◀ Previous Next ▶ Up ▲

witpoko.com


    ธรรมะน่าเล่า ตอน เสรีววาณิช

    ที่มาของการอาฆาตจองเวรของพระเทวทัตที่มี่ต่อพระพุทธเจ้า
                       ครั้งหนึ่งเมื่อพระพุทธเจ้าและพระเทวทัตเกิดเป็นพ่อค้าอยู่ในเมืองเสรีววณิช  พ่อค้าทั้งสอง
    มีชื่อเหมือนกันตามชื่อเมืองคือ เสรีวแต่นิสัยต่างกันเป็นหน้ามือกับหลังมือ  วันหนึ่งทั้งสองได้เดินทาง
    ข้ามแม่น้ำไปเมืองอัฏฐปุระเพื่อค้าขายและแลกซื้อสินค้านำกลับมาขายยังเมืองของตน
                       ในเมืองนี้มีตระกูลเศรษฐีเก่าซึ่งปัจจุบันเหลือเพียงยายกับหลานสาวตกยากมีอาชีพรับจ้าง
    หากินไปวัน ๆ ขณะนั้นพ่อค้าคนไม่ดีได้เดินทางผ่านมาทางหน้าบ้าน  หลานสาวได้ยินเสียงเร่ขาย
    เครื่องประดับก็อยากได้สักชิ้นหนึ่งจึงบอกกับยายว่าอยากได้  ยายก็บอกว่าเรานั้นฐานะยากจนรับเขา
    หากินไปวัน ๆ จะเอาอะไรไปแลกซื้อของเขาได้  หลานสาวก็ไม่ละความพยายามได้เข้าไปข้างในบ้าน
    และหยิบถาดเก่าคร่ำคร่าใบหนึ่งบอกยายว่าขอนำไปแลกเครื่องประดับ  ยายก็ตามใจ  หลานสาวจึงได้
    ขอแลกถาดนั้นกับเครื่องประดับกับพ่อค้าเสรีวคนไม่ดี  พ่อค้านั้นรับไปดูเห็นมีน้ำหนักมากผิดปกติจึง
    เอาเข็มลองขีดดูที่หลังถาดจึงรู้ว่าเป็นถาดทองแต่แกล้งทำเป็นไม่สนใจไยดีโยนถาดทิ้งแล้วบอกไม่มีค่า
    พอที่จะแลกอะไรได้เลย  แล้วก็เดินจากไปโดยคิดในใจว่าตอนขากลับจะค่อยย้อนกลับมาเอา
                       เมื่อพ่อค้าเสรีวคนไม่ดีจากไปสักครู่ พ่อค้าเสรีวคนดีก็ผ่านมาหลานสาวจึงบอกยายว่าจะลอง
    เอาถาดใบนั้นไปขอแลกเครื่องประดับดูยายก็บอกว่าพ่อค้าคนที่แล้วบอกว่าไม่มีค่าจะนำไปแลกได้
    อย่างไร  แต่หลานสาวบอกว่าพ่อค้าคนนั้นพูดไม่ดีเลยแต่คนนี้พูดจาดีน่าฟังจึงคิดจะลองนำถาดไปลอง
    แลกอีกสักครั้ง  ยายก็ตามใจ  พ่อค้าเสรีวคนดีพอเห็นถาดใบนั้นก็รู้ทันทีว่าเป็นถาดทองคำมีค่าเป็นแสน
    จึงได้บอกกับสองยายหลานว่าถาดใบนี้เป็นถาดทองคำราคามากกว่าเงินและสินค้าทั้งหมดของข้าพเจ้า  
    ยายหลานได้ฟังดังนั้นก็ยินดียิ่งนัก  ยายจึงบอกว่าถาดใบนี้กลายเป็นทองคำก็เพราะบารมีของท่าน เพราะ
    เมื่อสักครู่มีพ่อค้าเหมือนกับท่านผ่านไปคนหนึ่งเขาบอกว่าถาดใบนี้ไม่มีราคาอะไรเลย  แล้วแต่ท่านจะ
    ให้ราคาเถิด  พ่อค้าเสรีวคนดีจึงมอบเงินและสินค้าทั้งหมดของตนให้กับยายกับหลานโดยขอไว้เพียง
    ตาชั่งกับเงินค่าเรือเพื่อข้ามแม่น้ำกลับไปยังเมืองของตนเท่านั้น  จากนั้นจึงได้เดินทางกลับเพื่อข้ามแม่น้ำ
                       ส่วนพ่อค้าเสรีวคนไม่ดีเมื่อได้ทำการค้าไปจนสุดเมืองแล้วในใจก็นึกถึงแต่ถาดทองคำใบนั้น
    จึงได้ย้อนไปยังบ้านของยายกับหลานอีกครั้งโดยบอกว่าแม้ถาดนั้นไม่มีค่าแต่เราก็จะเมตตาให้
    เครื่องประดับกับเจ้าสักชิ้นเพื่อแลกกับถาดใบนั้น  ยายได้ยินดังนั้นจึงได้ว่าเจ้าคนคดถาดใบที่เจ้าบอกว่า
    ไม่มีค่านั้นได้มีพ่อค้าเหมือนกับเจ้าที่เขาใจซื่อเขาบอกว่าเป็นถาดทองคำได้แลกซื้อไปแล้วโดยแลกกับ
    สินค้าและเงินทั้งหมดของเขา  พ่อค้าเสรีวคนไม่ดีได้ยินดังนั้นด้วยความเสียดายและความแค้นที่ถูกแย่ง
    ไปจึงเป็นลมสลบได้ ณ ที่นั้น  เมื่อฟื้นขึ้นมาจึงได้ทิ้งข้าวของกระจายเรี่ยราดฉวยแต่เพียงคันชั่งแทนอาวุธ
    วิ่งไปที่แม่น้ำเห็นเรือที่เสรีวคนดีโดยสารออกจากท่าไปแล้วจึงตะโกนเรียกให้จอดแต่เสรีวคนดีรู้ทันว่า
    พ่อค้าเสรีวคนไม่ดีคิดจะทำร้ายตนเพื่อแย่งเอาถาดทองจึงบอกให้คนเรือรีบเร่งพายออกไป  ฝ่ายเสรีวคน
    ไม่ดีก็โกรธแค้นจัดจนกระอักออกมาเป็นเลือดเขาได้กำเม็ดทรายบนพื้นท่าเรือขึ้นกำหนึ่งแล้วพูดขึ้นว่า
    ถ้าเม็ดทรายในมือของเรานี้คือการเกิดการตายของเจ้าและข้าฆ่าจะขออาฆาตจองเวรเจ้าไปทุกชาติเท่ากับ
    เม็ดทรายนี้  จนกว่าจะได้ปรินิพพานจากกัน  ด้วยความแค้นถึงที่สุดจึงได้ขาดใจตายลง ณ ที่นั้น
                       และนี่คือที่มาของการอาฆาตแค้นของพระเจ้าเทวทัตกับพระพุทธเจ้า  ซึ่งเป็นเหตุให้ทุกชาติ
    ของพระพุทธเจ้าไม่ว่าจะเกิดเป็นอะไรก็ตามก็จะถูกพระเทวทัตเกิดมาจองล้างจองผลาญทุกภพทุกชาติ

    จากคุณ : มาตาปิตุรักษ์ - [ 5 ม.ค. 48 23:45:21 ]

 
 



กระทู้ยอดนิยม