ความคิดเห็นที่ 1 เป็นโคลงเกี่ยวกับความไม่เที่ยงแท้ โลภ โกรธ หลง ก็เท่านั้น ไม่นานพวกเราก็ต้องลงหลุมทุกคน คนรักคนนี้ไม่ยอมปล่อยแม้ว่าที่รักจะลงหลุมแล้ว ทำให้วิญญานเธอไม่สงบ ต้องออกมาเตือนถึงความไม่เที่ยงแท้ แม้แต่ความรัก เรียนมาเกือบ 40 ปีแล้ว สมัย ม. ปลาย ยังท่องได้เกือบหมด เพราะเตือนสติดีมากๆ ไม่รู้จะแก่งแย่งไปทำไม ชีวิตคนมันสั้น ไม่นานก็ตายแล้ว The Unquiet Grave ‘THE WIND doth blow today, my love, And a few small drops of rain; I never had but one true-love; In cold grave she was lain. ‘I’ll do as much for my true-love As any young man may; I’ll sit and mourn all at her grave For a twelvemonth and a day.’ The twelvemonth and a day being up, The dead began to speak: ‘Oh who sits weeping on my grave, And will not let me sleep?’— ‘’Tis I, my love, sits on your grave, And will not let you sleep; For I crave one kiss of your clay-cold lips, And that is all I seek.’— ‘You crave one kiss of my clay-cold lips; But my breath smells earthy strong; If you have one kiss of my clay-cold lips, Your time will not be long. ‘’Tis down in yonder garden green, Love, where we used to walk, The finest flower that ere was seen Is wither’d to a stalk. ‘The stalk is wither’d dry, my love, So will our hearts decay; So make yourself content, my love, Till God calls you away.’ จากคุณ : K.Senior - [ 23 ก.พ. 47 01:12:53 ]

ความคิดเห็นที่ 2 คุณ Kim_UnJoo บอกว่าเศร้าใจอย่างแรงและเหงา ผมอยากคัดบทกวีสัก 2 ชิ้นมาให้กำลังใจครับ บทแรกเป็นภาษาอังกฤษของกวีสตรีชาวอเมริกัน ศัพท์ไม่ยากเท่าไหร่ครับ Lullaby Time to rest now ; you have had enough excitement for the time being. Twilight, then early evening. Fireflies in the room, flickering here and there, here and there, and summer’s deep sweetness filling the open window. Don’t think of these things anymore. Listen to my breathing, your own breathing like the fireflies, each small breath a flare in which the world appears. I’ve sung to you long enough in the summer night. I’ll win you over in the end ; the world can’t give you this stained vision You must be taught to love me. Human beings must be taught to love silence and darkness. LOUISE GLUCK จากคุณ : อารามรังสี (อารามรังสี) - [ 24 ก.พ. 47 23:09:58 ]

ความคิดเห็นที่ 3 บทกวีอีกชิ้นหนึ่งขออนุญาตคัดจากโคลงกลอนของครูเทพ เป็นบทกวีที่ไพเราะและสอนให้เราไม่นิ่งเศร้าอยู่กับความทุกข์ ความผิดหวังครับ แม้เมฆดำยังแรขอบน้ำเงิน ยามระทมตรมตรอมหฤทัย เหมือนชีวิตจิตใจออกจากร่าง ให้ซึมเซาเศร้าสลดหมดหนทาง กายเหมือนอย่างไม้ขอนท่อนทอดทิ้ง เบื่อโลกเบื่อถิ่นเบื่อกินนอน แผ่นดินร้อนระงมทุกข์ถ้วนทุกสิ่ง ในโลกนี้ไม่มีความสุขจริง ยิ่งคิดยิ่งเบื่อโลกและชีวา จะตายร้ายตายดีก็ทีหนึ่ง ลุกทะลึ่งเถลือกถลนเหมือนคนบ้า แล้วทอดกายสยายเกล้าเศร้าโศกา แหงนดูฟ้าตาค้างอย่างสิ้นคิด เห็นเมฆหนาตั้งมาเป็นก้อนก้อน บดบังแสงทินกรเกือบสนิท จวบโพล้เพล้เวลามาประชิด ดวงอาทิตย์ทอแสงแทงสอดไว้ อนิจจาเมฆคล้ำดำแท้แท้ อุตส่าห์แรขอบน้ำเงินเพลิดเพลินได้ อันคนเราถึงเศร้าโศกเพียงไร ก็เบาใจเมื่อเขารู้เท่าทุกข์ พอเล็งเห็นโลกธรรมขำข้อนี้ ค่อยใจดียิ้มออกบอกสนุก สติคืนเข้าแหล่งแห่งประมุข แลเห็นสุขและทุกข์เคียงคู่กัน ทุกข์คือร้อนถอนทุกข์คือสุขเย็น ของเห็นเห็นไม่ยากพอบากบั่น เมฆก้อนนี้จึงมีคุณอนันต์ ไม่เช่นนั้นมรณ์ภัยได้พบแล้ว ครูเทพ  (เจ้าพระยาธรรมศักดิ์มนตรี)         แม้เมฆดำยังแรขอบน้ำเงิน แม้จะเป็นราตรีกาล แต่หิ่งห้อยก็ยังพราวแสง  มีทุกข์ได้ เศร้าได้ครับ แต่ขอให้ คุณ Kim_UnJoo รู้เท่าทันมันได้ อย่างที่ LOUISE GLUCK กล่าวไว้ในตอนท้ายของบทกวีว่า มนุษย์ย่อมต้องถูกสอน ให้รักความเงียบและความมืด และเรียนรู้ที่จะอยู่กับมันครับ ทุกคนมีค่าครับ แม้แต่หิ่งห้อยตัวน้อยๆ หรือลมหายใจน้อยๆ ของคุณและผมก็ยังสามารถยังความสว่างให้ปรากฏแก่โลก นอนหลับฝันดี แล้วพรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาด้วยความสุขสดใสครับ แก้ไขเมื่อ 24 ก.พ. 47 23:32:48 แก้ไขเมื่อ 24 ก.พ. 47 23:30:17 จากคุณ : อารามรังสี (อารามรังสี) - [ 24 ก.พ. 47 23:26:36 ]

ความคิดเห็นที่ 4 ขอบคุณทุกๆคนนะค้าาาาา จากคุณ : Kim_UnJoo - [ 27 ก.พ. 47 20:33:40 ]