◀ Previous Next ▶ Up ▲

witpoko.com


    เรื่องดีๆ มีน้ำใจของ สว.ระเบียบรัตน์...เรารักสว.ระเบียบรัตน์

    ก่อนอื่น ต้องขอยืนยันก่อนว่าเรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้เป็นเรื่องจริง เราไม่ใช่หน้าม้าของ สว.ระเบียบรัตน์ แต่เราเขียนขึ้นจากความทรงจำ และประสบการณ์ตรงของตนเอง ที่เคยได้รู้จักและสัมผัสกับ สว.ท่านนี้

    ..........................................................................

    บังเอิญ เรามีโอกาสได้เรียนปริญญาโทที่ ม.ธรรมศาสตร์ อยู่ห้องเดียวกับ สว. ระเบียบรัตน์ ถึงแม้เธอจะมีอายุมากกว่าแม่เรา และเรามีอายุน้อยกว่าลูกสาวของเธอ
    แต่เราเรียกเธอตามเพื่อนๆ ในห้องว่า "พี่แดง"
    ..........................................................................

    หลังเลิกเรียนของค่ำวันหนึ่ง (วันศุกร์ เลิกเรียน 3 ทุ่ม)
    สว.ระเบียบรัตน์ถามเราว่า "หนูกลับบ้านยังไง"
    เราตอบว่า " กลับรถเมล์ค่ะ"
    สว.ระเบียบรัตน์บอกว่า "งั้น ต่อไปกลับบ้านพร้อมพี่ เพราะบ้านเราอยู่ทางเดียวกัน"

    จากนั้นเป็นต้นมา เรากับเพื่อนๆ อีกหลายชีวิตก็อาศัยติดรถของ สว.ระเบียบรัตน์กลับบ้านเป็นเวลากว่า 2 ปี
    โดยสว.ระเบียบรัตน์จะไปส่งเราถึงหอพักตลอด
    ทุกหลังเลิกเรียน สว.ระเบียบรัตน์จะคอยเป็นห่วงและถามไถ่เพื่อนในห้องว่าคนโน้นกับบ้านยังไง คนนี้กลับบ้านยังไง
    .......................................................................

    มีเพื่อนคนหนึ่งติดรถ สว.ระเบียบรัตน์ไปลงกลางทาง เพื่อนั่งแท็กซี่ต่อ สว.ระเบียบรัตน์จะจอดรถรอเป็นเพื่อน จนกว่าจะแน่ใจว่าเพื่อนคนนั้นมีรถแท็กชี่มารับอย่าง ปลอดภัยแล้ว เธอจึงจะขับรถไปส่งเพื่อคนอื่น ๆ ต่อไป

    ระหว่างทาง สว. ระเบียบรัตน์จะมีเรื่องราว สนุก ๆ มีขนม ให้เรากับเพื่อน ๆ กินขณะนั่งรถ และพยายามพุดคุยกับทุกคนอย่างไม่ถือตัว เธอไม่ได้ติดหรู ไฮโซ หรือคิดที่จะดูถูกคนอื่นอย่างที่ประชาชนกลุ่มหนึ่งเข้าใจกัน
    ..........................................................................

    ครั้งหนึ่งเราไปเรียนวิชา สารัตถะในพุทธศาสนา ซึ่งสว.ระเบียบรัตน์ก็เรียนด้วย (เรียนที่วัตร)
    เราถูกหมาที่วัตรกัด เลือดไหลอาบ ขาบวม เจ็บจนเดินไม่ไหว ก็มีสว.ระเบียบรัตน์นี่แหละที่อาสาไปส่งที่บ้าน บางครั้ง สว.ก็โทรมาถามเราว่า "วันนี้จะไปเรียนพร้อมพี่ไหม เดี๋ยวจะไปรับ"

    ..........................................................................

    และอีกครั้งหนึ่งเราถูกขโมยกระเป๋าสะพาย (วางไว้ที่ห้องสมุดม.ธรรมศาสตร์) ทั้งกระเป๋าตังค์ โทรศัพท์ Talking dic หายหมดเลย เราร้องไห้เสียใจเพราะไม่มีเงินกลับบ้าน (เสียดาย talking dic) สว.ระเบียบรัตน์จึงอาสาไปส่งที่บ้าน ระหว่างทางเธอเอามือลูบหัวเรา ปลอบใจเราต่างๆ นาๆ เธอบอกว่าถือว่าหนูฟาดเคราะห์ ดีกว่าไปเจออุบัติเหตุที่ร้ายแรงกว่านี้
    ..........................................................................

    ก่อนลงจากรถ (เบนซ์) เราไหว้ขอบคุณ
    แต่สว.ระเบียบรัตน์ยังถามเราด้วยความเป็นห่วงว่า "แล้วหนูมีเงินใช้มั๊ย ถ้าไม่มีบอกพี่นะ ไม่ต้องเกรงใจ"

    และมีอีกหลายๆเรื่องที่เราซาบซึ้งในความมีน้ำใจของเธอ เช่น เธอจะช่วยคุณยายแก่ๆ เหมาขนมจนหมดหาบ และนำมาแจกเพื่อน เพราะไม่อยากให้ยายเดินเหนื่อย ฯลฯ
    ..........................................................................
    วันรับปริญญาของ สว.ระเบียบรัตน์ เราและเพื่อนๆไปเลี้ยงฉลองกันที่ร้านย่านท่าพระอาทิตย์ เธอเต้นแบบสุดเหวี่ยงและพูดคุยหยอกล้อกับเพื่อนๆ อย่างสนุกสนาน

    แต่ ณ.วันนี้พี่สาวของเราถูกลงข่าวในทางไม่ดี หลายๆคนยังไม่เคยเจอตัวจริงของเธอ ไม่เคยพูดคุยกับเธอ ก็ตั้งแง่ชิงชังรังเกียจ เผาพริกเผาเกลือสาปแช่งกันซะแล้ว

    ถึงใครจะต่อว่าสว.ระเบียบรัตน์อย่างไรก็ช่าง แต่สำหรับเราและเพื่อนๆในห้องที่เรียนปริญญาโทมาด้วยกัน รู้ว่าเธอเป็นคนมีน้ำใจ และไม่เคยทอดทิ้งคนที่ทุกข์ยากลำบากเลย

    ขอให้พี่แดง (สว.ระเบียบรัตน์) เข้มแข็งและผ่านพ้นอุปสรรคต่างๆ ไปด้วยดีนะคะ

    จากคุณ : ตัวตน - [ 10 ก.ค. 47 21:07:08 A:202.29.5.119 X: ]

 
 



กระทู้ยอดนิยม