Go to http://Saijai.net


    นิทานเวตาล ตอนที่ 6

    "นิทาน เวตาล ตอนที่ 6"



    พระราชาตริวกรมเสนเสด็จกลับไปยังต้นอโศก จับตัวเวตาลพาดบ่า
    เสด็จมุ่งหน้าไปยังสุสานที่นัดพบกับโยคีศานติศีล
    ระหว่างที่เดินทางมาในความเงียบครู่หนึ่ง เวตาลก็เอ่ยขึ้นว่า
    "อารยบุตร ข้าสังเกตดูพระองค์ก็เป็นคนฉลาดและกล้าหาญมิน้อย
    ข้าชักจะรักพระองค์แล้วสิ ฉะนั้นข้าจะเล่านิทานถวาย
    ให้ทรงฟังเล่นเพลิน ๆ สักเรื่องหนึ่ง โปรดทรงสดับเถิด"

    ในอดีตกาลมีพระราชาผู้มีพระนามบันลือในพิภพองค์หนึ่ง ทรงพระนามว่า
    พระเจ้ายศเกตุ ครองราชสมบัติ ณ นครโศภาวดี และในนครนี้เอง
    มีเทวาลัยของพระเคารี(ผู้มีผิวสีเหลืองอ่อน หรือสีนวล เป็นชื่อของพระอุมามเหสีพระศิวะปางใจดี)
    ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเทวาลัย มีทะเลสาบอันงดงามชื่อ เคารีตีรถะ
    (ฝั่งน้ำ หมายถึงเทวาลัยริมน้ำอันเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของผู้จาริกแสวงบุญ)
    และทุก ๆ ปีจะมีการฉลองในวันขึ้นสิบสี่ค่ำเดือนอาษาฒะ
    (เดือน ๘ ตกราวเดือนกรกฎาคม)จะมีผู้คนทั่วทุกมุมโลกเดินทางมาสระสนาน
    กันที่นี่เป็นประจำ ครั้งหนึ่งในวันดังกล่าวนี้ มีชายคนหนึ่งชื่อธนวละ
    เดินทางมาจากแคว้นพรหมสถล เขาได้เห็นสาวงามผู้หนึ่งชื่อมัทนสุนทรี
    บุตรของชายชื่อศุทธบฏ มีเรือนร่างเฉิดโฉมราวอัปสรสวรรค์ กำลังเล่นน้ำอยู่ในบึงนั้น
    หัวใจเขาก็ถูกนางยึดแน่นราวพระจันทร์ถูกเงาราหูเข้าเบียดบัง
    เขาพยายามสืบถามจนรู้ว่านางชื่ออะไร และอยู่ในตระกูลอะไร
    จากนั้นเขาก็เดินทางกลับบ้าน มีแต่ความหลงใหลในตัวนางอย่างไม่ว่างเว้น
    เขาคิดถึงนางจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ ในที่สุดเมื่อถูกมารดา
    ซักไซ้บ่อย ๆ เขาก็จำใจยอมเผยความจริงว่าเขาหลังรักนางมัทนสุนทรี
    และปรารถนานางแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น นางได้ฟังก็เล่าให้สามีของนางชื่อวิมล
    ฟังโดยตลอด ผู้เป็นบิดาได้ทราบเรื่องก็เข้ามาหา แลเห็นลูกรัก
    ตกอยู่ในภาพเศร้าโศกท้อแท้เช่นนั้นก็กล่าวว่า

    "ลูกของพ่อ ไฉนจึงเป็นทุกข์เป็นร้อนเช่นนี้ เรื่องนี้ไม่เห็นจะยากเย็นอะไรเลย
    ศุทธบฏจะต้องให้ลูกสาวเขาแต่งงานกับลูกแน่ ๆ
    ถ้าพ่อไปเจรจาต่อเขาด้วยตนเอง ทั้งนี้ก็เพราะพ่อกับเขา
    ต่างก็มีฐานะเท่าเทียมกันทั้งทรัพย์สินและกิจการงาน
    พ่อรู้จักเขาและเขาก็รู้จักพ่อดี เพราะฉะนั้นเรื่องนี้
    ไม่ยากเลยในการที่จะไปพูดกับเขา"
    เมื่อปลอบโยนบุตรชายดังนี้แล้ว วิมลก็คะยั้นคะยอ
    ให้บริโภคข้าวน้ำตามปกติ และในวันรุ่งขึ้นเขาก็พาลูกชายไปยังบ้านของศุทธบฏ
    เจรจาสู่ขอบุตรสาวของเจ้าของบ้านให้แก่บุตรชายของตน
    ศุทธบฏก็ยินดีที่จะยกนางให้โดยมิตรไมตรี และเตรียมหาฤกษ์งามยามดีไว้เรียบร้อย
    ครั้นได้เวลาอันเป็นมงคลก็จัดการแต่งงานนางมัทนสุนทรีกับหนุ่มธนวละ
    เมื่อชายหนุ่มได้นางมาเป็นคู่ครองสมใจนึกแล้ว ต่อมามิช้า
    ก็พานางเดินทางกลับมาอยู่บ้านบิดาของตนด้วยความสุข
    และนางทมัทนสุทนทรีก็เช่นเดียวกัน นางรักสามีตั้งแต่พบครั้งแรก
    จึงยินดียอมเป็นภรรยาของเขาโดยไม่มีข้อเกี่ยงงอนด้วยประการใด ๆ

    วันหนึ่งขณะที่ชายหนุ่มมีความสุขด้วยครอบครัวของตนที่บ้าน
    พลันน้องเมียของนางมัทนสุนทรีก็เดินทางมาเยี่ยมที่บ้าน
    ทุกคนต่างก็ให้การต้อนรับเป็นอย่างดี นางมัทนสุนทรีนั้น
    วิ่งเข้ามาสวมกอดน้องชายของนางด้วยความดีใจ
    พลางไต่ถามสารทุกข์สุกดิบกันด้วยความคิดถึง
    หลังจากที่ชายหนุ่มได้พักผ่อนชั่วระยะเวลาหนึ่งแล้ว
    เขาก็กล่าวแก่คนเหล่านั้นว่า "บิดาของข้าให้มาเชิญนางมัทนสุนทรีกับลูกเขย
    ไปยังบ้านของเรา เนื่องด้วยทางบ้านกำลังทำพิธีฉลองพระทุรคาเทวี"
    เมื่อได้ยินดังนี้ บรรดาญาติพี่น้องของฝ่ายชายก็เห็นสมควรด้วย
    และเลี้ยงดูปูเสื่อชายหนุ่มในวันนั้นอย่างเต็มที่
    ด้วยโภชนาอาหารและสุราเมรัยครบถ้วน

    เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ธนวละออกเดินทางไปบ้านพ่อตาพร้อมด้วยนางมัทนสุนทรี
    และน้องชายของนาง ทั้งหมดมาถึงเมืองโศภวดี
    และเห็นมหาเทวาลัยของพระทุรคาเทวีอยู่ข้างหน้า
    จึงเดินเข้าไปใกล้และกล่าวแก่ภรรยาและน้องชายของนาง
    ด้วยศรัทธาอันเปี่ยมล้นที่มีต่อพระเทวีว่า
    "เราเข้าไปในวิหารของพระแม่เจ้ากันเถอะ"
    เมื่อน้องชายของนางได้ฟังดังนั้น ก็กล่าวแก่พี่เขยด้วยอาการอิดเอื้อนว่า
    "พวกเรามีตั้งสามคน จะเข้าไปในเทวาลัยมือเปล่าได้กระไร"

    ธนวละจึงตัดบทว่า "เอาเถอะ พี่จะเข้าไปก่อน
    แล้วเจ้าค่อยตามเข้าไปทีหลังก็แล้วกัน" กล่าวจบเขาก็เข้าไปในเทวาลัย
    เพื่อถวายการสักการะ เมื่อเขาเข้าไปแล้วก็กระทำอัญชลีต่อพระแม่เจ้า
    และกระทำสมาธิจิตเพ่งเฉพาะพระเทวีผู้มีสิบแปดกร
    ถืออาวุธครบครันกำลังประหารมหิษาสูรอยู่ พลันดวงจิตก็ท่วมท้น
    ด้วยแรงศรัทธาและภักดี ชายหนุ่มเข้าไปหมอบแทบบัวบาทของนาง
    ซึ่งกำลังกระทืบทานพ (อสูรจำพวกหนึ่งในนิทาน) ร้ายอยู่ และราวกับตกอยู่ในหัตถ์
    แห่งชะตากรรมอันฝ่าฝืนมิได้ เขาก็กล่าวแก่ตัวเองว่า
    "คนทั้งหลายต่างก็ถวายพลีกรรมต่อพระเทวีด้วยสัตว์มีชีวิตต่าง ๆ
    ก็เราเองล่ะ เมื่อแสวงหาวิมุกติ(การเข้าถึงความหลุดพ้นในองค์พระผู้เป็นเจ้า)
    ในองค์พระแม่เจ้าแล้วจะรีรอเพื่ออะไรเล่า ทำไมไม่สังเวยชีวิตของเรา
    เพื่อพระองค์ด้วยใจภักดีแท้จริง" หลังจากใคร่ครวญดังนี้แล้ว
    ธนวละก็หันมองไปมาแลเห็นดาบเล่มหนึ่งซุกอยู่ข้างแท่นพระเทวี
    คงจะเป็นสมบัติของผู้จาริกแสวงบุญสมัยก่อนนำมาถวาย
    จึงหยิบดาบนั้นมาถือไว้ แล้วผูกผมเข้ากับเชือกระฆัง ยกดาบขึ้นฟันฉับ
    ศีรษะหล่นกลิ้งลงบนพื้นทันที

    ฝ่ายน้องภรรยาของธนวละคอยอยู่ข้างนอกเป็นเวลานาน
    ไม่เห็นพี่เขยกลับออกมา จึงเข้าไปตาม แลเห็นนอนกลิ้งศีรษะขาดก็ตกใจ
    บังเกิดความประหลาดใจเป็นล้นพ้น และในท่ามกลางความอัศจรรย์ใจนั้นเอง
    ชายหนุ่มก็ตัดศีรษะของตนขาดจากร่างด้วยดาบเล่มที่ใช้ประหารธนวละนั่นเอง
    ฝ่ายนางมัทนสุนทรี เห็นคนทั้งสองหายเข้าไปข้างในเทวาลัยช้านาน
    ก็ร้อนใจ ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น จึงติดตามเข้าไปข้างใน
    และเห็นศพของสามีและน้องชายนอนกลิ้งอยู่ไร้ศีรษะ
    ก็ตกใจแทบชีวิตจะออกจากร่าง ร้องว่า

    "ตายแล้ว เกิดอะไรขึ้นนี่ ข้าต้องถึงความฉิบหายแน่ ๆ"

    นางค่อยยันกายขึ้น แลดูศพของคนทั้งสอง และร้องไห้คร่ำครวญ
    ด้วยความเสียใจ พักหนึ่งจึงตั้งสติได้ รำพึงแก่ตนเองว่า
    "ชีวิตนี้จะมีประโยชน์อะไรแก่ข้าต่อไปเล่า"
    คิดดังนี้จึงกล่าวแก่เทวรูปพระทุรคาเทวีว่า
    "โอ พระเทวีเจ้า พระผู้ทรงความสำคัญอันอุกฤษฏ์เหนือเทพอื่นใด
    พระผู้ทรงความบริสุทธิ์และเจ้าแห่งกฏอันศักดิ์สิทธิ์ พระผู้เป็นอรรธภาค
    (ครึ่งส่วน,ครึ่งหนึ่ง) แห่งพระศิวะผู้เป็นพระสวามี พระผู้เป็นสรณะ
    แห่งสตรีทั้งมวลในสกลโลก พระผู้ขจัดความโศกศัลย์ให้สิ้นไป
    โอ้ พระเทวี เหตุไฉนพระองค์จึงทรงพรากน้องและสามีของข้าไปเสียเล่า
    พระองค์ไม่ควรทำแก่ข้าถึงเพียงนี้เลย เพราะข้าเป็นสาวกที่ซื่อสัตย์
    และภักดีของพระองค์ตลอดมามิเคยเปลี่ยนแปลง

    ขอได้โปรดฟังคำของข้าสักนิด ข้ากำลังจะละร่างนี้ซึ่งมีแต่ความเศร้าหมอง
    อันไม่อาจจะทานทนต่อไปอีกได้ ข้าขอพระพระแม่เจ้าสักอย่างคือ
    ไม่ว่าข้าจะเกิดในชาติใดภพใด ขอให้คนทั้งสองนั้น
    ไปเกิดเป็นสามีและน้องของข้าในทุก ๆ ชาติเถิด"

    เมื่อกล่าวสดุดีกถาต่อเทวรูปพระเทวีดังนี้แล้ว นางก็ก้มลงกราบอีกครั้งหนึ่ง
    แล้วเอาเถาวัลย์มาประดิษฐ์เป็นบ่วง ชายข้างหนึ่งผูกไว้กับกิ่งอโศก
    แล้วยื่นคอสอดเข้าไปในบ่วง ทันใดนั้นก็มีเสียงลอยมาในอากาศว่า

    "อย่าทำดังนั้นเลย ลูกเอ๋ย แม่พอใจอย่างยิ่งแล้วในความกล้าหาญ
    อันหาที่เปรียบมิได้ของลูก แม้เจ้าจะเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็ก ๆ
    คนหนึ่งก็ตาม ขอให้บ่วงนี้จงต่อคอของสามีและน้องชายของเจ้าเข้ากับร่าง
    และด้วยพรของข้า ขอให้คนทั้งสองกลับฟืนคืนชีวิตขึ้นอีกเถิด
    " เมื่อนางมัทนสุนทรีได้ฟังดังนั้น นางก็ปล่อยบ่วงให้ตกลงบนพื้น
    รีบวิ่งกลับมายังศพของคนทั้งสองด้วยความดีใจ แต่ด้วยความฉุกละหุก
    ตะลีตะลานและไม่ทันสังเกตสิ่งที่นางกำลังกระทำอยู่
    ทำให้นางต่อศีรษะสามีเข้ากับร่างน้องชาย และต่อศีรษะน้องชายเข้ากับร่างสามี

    ทันใดคนทั้งคู่ก็ฟื้นคืนชีพขึ้นมา ไม่มีร่องรอยบาดแผลใด ๆ
    แต่ศีรษะกับร่างนั้นสับกันเป็นคนละคน แล้วทั้งสองชาย
    ก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นแก่ตนให้ฟังซึ่งกันและกัน และต่างก็ปลาบปลื้มยินดี
    ที่ได้เกิดใหม่อีกครั้งหนึ่ง และหลังจากการบูชาพระเทวีแล้ว
    ทั้งสามคนก็ออกเดินทางต่อไป แต่นางมัทนสุนทรีผู้เดียวมีความรู้สึกว่า
    นางได้ทำผิดเสียแล้วในการสับหัวสับร่างบุคคลทั้งสอง และจนปัญญา
    ไม่รู้ว่าจะทำฉันใดดี

    "โอ ราชะ" เวตาลกล่าว "โปรดทรงวินิจฉันด้วยเถิดว่า คนทั้งสอง
    ที่คืนชีวิตมานั้น คนไหนเป็นน้อง และคนไหนเป็นสามีของนาง
    ถ้าทรงรู้แล้วแต่ไม่ยอมพูดก็โปรดทรงทราบเถิดว่า ผลลัพธ์คือคำสาปจะตกอยู่แก่ใคร"

    เมื่อพระราชาตริวกรมเสนได้ฟังเรื่องราวโดยตลอด
    และถูกเวตาลตั้งคำถามอย่างนั้น ก็เผลอพระองค์ตรัสออกไปว่า

    "ในสองคนนี้คนใดก็ตามมีศีรษะของชายผู้เป็นสามีติดอยู่
    ก็คนนั้นแหละควรเป็นสามีแท้ ๆ ของนาง เพราะหัวเป็นส่วนสำคัญที่สุดของร่างกาย
    และเป็นสิ่งที่ทำให้คนเราจำได้ว่าใครเป็นใคร การที่จะชี้ว่าใครเป็นใคร
    ก็ต้องดูที่หัวของคนคนนั้นแหละ" เมื่อพระราชาตรัสจบลง

    เวตาลก็หัวเราะด้วยความชอบใจ ผละจากอังสาของพระราชากลับคืน
    ไปสู่ที่พำนักของตน ทำให้พระราชาต้องเสด็จกลับไปตามตัวมันอีก

    จากคุณ : bionext - [ 1 ต.ค. 46 08:48:53 ]


 
 




ความคิดเห็น :
ชื่อ / e-mail : ตรวจสอบสถานะของ member ที่นี่
ไฟล์ประกอบ : ( gif, jpg, png, mid, wav, mp3, wma, swf )
 
PANTIP Toys