคนที่ผมสามารถคุยกับเธอได้อย่างสบายใจ
    แต่ผมก็ไม่รู้ว่าจะบอกเธอยังไง ได้แต่เก็บความรู้สึกนี้เอาไว้
    จนอยู่มาวันหนึ่ง ผมต้องไปอยู่ที่ต่างจังหวัดช่วงหนึ่ง
    ผมได้เล่าเรื่องนี้ให้เธอฟัง
    และผมก็มีโอกาสได้บอกความรู้สึกที่ผมมีกับเธอ
    แต่เธอก็ไม่ได้ให้คำตอบผมในวันนั้น
    จนตกดึกของอีกวันหนึ่ง เธอก็ให้คำตอบผมว่า
    จะจีบก็จีบได้นะ แต่ว่าทำใจไว้หน่อยนะว่า
    อนาคตเธออาจจะไม่ได้เลือกผม
    ผมก็คิดว่า อย่างน้อยที่สุด ตรงนี้ก็เป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ต่อไปก็ได้นะ

    พอได้มาจีบผู้หญิงคนนี้จริงๆ ผมยอมรับเลยว่า....
    เป็นการจีบที่ต้องอาศัยความอดทนอย่างมาก
    เพราะว่าต้องสู้กับความรู้สึกของตัวเอง คนรอบข้างตัวเรา
    คนที่มาจีบเธอ และที่สำคัญที่สุดก็คือตัวเธอนั่นเอง

    เพราะการที่เราได้มารู้จักกันทาง Internet นี่แหละ
    ทำให้ผมกับเธอต้องห่างกัน
    เธอไม่ไว้ใจคนที่รู้จักกันทางนี้มากๆ เลย
    อย่างที่เขาว่า So Near is So Far…
    ทั้งๆ ที่เราอยู่จังหวัดเดียวกัน แต่เหมือนไกลสุดขอบฟ้าเลย
    ไม่มีโอกาสที่จะได้เจอกันเหมือนคนอื่นๆ ที่มาจีบเธอ
    เป็นความรู้สึกที่ทรมานมากอย่างบอกไม่ถูก
    กับความรู้สึกที่ว่า....
    “เธอเป็นใคร???”
    เสียงนี้ดังก้องอยู่ในความรู้สึกผมตลอดเวลา
    แม้แต่ความฝันยังเป็นไม่ได้ เธอเหมือนความว่างเปล่าที่ผมไม่สามารถรับรู้ได้เลย
    ทุกครั้งที่ผมนึกถึงเรื่องนี้ ไม่รู้ว่าทำไม น้ำตามันจะไหลทุกที
    บางครั้งทำให้ผมคิดอยู่เสมอว่า เธอไม่ค่อยไว้ใจผมเท่าไรนักหรอก
    ทุกครั้งที่ผมนัดเจอกับเธอ เธอก็จะพยายามบ่ายเบี่ยงตลอดเวลา
    เธอบอกว่า ทำไมต้องมาเจอกันด้วยละ เธอไม่ใช่ผู้หญิงใจง่ายนะ
    ส่วนตัวผมก็พยายามเข้าใจถึงสาเหตุที่เธอไม่ยอมมาพบ

    แต่มีสิ่งหนึ่งที่ผมทำใจไม่ได้
    นั้นก็คือ จนถึงตอนนี้ผมยังไม่รู้เลยว่า เธอเป็นใคร
    แม้แต่ชื่อจริงของเธอ เธอยังไม่ยอมบอกผมเลย
    แต่มีอยู่ครั้งหนึ่ง เธอให้ลองทายดู
    บอกว่า ตัวแรก (ตัวอักษร) ลงท้ายด้วย (ตัวอักษร)
    โห... ยากมากกกก ใครจะไปรู้ได้ละ
    แต่เหมือน ปาฎิหารย์ มีจริง
    เดาครั้งแรก ถูกเลย
    แต่ถ้าเดาไม่ถูก เธอก็ปล่อยให้สงสัยไปอย่างงั้นแหละ ....

    พอไปปรึกษาเรื่องนี้กับเพื่อนๆ
    ทุกคนบอกว่า ให้เลิกจีบไปได้แล้ว
    อย่าฝันลมๆ แล้งๆ อีกเลย
    เพื่อนผมบอกว่า จริงๆ แล้ว เธอแค่ต้องการแค่คนปรึกษา
    ที่ระบายอารมณ์ของเธอเท่านั้นแหละ
    เพื่อนผมก็เลยแนะนำว่า ให้ลองขอรูปดู
    ผมก็เลยไปขอรูปเธอ แต่เธอไม่ให้
    บอกให้ผมเอารูปไปให้เธอดูก่อน
    แล้วเธอก็พูดเชิงๆ ว่าอาจจะให้รูปเธอก็ได้นะ ถ้าส่งรูปมาให้เธอดูก่อน
    พอผมให้รูปเธอไปจริงๆ
    เธอก็หาเหตุผลต่างๆ นาๆ มาตอบ....
    ไม่ได้บอกว่าจะให้สักหน่อย, ยังไม่ถึงเวลา, เอาไว้ว่างๆ ก่อนแล้วกัน....
    เป็นเหมือนอย่างที่เพื่อนผมพูดไม่มีผิด
    เพื่อนผมบอกว่า อย่างนี้นะ ยังไงก็คงไม่ยอมมาเจอหรอก
    ดูแล้วไม่ค่อยจริงใจเลย คนดีๆ ที่ไหนเขาจะทำกันอย่างนี้

    หลายต่อหลายครั้งที่ผมพูดถึงสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจของผมให้เธอฟัง
    กับปัญหาที่เกิดขึ้นกับตัวผม ส่วนสาเหตุก็มาจากการกระทำของเธอ
    กับสิ่งที่เธอทำกับผมอยู่ตลอดเวลานั่นแหละ....
    -การที่เธอคอยปิดบังเรื่องส่วนตัวของเธอ
    -บอกว่าจะทำสิ่งใดให้ก็ไม่ทำ
    -การที่คุยโทรศัพท์กับเธอแล้ว ต้องถือสายรอเป็นชั่วโมงทุกอาทิตย์
    เพื่อที่เธอจะได้ไปคุยกับคนอื่นๆ ที่มาจีบเธอ แต่ก็ไม่ยอมให้ผมวางสาย
    -การที่เธอไปเที่ยวกับคนอื่นๆ ที่มาจีบเธอ แต่ไม่ยอมมาเจอกับผมแม้แต่ครั้งเดียว
    -การพูดจาที่ไม่เคยให้กำลังใจ และก็ทำให้รู้สึกสิ้นหวังอยู่เสมอ
    ทุกครั้งที่ผมพูดถึงเรื่องนี้
    เธอก็ทำเป็นไม่สนใจบ้าง เปลี่ยนเรื่องคุยไปเลยบ้าง
    หรือไม่ก็บอกว่า เธอกำลังจะนอน อย่าหาเรื่องมาทำให้เธอปวดหัวก่อนนอนได้มั๊ย

    เธอจะคอยให้ผมสนใจถึงเรื่องราวต่างๆ ที่เธอเล่ากับปัญหาที่เกิดขึ้นกับเธอ
    ถ้าผมทำเป็นไม่สนใจ เธอจะโกรธมาก
    แต่เมื่อใดที่ผมพูดถึงปัญหาที่เกิดขึ้นกับผมบ้าง
    เธอจะทำเป็นไม่สนใจไปซะทุกครั้ง
    เธอพยายามให้ผมปรับตัวเข้าไปหาเธออยู่เสมอ
    แต่เธอไม่เคยคิดถึงเลยว่า เธอก็ต้องปรับตัวเข้ามาหาผมบ้าง

    ผมรู้สึกว่า เธอเป็นคนที่ได้รับความรักมากซะจนกลายเป็นความเคยชิน
    บางครั้งทำให้ผมรู้สึกว่า เธอไม่ค่อยจะสนใจถึงการให้กับผู้อื่นบ้างเลย
    พอผมพูดอะไรที่ทำให้เธอรู้สึกว่า เป็นการเรียกร้อง
    เธอก็ตอบทันทีเลยว่า....
    “ทำแล้วหวังผลตอบแทนเหรอ ไม่ชอบเลยนะ”
    ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่า การที่เราต้องการรู้ว่าคนที่เราจีบนั้น
    “เธอเป็นใคร???”
    มันเป็นความผิด หรือว่าเป็นการเรียกร้องด้วยเหรอ
    เธอเคยบอกว่า “สักวันหนึ่งเธอจะบอกเองละ”
    ผมก็เลยถามว่า “เมื่อไรเหรอ”
    เธอตอบว่า “ไม่รู้เหมือนกัน”
    เป็นคำตอบสั้นๆ ที่ทำให้รู้สึกสิ้นหวังเหลือเกิน

    ส่วนเรื่องคนที่มาจีบเธอนั้น
    ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ทำไมถึงชอบมาหาเรื่องผมกันนัก
    มีอยู่ครั้งหนึ่ง ผมโทรเข้ามือถือเธอ
    มีใครก็ไม่รู้รับสาย
    แล้วก็ได้ยินเสียงเธอโวยวายขึ้นมาแล้วก็ตัดสายผมทิ้งไปเลย
    ตอนนั้นก็รู้สึกงงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นนะ
    มารู้ตอนหลัง เธอบอกว่า คนที่มาจีบเธอนะ ดึงโทรศัพท์มือถือจากมือของเธอ
    แล้วอยากจะพูดกับผมเรื่องที่มาจีบเธอ แต่เธอโวยวายขึ้นมาซะก่อน
    เขาก็เลยวางสายทิ้ง
    พอได้รู้ความจริง ตอนนั้นก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาตะหงิดๆ
    แถมยังเรียกคำนำหน้าชื่อผม ว่า “*....” อีกด้วย
    เธอก็มาถามว่า “เขาพูดอย่างนี้ โกรธด้วยเหรอ”
    ผมก็ไม่ว่าอะไร แต่ก็คิดอยู่ในใจ
    เจออย่างนี้ใครจะไม่โกรธละ

    เธอคอยบอกผมเสมอว่า เธอไม่ได้เป็นแฟนกับเขานะ
    แต่สิ่งที่เธอทำมันก็ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกอย่างนั้นได้เลย
    การที่ไปดูหนัง, กินข้าว 2-2 ทุกๆ อาทิตย์
    บางทีก็ไปหาที่บ้านของคนนี้, ไปต่างจังหวัดด้วยกันบ้าง
    แต่เธอก็บอกว่า “ไม่ใช่ทุกครั้งสักหน่อยที่จะไปเที่ยวกับคนนี้นะ”
    ผมก็เลยพูดว่า “แต่ก็เกือบทุกครั้งใช่มั๊ยละ”
    เธอไม่พูดอะไร ผมก็พอๆ จะรู้ว่าคำตอบจะเป็นยังไงแล้วละ

    ตอนนี้ผมรู้สึกท้อเหลือเกินกับการจีบผู้หญิงคนนี้
    ผมสับสนมากไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไปดี
    ผมพยายามเข้มแข็งเพื่อที่จะทำให้เธอได้รับรู้ถึงความจริงใจของผมที่มีต่อเธอ
    แต่สิ่งที่เธอทำกับผม มันก็ทำให้รู้สึกสิ้นหวังอยู่เสมอ

    ช่วงเวลาที่ผมได้รู้จักกับเธอ
    “เป็นช่วงเวลาที่ผมมีความสุขที่สุด
    แต่ก็เป็นช่วงเวลาที่ผมมีความทุกข์ที่สุดเช่นกัน”
    ส่วนจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคตนั้น ผมก็ไม่อาจทราบได้
    แต่สิ่งเดียวที่ผมรู้ในตอนนี้ก็คือ....
    รู้สึกสิ้นหวังเหลือเกิน....

    จากคุณ : R.T. - [ 23 ก.ย. 45 14:17:56 A:168.120.12.181 X: ]

 
 



กระทู้ยอดนิยม